บทที่ 1776

พลังจุติมรณะเป็นวรยุทธ์ดั้งเดิมที่กำเนิดมาจากวัฏสงสาร การสาธกและทัศนะของวรยุทธ์ดังกล่าวที่มีต่อกฎชีวิตนั้น พอจะเรียกได้เลยว่ายอดเยี่ยมถึงขั้นสุด หากถ่ายทอดมันให้แก่หนิงหานยู่ละก็ จากพรสวรรค์ของนาง ต้องสามารถแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วได้แน่นอน กระทั่งสามารถรับมือกับทุกอย่างด้วยตนเองได้

ในขณะที่มีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในใจหลัวซิวอยู่นั้น ฉียู่หรงเห็นว่าเงาร่างของเขาหยุดลง นางจึงเข้าใจในทันทีว่าเขากำลังจะจากไปแล้ว

“ศิษย์พี่เย่ ท่านจะไปนั่งเรืออนัตตาที่ภูเขาคุนหลุนเพื่อมุ่งหน้าไปยังมหาโลกายอดอัมพรหรือ?”ฉียู่หรงเอ่ยปากถาม

สายตาของหนิงหานยู่ก็ร่วงลงบนตัวหลัวซิวเช่นกัน ระหว่างทางนางได้ฟังเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเย่ห้าวหรานผู้นี้ผ่านปากพี่สาวตนแล้ว ความลึกลับและความแข็งแกร่งของคนดังกล่าวทำให้นางประหลาดใจต่อหลัวซิวอย่างเต็มเปี่ยม

อีกทั้งนางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ทำให้นางรู้สึกสบายมาก ๆ และออร่าที่ดึงดูดนางจากตัวหลัวซิว นั่นคือการเกิดความรู้สึกร่วมอย่างหนึ่งในกฎชีวิต

“ใช่แล้ว ข้ามีเรื่องที่สำคัญมาก ๆ ที่ต้องไปมหาโลกายอดอัมพร”หลัวซิวพยักหน้าพลางตอบกลับ

“เช่นนั้นช่วยพาข้ากับน้องสาวไปด้วยได้หรือไม่?”ฉียู่หรงเอ่ยปากถามอย่างกะทันหัน

ในความเป็นจริงการที่เสนอความคิดเห็นนี้ออกมานั้น ฉียู่หรงก็ผ่านการทบทวนตรึกตรองอย่างลึกซึ้งแล้ว เนื่องจากผู้คนในตระกูลฉีสามารถอาศัยเคล็ดวิชาสายเลือดมาตามตัวนางได้ เกิดเรื่องที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ นางเข้าใจดีมาก ๆ ว่าตัวเองหนีไม่พ้นจากการสืบร่องรอยและการจับกุมตัวของตระกูลฉีได้อย่างแน่นอน

เพราะฉะนั้นนางจึงอยากจากไปพร้อมกับหลัวซิว ตระกูลฉีที่อยู่ในโลกะดาราอัมพรเทวคือกองกำลังใหญ่ระดับชั้นยอด ทว่าหากไปถึงโลกาชั้นฟ้าแล้ว ตระกูลฉีก็จะไม่มียิ่งใหญ่อะไรแล้ว

“มหาโลกายอดอัมพร? ฟังดูน่าสนุกมาก ๆ เลยนะเจ้าคะ”เมื่อหนิงหานยู่ได้ยินคำพูดดังกล่าว สีหน้าจึงดูน่าสนใจขึ้นมา

เมื่อเปรียบเทียบกับฉียู่หรงแล้ว หนิงหานยู่ขาดความสุขุมอย่างหนึ่ง กลับมีความปราดเปรียวมากกว่าส่วนหนึ่ง

“พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปพร้อมข้า?”หลัวซิวถาม