บทที่ 1431

เฟิ่งหวูซินมองไปที่หลัวซิวด้วยสายตาที่ซับซ้อน ในตำหนักวัฏสงสาร ในขณะนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

“จ้าวศักดิ์สิทธิ์เฟิง ไม่พบกันมานาน สบายดีไหม” หลัวซิวสบตาเฟิ่งหวูซินอย่างเฉยเมย

หากซือถูเจิ้งเจี้ยนไม่ได้ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน บางทีเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของเขาเมื่อเขาอยู่ในโลกาอสูรฟ้าคือการเอาชนะคนผู้นี้

เพราะเขาการหยั่งเชิงของเขา เลยได้รู้ความลับของเขา ทำให้คนในไท่เสวียนตกไปอยู่ในมือของเขา

ตอนนี้เรื่องราวผ่านไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินมีพระคุณกับเขา และความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าเฟิ่งหวูซินแล้วด้วย ดังนั้นความนึกคิดของเขาจึงแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยธรรมชาติ

“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนร่างเจ้าช่างเหลือเชื่อจริงๆ”เฟิ่งหวูซินถอนหายใจและส่ายหัว เขารู้ดีว่าหลัวซิวสามารถฆ่าจ้าวนภาไร้เจตสิกได้ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน

เพราะเวลาที่เขาเป็นจ้าวนภามาได้ไม่นาน ตอนนี้เขาอยู่ในจ้าวนภาขั้นกลาง ในขณะที่จ้าวนภาไร้เจตสิกเป็นจ้าวนภาขั้นสูง เขายังคงถูกหลัวซิวฆ่าตาย

หากพูดว่าเขามีอุดมการณ์และความฝันอันสูงส่ง หวังว่าจะได้เป็นนกอินทรีที่ทะยานสู่ท้องฟ้าสักวันหนึ่ง งั้นหลัวซิวก็เหมือนมังกรแท้ ลิขิตต้องทะยานเหนือนวสวรรค์ พวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

เขาสามารถคาดได้ว่าเป็นไปไม่ได้ว่าหลัวซิวจะอยู่ในโลกเสวียนเทียนต่อ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะเข้าสู่โลกที่กว้างขึ้น ไล่ตามเส้นทางห้วงยุทธ์ที่ทรงพลังกว่า

“ข้าคิดว่าระหว่างเราคุยกันได้นะ”

หลัวซิวทำท่าทางเชิญ หลังจากที่เฟิ่งหวูซินนั่งลง เขาก็พูดช้าๆ

...