บทที่ 1777

“เราไปกันเถอะ”

หลัวซิวแค่ยิ้มโดยไม่ได้อธิบายอะไรมาก โบกมือเรียกเรือรบสีทองแดงออกมาหนึ่งลำ แล้วบินตรงไปยังทิศทางของภูเขาคุนหลุน

ยอดฝีมือที่เขาสังหารนั้นมีเยอะมาก ๆ ซึ่งเรือรบลำนี้ก็คือหนึ่งในอาวุธยุทธภัณฑ์ที่ยึดมาได้จากข้าศึก

การช่วยชีวิตหนิงหานยู่ออกมาในเมืองคุนซานกินเวลาไปไม่นานมากเท่าไหร่นัก ทุกอย่างราบรื่นมาก ๆ เพราะฉะนั้นเวลาที่เหลือของหลัวซิวนั้นก็พอเพียงมากเช่นกัน

ระหว่างทางที่บินตรงไปยังภูเขาคุนหลุน หลัวซิวนำวรยุทธ์หนึ่งสลักไว้ในม้วนหยกแล้วมอบให้หนิงหานยู่

สิ่งที่สลักอยู่ในม้วนหยกชิ้นนี้ไม่ใช่พลังจุติมรณะ แต่เป็นวรยุทธ์ระดับจักรพรรดิเทพที่ใช้สำหรับฝึกกฎชีวิต คัมภีร์วิหารเทวนิรันดร์

มหาจักรพรรดิยุทธ์เฉินหยู คือจักรพรรดิเทพท่านหนึ่งที่เป็นผู้มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ในยุคสมัยหนึ่งครั้นเมื่อกาลเวลาที่ผ่านมายาวนานอย่างไม่รู้จบ โลกาวิหารเทวที่เขาบุกเบิกก็เป็นหนึ่งในมหาโลกาชั้นสุดยอดในมหาโลกาพันสาม ณ ปัจจุบันเช่นกัน

ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพท่านนี้ก็บรรลุมรรคผลโดยกฎชีวิต อีกทั้งฝึกกฎชีวิตจนบรรลุถึงแดนดั้งเดิมขั้น 10 ในคัมภีร์วิหารเทวนิรันดร์ที่เขาริเริ่มบุกเบิกขึ้นมานั้น มีความเร้นลับในการค่อย ๆ พัฒนากฎชีวิตไปตามลำดับแฝงซ่อนอยู่

แน่นอนว่าหลัวซิวได้รับวรยุทธ์ดังกล่าวมาจากเงาสะท้อนวัฏสงสาร แม้วัฏสงสารโบราณจะทลายสูญสิ้นไปแล้ว แต่วัฏสงสารก็ยังคงอยู่ในจักรวาลฟ้าดินเช่นเคย ทว่าจากที่มีรูปแต่เดิมกลายเป็นไร้รูป

ตำหนักวัฏสงสารและลูกแก้วความเป็นตายล้วนเป็นส่วนหนึ่งของวัฏสงสารโบราณ แบกรับเงาสะท้อนของวัฏสงสารไว้ภายใน ซึ่งมีข้อมูลและความเร้นลับของวัฏสงสารแฝงซ่อน

จากมีรูปกลายเป็นไร้รูป กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎฟ้าดิน เพราะฉะนั้นข้อมูลที่หลัวซิวได้รับมาจากวัฏสงสาร ก็จำเป็นต้องปฏิบัติตามปณิธานของกฎฟ้าดินดั้งเดิมเช่นกัน ได้รับเพียงข้อมูลบางอย่างที่เหมาะสมกับผลการฝึกตนของตน

ซึ่งใช่ว่าจะมีทุกอย่างในข้อมูลเหล่านี้ มีเพียงวรยุทธ์ เคล็ดวิชารวมไปถึงพลังอมตะต่าง ๆ ในส่วนของความทรงจำและความลับของผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานเหล่านั้นนั้น หลัวซิวไม่อาจได้รับเลย

แม้คัมภีร์วิหารเทวนิรันดร์ที่หลัวซิวเอาออกมาจะไม่บรรลุเป็นวรยุทธ์ระดับราชาเทพ ทว่าหากหนิงหานยู่สามารถตระหนักรู้ได้โดยสิ้นเชิงละก็ ก็เพียงพอที่จะสามารถทำให้ศักยภาพของนางเพิ่มขึ้นได้หลายระดับเช่นกัน