บทที่ 645

เฟนด์ทำหน้าบึ้ง ก่อนจะถาม “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง? ทำไมนายดูเป็นทุกข์และกระวนกระวายขนาดนั้น? นายไปทำให้ใครโกรธมารึเปล่า?”

ไทเกอร์พยักหน้า ก่อนจะพูดว่า “ร้านข้าง ๆ ของเราขายได้ไม่ดีเลย และเขาก็เริ่มโทษพวกเรา พวกเขาอ้างว่าเราปล้นธุรกิจของพวกเขา แล้วเขาก็เอานักเลงมาหาเรื่องเรา พวกนักเลงนั่นมาทุกวัน พวกเขาแต่ละคนจะมานั่งที่โต๊ะ แล้วสั่งแค่ถั่วหนึ่งจาน แล้วพวกเขาก็นั่งอยู่ที่ร้านทั้งวัน เพราะแบบนี้ เราเปิดร้านต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

“ไอ้พวกกากเดนสังคม ไอ้พวกนี้นี่มันระยำจริง ๆ !” เฟนด์กำหมัดแน่น เขาโมโหมาก ๆ เขาไม่คิดเลยว่าร้านข้าง ๆ จะน่าไม่อายขนาดนี้

เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนจะถามว่า “แล้วร้านข้าง ๆ ขายดีขึ้นรึเปล่า?”

“ไม่ได้ดีขึ้นเลย มีร้านอาหารร้านใหญ่บนถนน พวกเขาไม่กล้าโทษร้านนั้น เลยเอาความโกรธมาลงที่ผมแทน อาหารของเขารสชาติแย่มาก เขาเลยโทษว่าผมไปขโมยธุรกิจของเขา ตั้งแต่นั้น ผมไม่มีธุรกิจแล้ว แต่ร้านของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเลย!”

ไทเกอร์โกรธจัด เขาพูดอย่างหมดหนทาง “เฮ้อ ผมกำลังจะแพ้แล้วจริง ๆ ในตอนแรก เราก็คิดจะสู้ แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่าพวกเขาจะมาทุกวันแบบนี้”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?” เฟนด์ถาม หลังจากที่ความเงียบเข้ามาครอบงำสักพัก

ไทเกอร์ตอบ “พวกเขาก็ยังนั่งอยู่แบบนั้น ผมเคยขายดีมาก ๆ ในตอนกลางคืน แต่ตอนนี้ลูกค้าของผมก็กลัวกันไปหมด ไอ้พวกนักเลงนั่นขอค่าคุ้มครองหนึ่งแสนเหรียญ แล้วจะปล่อยเราไป มิฉะนั้น มันก็จะทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ”

“โอเค ร้านของนายอยู่ที่ไหนล่ะ? ไปกันเถอะ” เฟนด์สตาร์ทรถ และมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารทันที เฟนด์จอดรถไว้ตรงขอบทาง

“ถึงแล้ว!” ไทเกอร์ลงจากรถ ก่อนจะชี้ไปที่ร้านอาหารของเขา และนำทางเฟนด์ไป

ขณะที่เฟนด์เข้ามาใกล้ประตู เขาสามารถได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังมาจากด้านใน