บทที่ 1

เขตปกครองหยุนหลง ประเทศเทียนหยุน

สำนักยุทธ์เมืองชิงหยุน

ในมุมหนึ่งของสำนักยุทธ์ ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางคนหนึ่ง กำลังยืนถอนหายใจด้วยท่าทีหดหู่

“จนกระทั่งถึงตอนนี้ ข้าผ่านการฝึกฝนมาเป็นเวลาสามปีแล้ว แต่ผลการฝึกตนของข้ายังอยู่เพียงแค่การกลั่นร่างขั้นที่2เท่านั้น”

“หากไม่สามารถผ่านการฝึกตนขั้นนี้ไปได้ สิ้นปีการศึกษาจะต้องถูกขับไล่ออกจากสำนักยุทธ์อย่างแน่นอน หากเป็นเช่นนั้น ก็จะต้องกลายไปเป็นขอทานชั้นต่ำที่สุดในสังคม”

“ไม่ ข้าจะปล่อยให้ตนเองถูกสำนักยุทธ์ขับไล่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตของข้าจะต้องจบเห่แน่ !”

หลัวซิวกำหมัดแน่นจนมือซีดเผือด เสียงตะโกนดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ภายในใจของเขา

แต่ดูเหมือนรูปร่างของเขาจะไม่เหมาะสมกับการฝึกยุทธ์ เพ็ญตนมาเป็นเวลาสามปี แต่กลับเป็นพวกหางแถวที่อยู่ในระดับต่ำสุดของสำนักยุทธ์

“เฮ้อ !”

ความจริงอันหนักหน่วง กดดันหลัวซิวจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก

ในตอนนั้นเอง กลัวได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังมาจากด้านหน้า

“พวก......พวกเจ้าคิดจะทำอะไร ?”

หลัวซิวเพ่งตามองก็พบว่าในมุมมุมหนึ่ง มีหญิงสาวหน้าตาสวยสดงดงาม แต่กายด้วยชุดกระโปรงสีขาว กำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้

“ฮ่าฮ่า หลิวหยู่ซิน ข้าชอบเจ้ามานานแล้ว ให้โอกาสข้าสักครั้งเถอะนะ !”

ชายหนุ่มที่แต่งกายด้วยเสื้อแพรยิ้มอย่างชั่วร้าย ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างกายที่เพิ่งเติบโตเต็มวัยและเริ่มมีทรวดทรงของหลิวหยู่ซิน แววตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความลุ่มหลง

ความเกลียดชังปรากฏขึ้นในดวงตาของหลิวหยู่ซิน : “จางเจี๋ย ข้าไม่ได้ชอบเจ้า เจ้าหลีกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ !”

“แหม ๆ จะรีบไปไหนล่ะ !” ลูกสมุนอีกสองสามคนเข้ามาขวางทางหลิวหยู่ซินเอาไว้

จางเจี๋ยเดินกร่างเข้าไปข้างหน้า และยื่นมือเข้าไปดึงหลิวหยู่ซิน : “หลิวหยู่ซิน ตอนนี้ข้าผ่านการกลั่นร่างขั้น4สำเร็จแล้ว เจ้าจะปฏิบัติต่อผู้แข็งแกร่งที่ผ่านการกลั่นร่างขั้น4อย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้หรือ ?”

“เอามือสกปรกของเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ !” หลิวหยู่ซินรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางกำหมัดแน่น : “ถ้าหากเจ้ากล้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ตระกูลหลิวของข้า จะไม่มีวันยอมปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน !”

“ตระกูลหลิว ?”

จางเจี๋ยหัวเราะเยาะออกมา : “คนอื่นอาจกลัวตระกูลหลิวของเจ้า แต่ตระกูลจางของข้าไม่กลัว วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปที่ลับตาคน แล้วจัดการรวบหัวรวบหางเจ้าซะ ทำเช่นนี้ ตระกูลหลิวของเจ้าไม่มีทางกล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น เจ้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องยอมแต่งงานกับข้า !”

“เจ้า......เจ้ามันเจ้าเล่ห์นัก !”

หลิวหยู่ซินรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ใบหน้าอันงดงามของนางแดงก่ำ นางกัดฟันแน่น

“ฮ่า ๆ ! ช่างมีนิสัยเย่อหยิ่งเสียจริง ๆ แต่ว่า ข้าชอบที่เจ้าเป็นแบบนี้......”

จางเจี๋ยหัวเราะออกมาอย่างเย่อหยิ่งแล้วจึงโบกมือใหญ่ของเขา จากนั้นบรรดาลูกสมุนของจางเจี๋ยที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เดินห้อมล้อมเข้ามาด้วยใบหน้าที่โหดเหี้ยม

“หยุดนะ !”

ในตอนนี้เอง มีเสียงของชายหนุ่มตะโกนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

หลัวซิวลังเลอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงรวบรวมความกล้าแล้วก้าวเท้าออกมา

เขาอยู่ที่สำนักยุทธ์แห่งนี้มาเป็นเวลาสามปี และแอบรักหลิวหยู่ซินมาเป็นเวลาสามปี แต่เขารู้ถึงความแตกต่างระหว่างตัวเขากับหลิวหยู่ซินดี ดังนั้นจึงไม่กล้าสารภาพความในใจออกมา

“อะไรนะ ?”

จางเจี๋ยผงะไป และค่อย ๆ ขมวดคิ้ว เมื่อถูกคนขัดขวางในขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มทำให้เขารู้สึกโมโห หลังจากที่เขาหันหน้ากลับไปมองคนที่เดินเข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ : “ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าก็นึกว่าใครที่ไหน ? ที่แท้ก็เจ้าสวะนี่เอง เป็นแค่เศษสวะที่ผ่านการกลั่นร่างขั้น2 ยังกล้าเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นอีกหรือ ? หลี่ห่าย ทำให้มันรู้หน่อยซิว่าการเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นจะมีจุดจบเช่นไร”

“ครับ !”

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำที่ยืนอยู่ด้านหลังจางเจี๋ยพยักหน้าและขานรับ

“เจ้าสวะ เจ้ากล้ายุ่งเรื่องของคนอื่น ข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงจุดจบของคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน !”

หลี่ห่ายยิ้มอย่างชั่วร้าย เขาพุ่งหมัดที่แรงและทรงพลัง ทะลุผ่านอากาศไปทันที และแทะเข้าที่หน้าอกของหลัวซิว

มีคนสังเกตเห็นเข้าจึงออกมาช่วยเหลือ ทำให้หลิวหยู่ซินรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อนางเห็นว่าอีกฝ่ายคือหลัวซิว สีหน้าของนางก็ดูหดหู่ลงทันที

ผู้อ่อนแอคนหนึ่ง จะช่วยเหลืออะไรได้ ?

เป็นไปตามคาด หลัวซิวซึ่งมีความแข็งแกร่งเพียงแค่ระดับการกลั่นร่างขั้น2 ยังไม่ทันจะตั้งรับ ก็ทำได้เพียงแค่มองดูหมัดของอีกฝ่ายที่พุ่งตรงเข้ามาที่หน้าอกของตัวเองตาปริบ ๆ

“ตุบ !”

เสียงของกำปั้นที่ปะทะลงบนเนื้อดังขึ้นทันที ร่างกายที่ผอมบางลอยกระเด็นไป แล้วตกลงบนพื้นอย่างแรง และกระอักเลือดออกมาทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า ! การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ไม่อาจต้านทานได้ ก็แค่เศษสวะที่ผ่านการกลั่นร่างขั้น2 ริอาจจะทำตัวเป็นผู้กล้าช่วยสาวงาม ? กล้าเข้ามาขวางงานใหญ่ของคุณชายจางอย่างนั้นหรือ ?”

หลี่ห่ายหัวเราะเยาะพร้อมด้วยกำปั้นที่เปื้อนเลือด เขามองดูหลัวซิวที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นอย่างเหยียดหยาม