บทที่ 1732

ยิ่งชิ้นส่วนใหญ่ มูลค่ายิ่งสูง และกฎเวลาก็ยิ่งมาก ก็ยิ่งล้ำลึกมากขึ้นเท่านั้น

ม้วนหยกนี้ถูกทิ้งไว้โดยผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง แต่ในม้วนหยกไม่ได้บอกว่าเป็นผู้แข็งแกร่งคนไหน เพียงแต่กล่าวว่าผู้แข็งแกร่งผู้นี้ได้ค้นพบดาราแห่งกาลเวลาเมื่อเขาเดินทางผ่านอนัตตา เพียงแต่เวลานั้นอายุขัยของเขากำลังจะหมดลง แม้ว่าเขาจะพบชิ้นส่วนของใจแห่งศุภร ท้ายที่สุดเขาก็ทำได้เพียงมรณภาพอยู่ที่นี่

และท่านพ่อของฉียู่หรงพบม้วนหยกนี้เมื่อดาราแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก

ในเวลานั้นพ่อของนางยังไม่ใช่ศีรษะหน้าตระกูลฉี แต่อยู่ในแดนมกุฎเทพครึ่งก้าว ต่อมาเมื่อดาราแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้นเป็นครั้งที่สอง เรื่องเกี่ยวกับม้วนหยกนี้ถูกเปิดโปงซึ่งได้นำมาซึ่งวิกฤตหายนะถึงตระกูลฉี

หลังจากอ่านเนื้อหาของม้วนหยกนี้แล้ว หลัวซิวก็ส่งคืนให้ฉียู่หรง จากนั้นเขาก็บอกว่าเขาจะปิดกั้นฝึกตนสักพัก

โดยธรรมชาติแล้ว หลัวซิวไม่สามารถปิดกั้นฝึกตนอยู่ใต้ตาของฉียู่หรงได้ ดังนั้นเขาจึงสร้างถ้ำอีกถ้ำหนึ่งในสถานที่ใกล้เคียง จากนั้นสร้างค่ายกลที่หนาแน่นรอบ ๆ ถ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างปลอดภัยดีก่อนที่จะเข้าไปในถ้ำเข้าสู่สถานะปิดกั้นฝึกตน

“ด้วยพลังที่ได้รับจากลูกแก้วปีศาจเพลิง ตราบใดที่ข้ากลั่นยาได้เพียงพอ อย่างน้อยข้าก็สามารถเปิดจุดลมปราณที่แขนขวาได้ประมาณถึงจุดที่สิบ!”

เพื่อให้ความคิดฟุ้งซ่านในใจของเขาสงบลง สิ่งแรกที่หลัวซิวต้องทำคือการกลั่นยา ก่อนกลั่นยา เขาสังเวลชิ้นส่วนศีรษะใจของใจแห่งศุภร เพื่อเปิดโลกาศุภร

ไม่มีวันและเวลาในการปิดกั้นฝึกตน เมื่อหลัวซิวออกจากการปิดกั้นฝึกตน เวลาผ่านไปกว่าสามเดือนแล้ว และเวลาที่เขาฝึกฝนในโลกาศุภรก็ยาวนานยิ่งกว่า

การฝึกฝนครั้งนี้เกือบจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มีอยู่ในมือ แม้แต่แก้วเทวที่มีเป็นกองราวกับภูเขาในวงแหวนเก็บของก็เหลือน้อยกว่าหนึ่งพันล้าน