บทที่ 512

“โอ้ จริงด้วย...มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถอยู่รอดในสนามรบได้หนึ่งเดือน แล้วนับประสาอะไรกับห้าปี...”

“คุณพูดถูก คนที่อยู่รอดได้หนึ่งปีก็ถือว่าเหนือกว่าคนทั่วไปแล้ว เฟนด์ต้องมีความสามารถมากถึงจะอยู่รอดมาได้ตั้งห้าปี เขาจะต้องไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา ๆ แน่ บางทีเขาอาจจะมีตำแหน่งสูงมากก็ได้!”

หลายคนเริ่มเดากันเองอีกครั้ง...

“ฮ่าฮ่า เท่าที่ฉันรู้ นายใช้เงินไปเกือบร้อยล้านแล้วตั้งแต่ที่นายกลับมา คฤหาสน์หลังนี้ทำให้นายเสียเงินอีกมากกว่าเก้าสิบล้าน! ถ้าเป็นอย่างนั้นรัฐบาลจะต้องให้เงินบำนาญแก่นายที่มาค่าเท่ากับเงินค่าหัวของผู้บัญชาการ” อีวานพูดพร้อมกับหัวเราะ

“อืมม ฉันรู้จักผู้ช่วยผู้บัญชาการอยู่คนหนึ่งเขาได้รับเงินบำนาญเพียงหนึ่งร้อยล้านเหรียญ หัวหน้าผู้บัญชาการบางคน...น่าจะได้เงินสองร้อยล้านเหรียญ นายเป็นหัวหน้าผู้บัญชาการเหรอ!” เคนก็เข้ามาร่วมเดาด้วย

“นายมีอะไรมาพิสูจน์ตำแหน่งของนายในฐานะหัวหน้าผู้บัญชาการไหมเฟนด์? เท่าที่ฉันรู้ ผู้บัญชาการทุกคนจะมีป้ายประจำตัวของผู้บังคับบัญชาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ยืนยันตำแหน่งของพวกเขา”

นายใหญ่เทย์เลอร์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเฟนด์จะเอาป้ายของเขาออกมาให้ทุกคนดูเพื่อพิสูจน์ตำแหน่งของเขาได้ และเงินที่เขาใช้ซื้อของอะไรก็ตาม คือเงินที่เขาสมควรได้รับจากการปกป้องประเทศ ถ้าเป็นอย่างนั้นมันคงเป็นเกียรติแก่ตระกูลเทย์เลอร์ ไม่ใช่ความอัปยศ

เดนนิสลูบสันจมูกและพยายามกลั้นเสียงหัวเราะของเขา