บทที่ 96

"โอเค เฟนด์ไปกันเถอะ!"

ทันย่าเอามือไขว้หลังไว้ พร้อมรอยยิ้มในขณะที่เธอพาเฟนด์ไปยังบ้านพักที่อยู่ไม่ไกล

หลังจากที่เฟนด์จากไป สีหน้าของเจมส์ก็ขมึงทึงทันที เขาพูดกับทิโมธีว่า "ทิโมธี ฉันบอกอะไรแกไว้บ้าง? ไม่ว่าเฟนด์จะเป็นอย่างไร เราก็ควรให้เกียรติเขาด้วย ยังไงเราก็หาประวัติเด็กคนนี้ในกองทัพไม่ได้ เขาอยู่ที่นั่นมา 5 ปี ฉันคาดว่าข้อมูลของเขาอาจอยู่ในแฟ้มลับสุดยอด!"

ทิโมธีก้มหัวลงแล้วพูดเบา ๆ "พ่อ ผมไม่ได้ไม่ให้เกียรติเขา ผมแค่รู้สึกว่าเงินเดือนเขาเดือนละยี่สิบล้านเหรียญมันสูงเกินไปสําหรับบอดี้การ์ดคนหนึ่ง เลยอยากลองดูว่าเขาชํานาญแค่ไหน"

ขณะนั้นเขาเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ "ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะมีความสามารถ ความสามารถนี้ต้องเป็นสุดยอดในกองทัพ ไม่แปลกใจเลยว่าทําไมเขาถึงรู้จักเทพเจ้าแห่งสงคราม!"

"ฉันว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นนายทหาร บางทีเขาอาจจะเป็นถึงจอมพล!"

"เป็นไปได้ที่เขาจะไม่อยากเปิดเผยตัวตนของตัวเอง!" เจมส์กล่าวพร้อมกับพยักหน้า

ขณะที่ฟิโอนาและคนอื่น ๆ กลับมาบ้านแล้ว พวกเขามีสีหน้าที่ไม่สูดีหนัก

"พวกคุณไปไหนกันมา ทําไมพวกถึงทําสีหน้ากันแบบนี้?

แอนดรูว์เห็นพวกเขาสามคน เขาไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มที่เขาพอใจได้ "เออ พ่อจะบอกข่าวดีให้ เฟนด์นี่เก่งจริง ๆ ขาพ่อดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ครั้งนี้พ่อรู้สึกได้เลยว่าไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน เพิ่งสองวันเองพ่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว ถ้าพ่อรักษาต่ออีกเจ็ดวันตามคําพูดของเขา ขาพ่อก็จะหายได้"

"จริงเหรอ ยินดีด้วย!"

โจแอนที่ฟังอยู่ข้าง ๆ เธอยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนที่จะพูดว่า "ฉันไม่คิดว่าลูกชายของฉันจะได้เรียนรู้วิชาแพทย์ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนกับว่าเขาผ่านอะไรมาเยอะในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เขาเติบโตและก้าวหน้าขึ้นแล้ว!"

"ใช่ ลูกเธอมันสุดยอดจริง ๆ สุดยอดขนาดที่ว่าเขากล้าตีคนในตระกูลเดรคด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าเขากำลังจะทําให้พวกเราต้องเจอกับปัญหา!".. . .

ฟีโอน่าโกรธมากเมื่อคิดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอพูดว่าอย่างเย็นชา