บทที่ 1250

สำหรับคำถามนี้ หลัวซิวคร้านที่จะตอบ เอ่ยพูดเสียงนิ่งเรียบ “เจ้ายอมแพ้ไปเสียดี ๆ จะดีเสียกว่า”

“เจ้าต้องการให้ข้ายอมแพ้รึ?”

สีหน้าของเจ้าสำนักน้อยตวนมู่แสดงถึงความโกรธถึงขีดสุด ความโหดเหี้ยมถูกเผยออกมาทางสีหน้า

อาศัยกฎความตายฝึกตนถึงแดนเทพมาร เป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจที่สุดเสมอมา เพราะหากต่อไปฝึกตนถึงแดนเทพฟ้า อาศัยกฎความตาย พลังแห่งกฎชั้นยอดนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามีที่ยืนในบรรดาเทพฟ้า หาคู่ต่อสู้ได้ยาก

เพราะความยากของการฝึกตนกฎชั้นยอดนั้นยากเกินไป ดังนั้นผู้แข็งแกร่งตาเฒ่าประหลาดจำนวนมากที่ฝึกตนถึงแดนเทพฟ้า จึงฝึกตนด้วยกฎที่ค่อนข้างธรรมดาทั่วไป มีน้อยมากที่ฝึกตนผสานกฎและกฎชั้นยอด

ภายในแดนเดียวกัน พูดได้อย่างไม่ลังเลว่า ผู้ที่ฝึกตนกฎชั้นยอดสามารถเรียกได้ว่าเป็นคิงเป็นมกุฎ กระทั่งเป็นจักรพรรดิไร้คู่ต่อสู้!

แต่ว่าในตอนนี้ สิ่งที่เขาภาคภูมิใจที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าหลัวซิวกลับไม่มีสิ่งใดเลย!

“แดนกฎของเขาเห็นอยู่ชัด ๆ ว่าต่ำกว่าข้า แต่พลังแห่งกฎกลับแข็งแกร่งกว่าข้า ต้องเป็นเพราะเขามีสมบัติล้ำค่าบางอย่างอยู่บนร่างของเขา ที่สามารถช่วยเพิ่มพลังแห่งกฎความตายของเขา!”

เจ้าสำนักน้อยตวนมู่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ สายตาก็พลันจับจ้องไปยังหอกยุทธ์มังกรดำที่อยู่ในมือของหลัวซิว “หรือว่าจะเป็นเพราะหอกรบเล่มนี้?”

จากประสบการณ์ที่ได้ปะมือกับหลัวซิว เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของหอกรบเล่มนี้ อีกทั้งยังเป็นศัสตราวุธฟ้ากำหนดชิ้นหนึ่งด้วย

“หากข้าสามารถเอาหอกรบเล่มนี้มาครอบครองได้ เช่นนั้นพลังแห่งกฎของข้าก็จะได้รับการเพิ่มพูนขึ้น แม้แต่ต่อให้เป็นเทพมารช่วงปลาย ข้าก็สามารถมีพลังรบเช่นนั้นได้”

แววตาของเจ้าสำนักน้อยตวนมู่แผ่รังสีสังหารออกมา ครั้งนี้เขาไม่ได้เรียกใช้พลังแห่งกฎความตาย เพราะพลังกฎถูกอีกฝ่ายปรามเอาไว้หมดแล้ว หากยังดื้อดึงใช้ต่อไป มันจะเป็นการเอาจุดอ่อนของตนไปสู้กับจุดแข็งของศัตรู ดังนั้นเขาวางแผนว่าจะอาศัยผลการฝึกตนผู้แข็งแกร่งระดับเทพมารเพื่อโจมตีหลัวซิวให้พ่ายแทน!

“ข้าคือเทพมาร ร่างเนื้อ ตัวสำนึก ผลการฝึกตนต่างก็คือเทพมาร ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถอยู่เหนือข้าได้!”

เจ้าสำนักน้อยตวนมู่ปลดปล่อยอำนาจของเทพมารออกมา ร่างของเขาสั่นไหวพุ่งตรงไปยังหลัวซิว ดาบหนึ่งฟาดฟันออกไป บดขยี้ปริภูมิ