บทที่ 1506

เดิมทีในสายตาของคนจำนวนมากต่างรู้สึกว่า การรวมตัวกันของทัณฑ์สายฟ้าพิโรธเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งที่ได้ประสบพบเจอ แต่สุดท้ายแล้วมีเทพฟ้าและเจ้านภาตายไปสิบกว่าคนไม่ว่า ทุกคนกลับไม่ได้รับอะไรกลับไปแม้แต่อย่างเดียว

แต่ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรมาก หลังจากคนจำนวนมากคารวะให้จินหลิงหยุนเสร็จสรรพ ต่างก็พากันจากไป

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เพื่อนยุทธ์ด้วยนะที่ข้ามผ่านทัณฑ์สำเร็จ ผลการฝึกตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก!”จินหลิงหยุนเดินเข้าไปคำนับให้หลัวซิวรัว ๆ

ก่อนจะข้ามผ่านทัณฑ์ ศักยภาพของหลัวซิวผู้นี้ก็แข็งแกร่งกว่าตนมาก ๆ อยู่แล้ว หลังจากข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าพิโรธที่ทรงพลังเช่นนั้นเสร็จ เขาก็มีการพัฒนาเพิ่มขึ้นอีกขั้น ศักยภาพต้องแข็งแกร่งมากกว่าเดิมอย่างแน่นอน นี่จึงทำให้จิตใจของจินหลิงหยุนเปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใส มีจิตใจที่อยากมีสัมพันธไมตรีต่อกันและอยากดึงเขาเข้าพวก

“ผู้เพื่อนยุทธ์จินเกรงใจเกินไปแล้ว”หลัวซิวยิ้มอ่อนพลางตอบกลับ

ตั้งแต่ที่ทราบว่าจินหลิงหยุนผู้นี้เป็นนักยุทธ์ในสำนักเทียนเจี้ยน หลัวซิวก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจเช่นกัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่รังเกียจที่จะสร้างความสัมพันธ์กับคนดังกล่าว

“ก่อนจะข้ามผ่านทัณฑ์ ข้าน้อยถามผู้เพื่อนยุทธ์ว่ามีสำนักหรือยัง ผู้เพื่อนยุทธ์ยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ”จินหลิงหยุนยิ้มพลางถาม ความตั้งใจที่อยากจะดึงหลัวซิวมาเป็นพวกนั้นชัดเจนมาก

“ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตนอิสระ เป็นที่ตลกขบขันต่อหน้าผู้เพื่อนยุทธ์เลยนะ”หลัวซิวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

แสงเรืองที่อยู่ในแววตาจินหลิงหยุนฮึกเหิมมากยิ่งขึ้น เขาตัดสินใจได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ว่าคนดังกล่าวจะมีสำนักหรือไม่มี เขาก็จะสมคบกับคนดังกล่าว หากไม่มีสำนัก เช่นนั้นก็คงดีไปกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ

“นักยุทธ์อย่างเราทำลายกฎสวรรค์ ช่วงชิงชะตาชีวิต นอกเหนือจากพรสวรรค์ สติปัญญา ความสามารถในการตระหนักรู้และการถ่ายทอดสืบสานแล้ว ยังต้องมีทรัพยากรและภูมิหลังด้วย!”

“ด้านพรสวรรค์และสติปัญญาของผู้เพื่อนยุทธ์นั้นไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว ความสามารถในการตระหนักรู้และต้นแบบวิถียุทธ์ที่ยิ่งใหญ่โอ่อ่ายิ่งน่าทึ่งอย่างยาก หากได้รับการช่วยเหลือจากสำนักเทียนเจี้ยนของข้าละก็ ต้องทำให้วิถียุทธ์ของเจ้าไปได้ไกลกว่าเดิมอย่างแน่นอน!”

“อีกทั้งการช่วงชิงผู้มีสิทธิ์มุ่งไปยังโลกะอัมพรเทวที่จะจัดขึ้นร้อยปีครั้งกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว หากผู้เพื่อนยุทธ์สามารถเข้าร่วมสำนักเทียนเจี้ยนของเราได้ละก็ เจ้าต้องได้รับสิทธิ์นั้นมาง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปากแน่นอน!”

เมื่อคำพูดทั้งหมดนี้ของจินหลิงหยุนดังเข้าไปในหูหลัวซิว ก็ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยในทันที