บทที่ 649

มุมปากของชายคนนั้นกระตุกต่อหน้าเฟนด์

“ฉัน...ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก”

ชายผมสั้นพูดหลังจากที่หยุดไปสักพัก “ปกติแล้วเราก็ไม่ได้หาเงินได้มากขนาดนั้น เรายังต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้กรีน ฮอลล์เดือนละครั้งด้วย ส่วนเงินที่เหลือเราก็จะมักใช้กินและดื่มทั้งหมด แกจะให้เราเอาเงินหนึ่งล้านเหรียญมาจากไหน?”

“เหลืออีกแปดนาที!”

เฟนด์ขี้เกียจจะพูดเรื่องที่ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป เขามองเวลาแล้วกดดันอย่างไร้ความปราณี

“ฉัน…”

ชายผมสั้นโกรธจัด เขาคิดและพูดกับคนของเขาว่า “แล้วพวกนายล่ะ? มีเงินเท่าไหร่เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ให้ตายสิ เราเอามารวมกันเถอะ เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เราจะได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่ไม่กลัวตายเลยและเขาก็ยังทวงไม่หยุดอีก ฉันไม่คิดว่าเราจะหนีรอดไปได้”

ชายพวกนั้นพูดไม่ออกและไม่เต็มใจที่จะช่วยจ่ายเงินให้กับชายผมสั้น

หลังจากนั้น ชายคนหนึ่งก็ดูยอดเงินในบัญชีธนาคารของเขาและพูดกับเฟนด์อย่างขมขื่นว่า “พี่ชาย ฉันประทับใจมาก พี่ชายไม่กลัวกรีน ฮอลล์เลยเหรอ?”

“หยุดพล่ามสักที ส่งเงินมาให้เราซะ! เอาเงินให้ไทเกอร์!” เฟนด์พูดอย่างเย็นชา

ไทเกอร์กลัวเกินกว่าจะรับเงินไว้ เขาก้าวออกไปและยิ้มอย่างเคอะเขิน แล้วพูดว่า “เฮ้ พี่ใหญ่ อย่าทำให้พวกมันมีปัญหาอีกเลย ปล่อยมันไปเถอะ เราจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนอีกในอนาคต!”

ความจริงก็คือไทเกอร์ยังคงกลัวอยู่ เมื่อเขาได้ยินพวกอันธพาลพูดถึงกองกำลังขนาดใหญ่และทรงพลังที่สนับสนุนพวกเขาอยู่ เขาเลยกลัวว่าจะทำให้พวกเขาโกรธอีก เพราะพลังที่แข็งแกร่งเช่นนั้นคงไม่ส่งผลดีต่อพวกเขานัก

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะการปรากฏตัวของเฟนด์ในวันนี้ถึงทำให้พวกนี้ก้มหัวยอมแพ้ให้ชั่วคราว แล้วถ้าพวกเขากลับมาอีกในอนาคตล่ะ? มันอาจจะไม่ได้เป็นแค่เรื่องการทะเลาะกันหรือการต่อสู้กัน ใครจะไปรู้ พวกเขาอาจจะฆ่าเขาและภรรยาของเขาก็ได้