บทที่ 2

ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของหลัวซิว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าสมองของเขาขยายใหญ่ขึ้นและรู้สึกเวียนหัว

มีความทรงจำที่พิเศษมากมายปรากฏขึ้นในหัวของเขา

“ลูกแก้วอัญมณีแห่งความเป็นความตาย......ผังลายเส้นชีวิต......สิ่งเหล่านี้คืออะไรกันแน่ ?”

“หรือว่าความทรงจำเหล่านี้เป็นสิ่งที่ลูกแก้วมอบให้กับข้า ?”

“ลูกแก้วเม็ดนี้คืออะไรกันแน่ ?”

หลัวซิวค่อย ๆ ขมวดคิ้ว เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงแล้วครุ่นคิด

จู่ ๆ ก็ปรากฏตนเองอีกคนขึ้นในความคิดนั้น !

แต่ทว่าตนเองที่อยู่ในความคิดคนนี้ บนร่างกายกลับปรากฏลายเส้นชีวิตที่เชื่อมต่อกันอยู่ และส่องประกายแสงสีขาวจาง ๆ ออกมาซึ่งปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย ปรากฏเป็นผังลายเส้นชีวิตขึ้นมา

มีเพียงบางจุดที่สีของลายเส้นค่อนข้างหมองคล้ำ ซึ่งเมื่อคิดดูอย่างละเอียดก็พบว่า เป็นจุดทีถูกจางเจี๋ยทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ

“ขอเพียงแค่ใช้ปราณในซ่อมแซมส่วนที่หมองคล้ำบนผังลายเส้นชีวิต ก็จะสามารถรักษาบาดแผลให้หายดีได้อย่างนั้นหรือ ?”

จู่ ๆ หลัวซิวก็รับรู้ถึงข้อความบางอย่างที่ปรากฏขึ้นมาในสมอง ทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อ เพราะเป็นสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของเขา

“ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ ก็ต้องลองดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลัวซิวจึงนั่งคุกเข่าลงบนเตียง แล้วเริ่มเดินพลังวรยุทธ์ ปราณในเริ่มมีการเคลื่อนไหวอยู่ภายในเส้นลมปราณ

หลังจากปราณในมีการเคลื่อนไหว บริเวณที่เป็นรอยหมองคล้ำบนผังลายเส้นชีวิตของหลัวซิวก็ค่อย ๆ ชัดเจนและกระจ่างใสขึ้นมา

“นี่คือความลับที่ซ่อนอยู่ในลูกแก้วอัญมณีแห่งความเป็นความตายอย่างนั้นหรือ ? สามารถซ่อมแซมลายเส้นชีวิตได้ แม้กระทั่งอาการบาดเจ็บบนร่างกายก็สามารถรักษาให้หายเป็นปกติได้ ? นี่มันช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว......”

หลัวซิวเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขาทั้งหมดกลับหายเป็นปลิดทิ้งแล้วจริง ๆ

“ถึงแม้จะใช้ปราณในไปจนหมดสิ้น แต่ผลการฝึกตนของข้าอยู่เพียงการกลั่นร่างขั้น2 จึงมีการสะสมปราณในอยู่ภายในร่างกายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งสามารถฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว”

หลัวซิวรู้สึกดีใจราวกับคนเสียสติ เขานั่งไขว่ห้างอีกครั้ง และรวบรวมปราณในของเขา !

“พรึ่บ !”

จู่ ๆ ผังลายเส้นชีวิตในสมองก็พังทลายลง

“เป็นไปได้ไหมว่าวรยุทธ์ของข้านั้นอยู่ในขั้นที่ต่ำเกินไป เป็นผลให้ผังลายเส้นชีวิตพังทลายลง ?”

หลัวซิวแอบพึมพำกับตนเอง เขาขมวดคิ้วและลูบคาง พลางพูดกับตนเองว่า : “วรยุทธ์ที่ข้าฝึกฝนเป็นเพียงแค่วรยุทธ์ขั้นหนึ่ง จึงมีจุดเริ่มต้นที่ต่ำอย่างยิ่ง แต่หากอาศัยการนำทางของลูกแก้วอัญมณีแห่งความเป็นความตาย ดูเหมือนจะสามารถปรับปรุงวรยุทธ์นี้ให้ดีขึ้นได้ ! ต้องลองดูเสียหน่อยแล้ว !”

หลังจากพูดจบ หลัวซิวก็นั่งลงอีกครั้ง และเริ่มรวบรวมลมปราณ

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

“การเลื่อนขั้นวรยุทธ์สำเร็จแล้ว !”

หลัวซิวทั้งแปลกใจทั้งยินดี

ปราณในเองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย แฝงไปด้วยพลังที่น่าเกรงขาม และในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยรัศมีของความเป็นความตายและการทำลายล้าง

“ปราณเป็นตาย2ระดับ ?”

นี่เป็นผลจากการหลอมรวมเข้าด้วยกันระหว่างร่างกายของตนเองและลูกแก้วอัญมณีแห่งความเป็นความตาย หลัวซิวรู้ดีว่า หลังจากนี้ชีวิตของตนเองจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป !

เช้าวันรุ่งขึ้น หลัวซิวที่ผ่านการฝึกฝนมาตลอดทั้งคืนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขาไม่รู้สึกอ่อนเพลียเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า

ไม่แน่ว่าการฝึกฝนตลอดสามปีที่ผ่านมาอาจช้าเกินไป จนกระทั่งร่างกายของเขารู้สึกเหือดกระหาย และแทบจะดูดกลืนพลังงานทั้งหมดของปฐพีเข้าไป ผลการฝึกตนในชั่วข้ามคืนปรากฏให้เห็นเด่นชัด ไม่ช้าเขาก็ก้าวเข้าสู่การกลั่นร่างขั้น3

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ร่างกายของเขาหลอมรวมเข้ากับลูกแก้วอัญมณีแห่งความเป็นความตายโดยบังเอิญ หลัวซิวก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเอง ได้รับผลกระทบจากปราณเป็นตาย2ระดับ ในระหว่างกระบวนการฝึกตน จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างสมบูรณ์