บทที่ 1430

สำนักเซียนไร้เจตสิกล่มสลายนั้นเกินความคาดหมายของทุกคน

เดิมทีที่สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินถูกทำลายลง เพียงแค่สำนักเซียนไร้เจตสิกสามารถครอบครองประตูสำนักของสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินและทรัพยากรมากมายได้ ในอนาคตจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน

แต่การปรากฏตัวของหลัวซิว ทำให้ผู้แข็งแกร่งชั้นนำของสำนักเซียนไร้เจตสิกตายหมด สำนักเซียนไร้เจตสิกขนาดใหญ่ก็ไม่มีผู้นำอย่างกะทันหัน ทำได้เพียงแยกย้ายกันจากไปเท่านั้น

ในทุกวันนี้ หลัวซิวได้มอบการพัฒนาของสำนักไท่เสวียนให้กับหลินจื่อเฟิงอย่างสมบูรณ์

เขามีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างสุดจะพรรณนากับหลินจื่อเฟิง และอีกฝ่ายก็เหมือนกับเขา ซึ่งเป็นเหตุผลว่าเมื่อทั้งสองได้พบกันในเทือกเขาเหิงหลิง พวกเขาจึงเหมือนกับรู้จักกันมาก่อนในทันที

หลัวซิวคาดเดาอย่างคลุมเครือว่าสิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับวัฏจักรการกลับชาติมาเกิด และบางทีชีวิตชาติหนึ่งของเขากับชีวิตชาติหนึ่งของหลินจื่อเฟิง เคยรู้จักกันมาก่อน

นอกจากนี้ ความสามารถของหลินจื่อเฟิงนั้นสูงมาก ในอดีตตอนที่เขาอยู่ในโลกแสงดาว เขาไม่มีการสืบทอดชั้นยอด เขายังเป็นผู้นำในแดนเดียวกัน ตอนนี้เวลาผ่านไปหลายปี ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดและเขาได้มาถึงแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 7 แล้ว

สำหรับหลัวซิว หลังจากที่ไปถึงระดับเทพมารแล้ว เขาสามารถรับวิชาอาถรรพณ์วรยุทธ์มากขึ้นผ่านเทพแห่งวัฏจักรชีวิต รวมถึงวิชาบรรพเทพโลหิตขั้นที่ 2 รวมถึงมหาฤทธิ์วรยุทธ์ขั้นเลิศขั้นปลายต่างๆ

วรยุทธ์มหาฤทธิ์เหล่านี้ เป็นวรยุทธ์ขั้นยอดจากพิภพต่างๆนับไม่ถ้วนในจักรวาลทั้งหมด แต่หลัวซิวไม่ได้เอาวรยุทธ์เหล่านี้ออกมาให้ศิษย์ของสำนักไท่เสวียนฝึกฝนตามใจชอบ

เนื่องจากต้นกำเนิดของวรยุทธ์เหล่านี้มีขนาดใหญ่มากและอาจเป็นวรยุทธ์เฉพาะของกองกำลังใหญ่หนึ่งจากแปดโลกมหาพิภพ ทันทีที่ผู้อื่นทราบแล้วจะทำให้เกิดหายนะใหญ่หลวงต่อสำนักไท่เสวียน

แม้จะมีการปกป้องจากกฎของพิภพ ผู้แข็งแกร่งที่แข็งแกร่งเกินระดับหนึ่งก็ไม่อาจมาได้ แต่มีอัจฉริยะและผู้แข็งแกร่งจำนวนนับไม่ถ้วนจากโลกาชั้นฟ้า เพียงพอที่จะทำลายกองกำลังใดๆ ในพิภพล่างอย่างง่ายดาย และแม้แต่ทำลายโลกที่ตั้งอยู่ของพิภพก็ไม่ใช่ปัญหา

ไม่ว่าอย่างไร รากฐานของสำนักไท่เสวียนนั้นอ่อนแอเกินไป แม้จะมีเทพฟ้าหกคนที่ถูกเขาควบคุมวิญญาณดั้งเดิมของพวกเขาอยู่ แต่ในโลกเสวียนเทียนนั้นความแข็งแกร่งโดยรวมถือได้ว่าเป็นกองกำลังระดับกลางขึ้นไปเท่านั้น