บทที่ 1338

ค่ายกระบี่มหาเบญจธาตุ เบญจธาตุดับสูญ แสงเทวมหาเบญจธาตุ...

“เขาทำได้อย่างไรกัน?”

เพราะนางไม่ใช่เจ้าของแดนปริศนาร่างแท้ แต่เป็นเพียงร่างจุติที่สอดคล้องกับอายุกระดูกอายุหกสิบสองปี ไม่มีวิสัยทัศน์และความรู้อย่างร่างแท้

สิ่งเดียวที่นางสามารถมั่นใจได้ก็คืออีกฝ่ายต้องไม่เคยฝึกฝนพลังเสวียนมหาเบญจธาตุ และนี่คือสิ่งที่ทำให้นางตกใจมากยิ่งขึ้น เพราะคนที่ไม่เคยฝึกฝน พลังเสวียนมหาเบญจธาตุสามารถใช้กระบวนท่าของ พลังเสวียนมหาเบญจธาตุได้?

“ตราเปิดฟ้า!”

ทันใดนั้น กระบวนท่าวในมือของหลัวซิวก็เปลี่ยนไป แสงขวานพุ่งเข้ามาเริ่มสร้างพิภพ

“ครืน!”

การป้องกันของร่างผันเจ้าของแดนปริศนาถูกทำลายในทันที แสงขวานฟันไปทั่วท้องฟ้า ตัดร่างของนางออกเป็นสองส่วนอย่างไร้ความปราณี

ในชั่วพริบตา ร่างของเจ้าของแดนปริศนาก็พังทลายลง มีเพียงป้ายบัญชาการที่ตกลงมาจากสถานที่ที่ผันร่างหายไป

หลัวซิวก้าวไปข้างหน้า คว้าป้ายบัญชาการและพบว่าป้ายบัญชาการมีขนาดเท่าฝ่ามือ โดยด้านหนึ่งเป็นสีขาวและอีกด้านหนึ่งเป็นสีดำ

ด้านสีขาวสลักคำว่า 'หยาง' และด้านสีดำสลักคำว่า 'หยิน'

ในวินาทีที่ถือบัญชาหยินหยางนี้ หลัวซิวรู้สึกถึงการเรียกมาจากที่ที่ห่างไกล ในตอนท้ายของพื้นที่แดนปริศนานี้ ดูเหมือนมีบางอย่างกำลังเรียกให้เขาไป และที่มาของความรู้สึกของการเรียกนี้มาจากบัญชาหยินหยางในมือ

“หรือว่าเป็น... ฐานหยินหยาง?” หลัวซิวอาจแน่ใจได้ว่าป้ายบัญชาการนี้น่าเกี่ยวข้องกับ ฐานหยินหยางที่กล่าวถึงโดยผันร่างเจ้าของแดนปริศนา

เอาชนะผันร่างเจ้าของแดนปริศนานั้นเทียบเท่ากับการผ่านการทดสอบขั้นสุดท้าย ได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่ฐานหยินหยาง

“โครม!”

ในขณะนี้ ป้ายบัญชาการได้แผ่แสงห้าสีที่สวยงามออกมา ข้อความก็ส่งผ่านป้ายบัญชาการไปยังตัวหยั่งรูของหลัวซิว