บทที่ 182 บุญคุณที่ช่วยชีวิต

“ปัง!”

รัศมีอันเจิดจ้าไร้สิ้นสุดปะทุ แสงสีขาว แสงสีเลือด และเปลวไฟสีดำประสานกันกระจายไปทั่วท้องฟ้า

หลัวซิวมีเลือดออกที่มุมปาก ร่างกายซวนเซไปด้านหลัง แต่เขากลับไม่เผยความลังเลแม้แต่น้อย พลิกมือฟาดฟันดาบออกไปอีกครั้ง ทำให้ม่านแสงที่ก่อตัวขึ้นของค่ายยากเย็นระดับสี่แตกออก และกระโจนออกมา

ยี่ซวนทำได้แค่มองหลัวซิวหนีไป แต่ไม่กล้าตามไป สายตาทอดมองไปไม่ไกล เห็นเหมิงขวงยืนเหม่ออยู่กลางอากาศ

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของเหมิงขวงก็โซเซ แล้วก็กระอักเลือดออกมาอึกใหญ่ ในเวลานี้ยี่ซวนถึงได้สังเกตว่า ตรงบริเวณอกของเหมิงขวงถูกดาบปักทะลุหลังอยู่

ยี่ซวนรีบเข้าไปพยุงเหมิงขวงไว้ และไม่ได้ฉวยโอกาสแย่งชิงยันต์หยกจากเหมิงขวง เพราะอาจารย์ของทั้งสองเป็นสหายแห่งชีวิตและความตาย และยังเป็นความตั้งใจของท่านอาจารย์ที่จะให้พวกเขาร่วมมือกันต่อสู้กับศัตรูในการแข่งขันการเอาตัวรอดนี้

“ไอ้ ‘ซิวหลัว’นั่น มันเข้าใจวิชาห้วงยุทธ์ ถ้าหากข้าไม่ได้หลบตำแหน่งหัวใจ ในช่วงเวลาแห่งความเป็นตายนั้น ข้าคงตายด้วยดาบเล่มนั้นไปแล้ว” เหมิงขวงพูดด้วยน้ำเสียงอิดโรยและยังไม่หายตกใจกับสถานการณ์เมื่อครู่

ยี่ซวน ได้ยินเช่นนั้น หนังตาก็กระตุกทันที อีกฝ่ายเข้าใจวิชาห้วงยุทธ์งั้นหรือ? แต่นั่นเป็นสิ่งที่ราชายุทธ์ผู้แข็งแกร่งยังอยากจะเข้าใจ

“ตอนนี้เจ้าบาดเจ็บ เราต้องหาสถานที่หลบภัยเพื่อรักษาตัว ระยะเวลาเจ็ดวันนั้น ยิ่งถึงช่วงท้าย ๆ ก็ยิ่งฆ่ากันอย่างเข้มข้นมากขึ้น”

ยี่ซวนพูดด้วยเสียงราบเรียบ ทันใดนั้นก็พาเหมิงขวงลงสู่พื้นนด้วยกัน เพราะว่าลอยตัวกลางอากาศนั้น มันง่ายต่อการเป็นเป้าสายตา

และการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้อย่างแน่นอน และเมื่อมีคนพบว่าเหมิงขวงบาดเจ็บสาหัส เกรงว่าจะมีปรมาจารย์ฝึกจิตจำนวนมากจะประดังกันเข้ามาเหมือนฉลามได้กินเลือด

ป่าดึกดำบรรพ์ในเวลานี้ กระแสการเคลื่อนไหวกำลังพลุ่งพล่านอีกทั้งเวลาก็ค่อย ๆ ผ่านไป

ผ่านไปสามวัน การล้างกระดาษผู้เล่นครั้งใหญ่ได้จบลง ผู้ที่มีพลังอ่อนแอทั้งหมดถูกคัดออก ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งก็ต่างรวมกลุ่มกันอยู่ ไม่มีใครที่กล้าเคลื่อนไหวคนเดียว

อย่างไรเสีย ถ้าฝึกจิตขั้นหนึ่งสามถึงสี่คนรวมกัน ก็จะกลายเป็นอัจฉริยะ การฝึกฝนวิชายุทธ์อย่างน้อยต้องมีระดับเจ็ดขึ้นไป แม้ว่าจะเป็นฝึกจิตขั้นสามหรือขั้นสี่ต่างก็ต้องล่าถอย

ดังนั้น เหล่าอัจฉริยะที่มีพลังแข็งแกร่งพอ ๆ กันก็เริ่มที่จะร่วมมือกัน ยันต์หยกขาวจะถูกแบ่งตามความขยันของแต่ละคน

แต่ในช่วงเวลานี้ หลัวซิวก็ได้ซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ลับ

การใช้ดาบเมื่อสองวันก่อน แม้ว่าจะทำให้เหมิงขวงบาดเจ็บสาหัสได้ แต่เหมิงขวงก็เป็นร่างยุทธ์ขั้นสูง สำแดงการโจมตีของวิชายุทธ์ระดับเจ็ด ก็ทำให้เขาบาดเจ็บไม่เบาเช่นกัน

แต่ใช้วิธีฟื้นฟูลายเส้นชีวิต ก็ใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้แล้ว ส่วนเวลาอีกหนึ่งวันครึ่งที่เหลือ หลัวซิวใช้ไปกับการรักษาบาดแผลให้หญิงสาวชุดขาว

หญิงสาวชุดขาวคนนี้มีผลการฝึกตนของแดนฝึกจิตขั้นสาม อีกทั้งยังบรรลุนปรมาจารย์ค่ายกลระดับสี่ เมื่อบาดแผลฟื้นฟูแล้ว จะต้องเป็นคู่หูที่ดีมากแน่ ๆ

สำหรับการเปิดเผยความลับบางอย่างของเขา หลัวซิวกลับไม่มีกะจิตกะใจไปกังวลอะไรแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นในใจเขาก็คิดแต่จะคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ

ความรู้สึกเช่นนี้ ราวกับว่าหญิงสาวชุดขาวคนนี้มีความสำคัญกับเขามากกว่าสิ่งใด เขาจำเป็นต้องดูแลนาง ไม่สามารถทนดูให้นางได้รับบาดเจ็บได้

หลัวซิวแน่ใจได้ว่า ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่เพราะหญิงสาวชุดขาวสำแดงวิชาเสน่ห์อะไรใส่เขา เพียงแต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถตอบได้ว่าที่แท้แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หญิงสาวชุดขาวชื่อว่า ‘เหยียนซีโรว่’

นางรู้ดีว่า บาดแผลของนางนั้น ถ้าหากไม่ได้ยาจิตสมุนไพรเพิ่มพลังที่สามารถฟื้นฟูจุดตันเถียนและเส้นลมปราณได้ คงจะไม่มีโอกาสฟื้นฟูได้แบบนี้

เปลวไฟดำแห่ง สิ่งที่เธอไม่อยากเชื่อก็คือ ชายหนุ่มชุดคลุมยาวดำคนนี้กลับใช้เวลาเพียงครึ่งวัน ก็สามารถฟื้นฟูเส้นลมปราณที่แตกและจุดตันเถียนที่ได้รับบาดเจ็บของนางได้

นี่ต้องเป็นพลังงานที่น่ากลัวมากอย่างแน่นอน เพราะว่าผลการฝึกตนของผู้ฝึกยุทธ์ยิ่งแข็งแกร่งมากเพียงใด บาดแผลที่ได้รับก็ยิ่งฟื้นฟูได้ยากมากเท่านั้น อีกทั้งยาระดับสูงหลาย ๆ ตัวก็หายากมาก ถึงแม้จะมีนักกลั่นยาระดับสูงหรือแม้แต่ปรมาจารย์กลั่นยา แต่การกลั่นยาวิเศษวิเศษนั้น ก็ยังเป็นสิ่งที่หาได้ยากอยู่ดี

“ข้าน้อยเหยียนซีโรว่ ขอบคุณท่านชายเป็นอย่างสูงที่ช่วยชีวิตข้าน้อยไว้”

เหยียนซีโรว่ไม่รู้ทำไมคนแปลกหน้าคนนี้ถึงใจดีกับนาง ถึงขึ้นยอมที่จะเปิดเผยความสามารถพิเศษของเขา