บทที่ 1782

หลัวซิวทั้งสามคนต่างเดินไปหาที่นั่งนั่งลงตรงซอกมุมของห้องโถงใหญ่ บริเวณรอบ ๆ ล้วนนั่งเต็มไปด้วยผู้คน หลัวซิวยกมือขึ้นมาร่ายยันต์ค่ายอย่างเคยชิน และกลายเป็นค่ายกลคุ้มกันระดับ 8

เมื่อเห็นวิธีการร่ายยันต์ค่ายที่เขาแสดง ผู้คนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ก็ยิ่งรู้สึกเคารพยำเกรงในตัวเขามากขึ้น นักค่ายเทพระดับ 8 ที่ศักยภาพเกะกะระรานคนหนึ่ง นักยุทธ์ทุกคนที่อยู่ต่ำกว่ามกุฎเทพ ไม่มีผู้ใดยินดีไปหาเรื่องเขาเลย

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าเดินตรงไปทางหลัวซิวแล้วพูด: “สหายท่านนี้ อิงจากกฎระเบียบของเรืออนัตตา เจ้าสังหารคนคนหนึ่งไป เจ้าจำเป็นต้องส่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งในแหวนเก็บของรวมไปถึงป้ายบัญชาการขึ้นเรือให้ทางเรืออนัตตา”

การที่สามารถสร้างเรืออนัตตาไปมาหาสู่ระหว่างโลกามนุษย์และโลกาชั้นฟ้าได้นั้น กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เมื่อเผชิญหน้ากับคำร้องขอของชายวัยกลางคนผู้นี้ หลัวซิวก็ไม่ได้พูดอะไรไร้สาระมากเช่นกัน ส่งแก้วเทวชั้นกลางห้าร้อยล้านชิ้นออกมาโดยตรง รวมไปถึงป้ายบัญชาการขึ้นเรือสีทองแดงชิ้นนั้น

ทรัพย์สินในแหวนเก็บของของชายร่างยักษ์ไม่ได้มีเพียงหนึ่งพันล้านเท่านั้น แต่ทว่าคนที่ได้รับแหวนเก็บของก่อนเป็นคนแรกคือหลัวซิว ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าภายในมีทรัพย์สินเท่าไหร่กันแน่?

ดังนั้นหลัวซิวจึงจงใจเอาออกมาน้อย ๆ หน่อย แน่นอนอยู่แล้วว่าก็ออกมาน้อยเกินไปไม่ได้เช่นกัน อย่างไรเสียพวกที่อยู่บนเรืออนัตตาก็ไม่ใช่คนโง่

สำหรับแก้วเทวห้าร้อยล้านชิ้นที่หลัวซิวส่งออกมานั้น ชายวัยกลางคนก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ เพียงอมยิ้มก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป

“คนของเรืออนัตตานี่ก็พูดคุยง่ายอยู่นี่”หลัวซิวรู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย

“พี่เย่ ท่านไม่เข้าใจวิธีการต่าง ๆ ของที่นี่แล้วสินะ”หนิงหานยู่ที่อยู่ข้าง ๆ ขบขำเบา ๆ ก่อนจะพูด: “สำหรับกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังเรืออนัตตาแล้ว ผู้ที่ซื้อได้เพียงป้ายบัญชาการขึ้นเรือสีทองแดงอย่างเรา ๆ น่ะ ไม่มีค่าพอที่จะให้พวกเขาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ เพราะหลังจากคนจำนวนมากซื้อป้ายบัญชาการขึ้นเรือแล้ว โดยส่วนใหญ่ทรัพย์สินบนตัวก็แทบจะหดหายไปเกือบครึ่งแล้ว”