บทที่ 2024

สำหรับคำพูดดังกล่าวของจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำนั้น หลัวซิวก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก ๆ ท้ายที่สุดกำลังแรงของคนคนหนึ่งก็มีขีดจำกัด นอกเสียจากว่าศักยภาพของตนเองจะทรงพลังถึงขั้นที่แทบจะใกล้เคียงกับแดนไร้เทียมทาน

อย่างไรก็ตามมาตรแม้นว่าเป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์ที่เป็นผู้ไร้เทียมทานในห้วงดารา แท้จริงแล้วก็ใช่ว่าไร้คู่ต่อสู้เสมอไป ซึ่งต้องริเริ่มการถ่ายทอดสืบสานของตนเองเช่นกัน

ถึงแม้ผลการฝึกตนในปัจจุบันของหลัวซิวจะไม่สูง แต่จากวิชายิ่งเลิศและแดนยุทธ์ที่เขายึดกุม เขามีคุณสมบัติในการริเริ่มการถ่ายทอดสืบสานแล้ว

แต่เขากลับไม่มีความคิดที่จะเปิดสำนักตั้งพรรคแล้ว เนื่องจากเขาสร้างอริศัตรูไว้มากเกินไป การเปิดสำนักตั้งพรรคไม่เพียงไม่เป็นการช่วยเหลือตนเอง ในทางตรงกันข้ามมันกลับจะกลายเป็นตัวถ่วงของตนเอง

ทว่าเรื่องการบ่มเพาะกองกำลังของตัวเองนั้น อันที่จริงเขาเริ่มกระทำสิ่งนี้แล้ว ยกตัวอย่างเช่นนำกระบี่ตรีภพถ่ายทอดให้เสิ่นปิงหยู ก็คือหมากหนึ่งลูกที่เขาวางไว้ในวังมหาวาล

รวมไปถึงหนิงหานยู่ที่อยู่ข้างกายเขา อนาคตหากนางสามารถตระหนักรู้และยึดกุมในเกณฑ์นิรันดร์ นางต้องสามารถกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่อยู่เหนือมหาจักรพรรดิยุทธ์อย่างแน่นอน

ฉียู่หรงและจีเสี่ยวจื่อก็ไม่เลวเช่นกัน หากมีโชคและโอกาสที่เพียงพอ ผลสำเร็จในอนาคตต้องไม่ต่ำแน่

การเปิดสำนักตั้งพรรคและใช้ชีวิตโดยวนเวียนอยู่ในประตูแห่งความเป็นความตาย เส้นทางนี้มันไม่เหมาะสมกับตัวเอง เส้นทางที่หลัวซิวเลือกคือบ่มเพาะผู้ที่ไว้วางใจได้ หากเขาจะบ่มเพาะคนคนหนึ่ง เขาก็จะบ่มเพาะจนคนดังกล่าวกลายเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน!

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ต่อให้สักวันเขาจะหายไปจากโลกใบนี้ เมื่อคนเหล่านี้รวมตัวกัน ก็มีพลังที่เพียงพอที่จะกวาดล้างเก้าสวรรค์สิบปฐพี!

สิ่งใดจะเกิดมันก็ต้องเกิดอยู่ดี สิ่งใดที่ควรจบ สุดท้ายแล้วมันก็จะจบอยู่ดี

ช่วงหลายวันนี้ หลัวซิวได้เดินทางไปทั่วทุกมุมโลกแสงดาว ซึ่งทุกที่ล้วนเป็นที่ที่เขาเคยสืบเท้าเข้าไปในอดีต

สถานที่เหล่านี้ล้วนบรรจุความทรงจำของเขาเอาไว้ มีทั้งมิตรภาพ ความสัมพันธ์ทางครอบครัว มีความเกลียดแค้นและมีการวนเวียนอยู่กับความเป็นความตายเช่นกัน

ตั้งแต่ออกจากไท่เสวียน หลัวซิวได้ทิ้งวรยุทธ์หนึ่งเอาไว้ หมื่นจักรวาลไร้รูปของเขาครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง การที่จะริเริ่มวรยุทธ์หนึ่งนั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปากอยู่แล้ว