บทที่ 650

“ก็ได้ เด็กน้อย แกนี่สุดยอดจริง ๆ วันนี้เราจะเอาเงินให้แกเก้าแสนห้าหมื่นเหรียญไปก่อน!”

ชายผมสั้นแทบจะไม่อยากเชื่อคำพูดดูหมิ่นที่ออกมาจากปากของเฟนด์ เขาจึงพูดขู่ต่อว่า “เจอกันที่กรีน ฮอลล์พรุ่งนี้ ถ้าแกไม่มาเราจะคิดว่าแกมันไม่แน่จริง!”

ชายผมสั้นโอนเงินให้ไทเกอร์ เขาหยุดไปพักหนึ่งและพูดต่อว่า “ถ้าพรุ่งนี้แกไม่มา อย่ามาโทษพวกเราซึ่งเป็นคนของกรีน ฮอลล์นะ ที่จะมาจัดการกับเพื่อนตัวน้อย ๆ ของแกและเมียของเขาซะ ฉันจะบอกแกให้นะ ผู้หญิงคนนี้จะโดนจัดการแน่ เพราะเมื่อกี้แค่ได้ตบเธอ ฉันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ฮ่าฮ่า!”

เฟนด์ยิ้มอย่างเย็นชาและเตะเข้าไปที่ระหว่างต้นขาของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว

“อ๊าก!”

เสียงของชายคนนั้นตะโกนออกมาและคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเจ็บปวด

“ครั้งนี้ฉันจะปล่อยแกไป แต่ถ้าแกยังกล้าโวยวายอีก? ก็ไม่ต้องแม้แต่จะคิดถึงผู้หญิงคนไหนอีกเลยในอนาคต แกคิดว่าฉันจะทำตามที่พูดไว้ไม่ได้เหรอ?” เฟนด์อาจจะปล่อยให้เรื่องในอดีตผ่านไป มันเป็นเรื่องเล็กที่จะให้พวกเขาชดใช้ด้วยเงิน ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้สัญญากับเซเลน่าไว้แล้วว่าเขาจะไม่สร้างปัญหาอีก เขาแค่อยากจะใช้มีชีวิตอย่างสงบสุข

เขานึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะกล้าดูถูกเขาแบบนี้ มันอยากตายรักรึไง? เขาคิดว่าเขาคงใจอ่อนกับพวกมันไม่ได้อีกแล้ว เพราะอีกฝ่ายยังคิดว่าเขาเป็นแค่คนขี้แพ้อยู่เลย

“ลูกพี่ลูก้า!” ลูกน้องของเขาต่างกลัว พวกเขาไม่คิดว่าเด็กนี่จะโหดร้ายและเตะไอนั่นของลูกพี่ลูก้า ลูกพี่ลูก้าร้องออกมาและสลบไป ลูกน้องจึงอุ้มเขาขึ้นและพาเขาออกไป

“เป็นไปไม่ได้!” เจ้าของร้านอาหารข้าง ๆ ก็กลัวมากเช่นกัน เขาไม่คิดว่าไทเกอร์จะรู้จักกับนักสู้ที่มีฝีมือดีอย่างนี้ ซึ่งเป็นนักสู้ฝีมือดีที่ไม่เกรงกลัวกรีน ฮอลล์ หรือแม้กระทั้งคิงส์ตัน ฮอลล์ เลย!

ที่สำคัญที่สุด ชายคนนั้นยังจัดการกับลูก้าได้อย่างง่ายได้ นี่ไม่ใช่คนจากกรีน ฮอลล์เหรอ?

“คุณ! มานี่ซิ...”