บทที่ 1766

“ข้าสามารถตอบตกลงช่วยชีวิตน้องสาวเจ้าได้ เจ้าเล่าให้ข้าฟังก่อนว่าฝั่งเมืองคุนซานมียอดฝีมือเก่งกาจอะไรบ้าง”หลัวซิวกล่าว

เมื่อได้ยินหลัวซิวตอบตกลง ฉียู่หรงจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย มีรังสีแห่งความดีใจและแปลกใจปรากฏบนใบหน้า กลั้นใจยื่นกล่องผ้าไหมที่มีแร่ชีวิตใส่อยู่ภายในไปให้หลัวซิวพลางพูด: “เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างธาตุดาราใหญ่ทั้งสองอย่างอัมพรเทวและคุนหลุนไม่ค่อยสามัคคีกันมากเท่าไหร่นัก ฉะนั้นผู้คนในตระกูลฉีที่มาถึงโลกะดาราคุนหลุนแล้วก็ไม่กล้าทำตัวเอิกเกริกยิ่งใหญ่มากเกินไป ดังนั้นน่าจะไม่มีอาจารย์มกุฎเทพคอยปกปักรักษา”

แม้แร่ชีวิตจะล้ำค่า ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับความปลอดภัยและอันตรายของน้องสาวตัวเองแล้ว ฉียู่หรงจึงทำได้เพียงข่มความไม่เต็มใจเอาไว้ในใจ

“นี่เป็นของที่เจ้าใช้เพื่อคุ้มกันชีวิต เจ้าเก็บไว้เองดีกว่า”หลัวซิวไม่ได้รับแร่ชีวิตมาแต่อย่างใด แค่ยิ้มพลางตอบกลับเช่นนี้

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมาจากปาก ฉียู่หรงก็รู้สึกตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพ นี่ก็เป็นสิ่งล้ำค่าที่สามารถคุ้มกันชีวิตได้ แต่เขากลับไม่เอาอย่างนั้นหรือ?

“ศิษย์พี่เย่ ข้า……”

“ถึงแม้จะไม่รับแร่ชีวิตของเจ้า ข้าก็จะช่วยเจ้าอย่างสุดกำลังสามารถ เรื่องนี้เจ้าวางใจได้เลย”หลัวซิวรู้อยู่ว่าฉียู่หรงกำลังกังวลเรื่องอะไร ดังนั้นเขาจึงแสดงลักษณะท่าทางของตัวเองออกมาโดยตรง

ฉียู่หรงเดาไม่ค่อยออกว่าหลัวซิวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ทว่าแร่ชีวิตสำคัญต่อนางมากจริง ๆ ถูกผู้คนในตระกูลฉีไล่ล่ามานานเช่นนี้ หากไม่มีแร่ชีวิตก้อนนี้ละก็ นางคงตายไปตั้งนานแล้ว

“ขอบคุณศิษย์พี่เย่ ท่านช่างเป็นคนดีคนหนึ่งเสียจริง”ฉียู่หรงก้มคำนับให้หลัวซิวด้วยความตั้งใจจริงมาก

หลัวซิวรู้สึกน่าขำในใจ เขาไม่ใช่ผู้ที่ต้องการสิ่งตอบแทนเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากผู้ที่อุปนิสัยดีเช่นนี้ไม่เหมาะกับการอยู่ในโลกของนักยุทธ์ ที่เขาไม่รับแร่ชีวิตนั้นเป็นเพราะสิ่งนี้ไม่มีประโยชน์ต่อเขา ถ้าเกิดสิ่งที่ฉียู่หรงเอาออกมาคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวละก็ เขาไม่มีทางเกรงใจแน่นอน