บทที่ 1733

หลัวซิวไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเขตห้ามกาลเวลา เพียงแค่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในขณะที่ฉียู่หรงรู้มากกว่าเล็กน้อย นางอธิบายว่า “เขตห้ามกาลเวลาถูกกฎเวลาปกคลุม สถานที่บางแห่งอันตรายมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎเร่งเวลาน่ากลัวมากที่สุด ทันทีที่สัมผัสอายุขัยก็จะหายไปด้วยความเร็วที่เร็วมาก”

กฎแห่งการเร่งเวลาอธิบายได้ไม่ยาก คือการเร่งการไหลของเวลาในพื้นที่คงที่ เป็นไปได้ว่าความคิดของเจ้ายังคงหยุดอยู่ในขณะนี้ แต่ภายใต้อิทธิพลของกฎเร่งเวลา เวลาได้ล่วงเลยมาเนิ่นนานแล้ว

ยิ่งกว่านั้น ภายใต้อิทธิพลของกฎเวลา เมื่อเข้าสู่เขตห้ามกาลเวลาก็จะหลงทาง ดาราแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้นมาสองครั้ง ผู้ที่เคยเข้าไปในนั้นไม่เคยออกมาอีกเลย

ถึงกระนั้นก็ยังมีผู้คนมากมายที่เข้าไปสำรวจไม่หยุด เพราะยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ โอกาสก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น การที่ผู้ที่แข็งแกร่งทุกคนจะเติบโตขึ้นมานั้นไม่ได้สะสมมาจากตบะฝึกตนและทรัพยากรแต่อย่างใด แต่เป็นการแสวงหาโอกาสและการฝ่าฟันอุปสรรคระหว่างขอบแขตความเป็นและความตายแล้วครั้งเล่า ในโลกนี้ ไม่มีเรื่องดีใด ๆ ที่จะได้มาโดยเปล่าประโยชน์ และโอกาสบนเส้นทางแห่งนักยุทธ์ ล้วนต้องต่อสู้ด้วยชีวิตของตน

เขามองไปที่ฉียู่หรงข้างๆเขา เห็นว่าสีหน้าของนางดูลังเลเล็กน้อย เพราะไม่เคยมีใครมีชีวิตรอดออกมาจากเขตห้ามกาลเวลาได้ สำหรับคนที่ค่อนข้างอ่อนแอเช่นนาง โอกาสที่จะมรณภาพเมื่อเข้าไปจะสูงมาก

เมื่อหลัวซิวคิดว่านางจะเลือกที่จะล่าถอย คาดไม่ถึงว่านางเพียงลังเลเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปยังทิศทางของเขตห้ามกาลเวลา

หลัวซิวไม่ได้พูดอะไร ทุกคนมีทางเลือกของตัวเอง

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองคนก็ได้เข้าสู่บริเวณเขตห้ามกาลเวลาแล้ว ภายใต้อิทธิพลของกฎเวลาที่แพร่หลาย ห้วงเวลาบิดเบือน และการรับรู้ทั้งหมดได้รับผลกระทบ ซึ่งทำให้รู้สึกอึดอัดใจมาก

“ตัวสำนึกของข้าสามารถขยายได้เพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น” ฉียู่หรงขมวดคิ้วเล็กน้อย ช่วงของตัวสำนึกถูกบีบอัดให้เล็กมากและเป็นการยากที่จะตอบสนองอย่างรวดเร็วหากมีอันตราย

เมื่อหลัวซิวเข้ามาครั้งแรก เขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเช่นกัน แต่เขาก็ฝึกฝนกฎเวลาด้วย และเขาก็คุ้นเคยกับมันอย่างรวดเร็ว ตัวสำนึกยังคงขยายออกไปด้านนอกอย่างต่อเนื่อง และขยายออกไปหลายร้อยลี้