บทที่ 1592

โควตาหนึ่งครั้งในรอบร้อยปีของโลกะอัมพรเทว พูดกันว่าเป็นการควบคุมร่วมกันของห้ากองกำลังใหญ่ทั้งห้า แต่ในความเป็นจริง อำนาจควบคุมที่แท้จริงนั้น อยู่ในมือของเขามหาเทวะ ในการต่อสู้แย่งชิงโควตาของโลกะอัมพรเทวทุกครั้ง เขามหาเทวะก็ครอบครองโควตาไปแล้วมากกว่าครึ่ง

หลังจากออกมาจากสำนักเทียนเจี้ยน หลัวซิวไม่ได้มุ่งตรงไปโจมตีเขามหาเทวะ เพราะเขารู้ดีว่าพลังของตนเองในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ แม้ว่าเขามหาเทวะจะมีราชาเทพช่วงปลายเพียงคนเดียว แต่อย่างมากเขาก็อาศัยอำนาจค่ายกลของหน้ากากสีดำเพื่อป้องกันตัวได้เท่านั้น

นอกเสียจากว่าเขาจะสามารถเชี่ยวชาญกฎดั้งเดิมขั้นที่สี่ ไม่เพียงแค่พลังของเขาจะเพิ่มมากขึ้นหลายเท่า ระดับค่ายกลของตนก็จะสามารถข้ามเข้าสู้ระดับเจ็ดได้ ใช้มันเพื่อควบคุมค่ายกลภายในหน้ากากสีดำ สามารถเทียบเคียงกับราชาเทพช่วงปลายได้

“ซากสนามรบโบราณ?”

หลังจากออกจากปิดขัง เขาก็ไล่สังหารราชาเทพมาตลอดทาง สำหรับข่าวเรื่องซากสนามรบโบราณเขาก็ได้ยินมาไม่น้อย

ร่างของเขาเดินจากไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้อาจารย์ราชาเทพทั้งสองท่านที่เหลือของสำนักเทียนเจี้ยนต้องขบฟันแน่น แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดแม้แต่พยางค์เดียว

ส่วนผู้ที่ใช้ชีวิตโดยยึดความสงบนิ่งไม่ทุกข์ไม่ร้อนอย่างปีศาจทั้งเก้า กลับมีสีหน้างุนงงสับสนขึ้นมา เพราะจากร่างของซิวหลัวหน้ากากดำพวกเขามองเห็นถึงเงาของหลัวซิว

ยิ่งไปกว่านั้น ซิวหลัว ไม่ใช่หลัวซิว?

ภาพมายาแปลกตาในอนัตตาไม่สิ้น เป็นเพราะได้รับผลกระทบจากสนามแม่เหล็กของปริภูมิแปลกประหลาดที่โลกาดาราดวงหนึ่งตั้งอยู่

ด้านนอกปริภูมิ ก็คือห้วงดารา

โลกาดาราอุดรเป็นดวงดาราขนาดมหึมาดวงหนึ่ง ดังนั้นอนัตตาไม่สิ้นโดยรอบของมันนั้นจึงค่อนข้างใหญ่เช่นกัน

หลัวซิวไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอน แต่จะเห็นได้ว่ามีนักยุทธ์บินขึ้นจากท้องฟ้าเข้าสู่อนัตตาไม่สิ้นอย่างต่อเนื่อง

“ที่แห่งนี้คือซากสนามรบโบราณ?”

ไม่นานจากนั้น หลัวซิวก็พบเจอผืนแผ่นดินแตกสลายแห่งหนึ่งลอยอยู่ในอนัตตาไม่สิ้น รูปร่างของแผ่นดินนี้ไม่เหมือนธรรมดาทั่วไป มีรัศมีประมาณหนึ่งล้านลี้

ตัวสำนึกของหลัวซิว ที่กลางซากสนามรบโบราณแห่งนี้ สัมผัสได้ถึงจำนวนของออร่าไม่น้อยกว่าหมื่นราย มาจากกองกำลังต่าง ๆ ของโลกาดาราอุดร