บทที่ 1767

เสี้ยววินาทีที่ฉีเตียหลงถูกสังหาร ระดับสูงของตระกูลฉีก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว เนื่องจากโลกะอัมพรเทวและโลกะดาราคุนหลุนห่างกันค่อนข้างไกล มาตรแม้นว่าอาจารย์มกุฎเทพอยากเร่งเดินทางมา ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน

ในส่วนของชายวัยกลางคนชุดคลุมยาวสีทองที่ปรากฏตรงหน้าหลัวซิวนี้นั้น คือมกุฎเทพคนหนึ่งที่รับผิดชอบนำทีมมายังดาราแห่งกาลเวลาในครั้งนี้ ซึ่งมีนามว่าฉีเฉียวซาน

ในโลกามนุษย์ มกุฎเทพถือเป็นขีดจำกัดแล้ว ดังนั้นตำแหน่งของผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพจึงสูงมาก ๆ ขอแค่เพียงบรรลุถึงแดนมกุฎเทพ ก็จะถูกผู้คนเรียกว่าอาจารย์ด้วยความยกย่อง สามารถเปิดสำนักตั้งพรรค บรรลุเรื่องการเป็นอาจารย์ในยุคสมัยหนึ่ง

ผลการฝึกตนของฉีเฉียวซานคือมกุฎเทพชั้น 1 ถึงแม้จะเป็นมกุฎเทพที่อ่อนมากที่สุดก็ตาม ทว่าก็สามารถสังหารกึ่งมกุฎเทพสิบกว่าคนได้อย่างง่ายดายเช่นกัน เนื่องจากแดนแห่งมกุฎเทพนั้นเป็นแดนที่อยู่เหนือแดนราชาเทพโดยสิ้นเชิง

ขณะที่ฉีเตียหลงถูกสังหาร รูปภาพของฆาตกรก็ส่งตรงไปทางฉีเฉียวซานผ่านวิชาพิเศษแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงรีบมุ่งหน้าตรงมาทางเมืองคุนซาน

หลัวซิวไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปร่างของตัวเองอีกครั้งแต่อย่างใด ฉะนั้นทั้งสองฝ่ายจึงพบกันกลางทาง

การปรากฏตัวของฉีเฉียวซานทำให้สีหน้าฉียู่หรงเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อครู่นางยังบอกอยู่เลยว่าที่นี่ไม่มีอาจารย์มกุฏเทพคอยปกปักรักษา แต่ต่อจากนั้นก็มีมกุฎเทพคนหนึ่งมาถึง จึงทำให้สภาพจิตใจของนางลุกลนขึ้นมาทันที

“ศิษย์พี่เย่ท่านรีบหนีไปเถอะ ผลการฝึกตนมันคือมกุฎเทพ!”ฉียู่หรงส่งเสียงผ่านตัวสำนึกไปให้หลัวซิวด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด

“ยู่หรง เจ้าถึงกับจ้างคนมาฆ่าคนในตระกูลฉีของเราด้วยกันอย่างนั้นหรือ เจ้าทำให้ข้ารู้สึกผิดหวังมาก!”ฉีเฉียวซานมองฉียู่หรงด้วยสายตาที่เยือกเย็นรอบหนึ่ง เขาต้องสัมผัสได้ถึงคลื่นการส่งเสียงผ่านตัวสำนึกในเมื่อครู่นี้ได้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“ครั้นเมื่อพ่อข้าถูกพวกเจ้าทำร้ายจนตาย ก็ไม่เห็นพวกเจ้าคำนึงถึงความสัมพันธ์ของคนร่วมตระกูลนี่”ใบหน้าของฉียู่หรงดุจน้ำแข็ง ไม่นึกเลยว่านางจะก้าวเท้าออกไป บังอยู่ตรงหน้าหลัวซิว พร้อมกับส่งเสียงพูดเร่งผ่านตัวสำนัก “ศิษย์พี่เย่ท่านรีบหนีไป!”

หลัวซิวมองเงาหลังของฉียู่หรงด้วยความแปลกใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่อ่อนแอเช่นนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพนางจะยังมีความกล้ายืดอกออกมา ต่อให้นางรู้ทั้งรู้ว่าเมื่อเทียบศักยภาพของตนกับผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพแล้ว ความต่างก็เหมือนดังแสงไฟจากหิ่งห้อยและแสงจันทร์

“เจ้าคุกเข่าลงไปซะ!”