บทที่ 2025

เดิมทีนึกว่าฮู๋ชิงชิงจะตอบตกลง ทว่ากลับนึกไม่ถึงเลยว่าฮู๋ชิงชิงจะตอบปฏิเสธ

“ชิงชิงอยากติดตามอยู่ข้างกายอาจารย์มาก ๆ ทว่าชิงชิงอยากไล่ตามรอยเท้าของอาจารย์มากกว่า……”

ในบรรดาสตรีทั้งหมดที่หลัวซิวเคยพบเห็นรู้จักมา สตรีที่งดงามจนเมืองล่มมีไม่น้อยแล้ว ทว่ากลับไม่มีผู้ใดที่สามารถเทียบเคียงมนต์เสน่ห์โดยธรรมชาติบนตัวฮู๋ชิงชิง

มนต์เสน่ห์เป็นสิ่งที่มีมาพร้อมกับร่างอสูรฟ้าตั้งแต่กำเนิด เมื่อนางยิ้มท้องฟ้ายังต้องหม่นหมอง เมื่อนางร้องไห้เดือนและจันทร์ยังต้องหม่นหมองลงไปด้วย

นางเป็นคนที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง เมื่อปีนั้นหากไม่ใช่เพราะถูกหลัวซิวช่วยชีวิตเอาไว้ บางทีนางอาจจะใช้ชีวิตอยู่บนภูเขาที่รกร้างอย่างสันโดษไปจนแก่เฒ่า หรืออาจจะถูกผู้แข็งแกร่งวิถียุทธ์คนใดคนหนึ่งค้นพบ แล้วรับนางไปเป็นของส่วนตัวที่ผู้อื่นแตะต้องไม่ได้ ชะตาชีวิตน่าเวทนา

ภายในจิตใจนางรักใคร่ชื่นชมหลัวซิวอยู่ โดยเฉพาะการได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันครั้นเมื่อศึกแห่งการแต่งตั้งราชาในทุ่งราบที่รกร้างว่างเปล่าทางทิศเหนือ นางก็เริ่มแอบชอบหลัวซิวแล้ว

แต่ทว่าในเวลานั้น นางไม่ได้แสดงความในใจของตัวเองออกมา เนื่องจากนางทราบอยู่ว่าข้างกายอาจารย์ไม่ขาดแคลนสาวงาม นางเกรงว่าแสดงความในใจออกมาแล้วจะถูกปฏิเสธ หากเป็นเช่นนั้นละก็ นางจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับหลัวซิวด้วยจิตใจที่ปกติได้อีกเลย

อย่างไรก็ตามเรื่องบุพเพสันนิวาสมันก็เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนจนปัญญาอย่างนี้นี่แหละ ท้ายที่สุดแล้วนางก็ไม่มีโอกาสที่จะแสดงความในใจออกมา หลัวซิวก็เดินขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของโลกแสงดาว ก่อนจะจากไป

ภายในเวลาชั่วพริบตา เวลาก็ล่วงเลยไปสองร้อยกว่าปี นางก็เป็นเฉกเช่นเดียวกับหลัวซิวเมื่อปีนั้น เดินขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของโลกแสงดาว

นาง ณ ปัจจุบันมีผลการฝึกตนเทพมารขั้น 9 แล้ว อาศัยพรสวรรค์จากร่างอสูรฟ้าที่โดดเด่น เรียกว่าเป็นผู้ไร้เทียมทานในยุคปัจจุบันได้แล้ว

ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ นางตั้งใจฝึกตนอย่างสุดกำลังสามารถ ก็เพื่อสักวันจะไล่ตามรอยเท้าของหลัวซิวทัน หวังว่าจะยังมีวันได้พบเจอกันอีก หวังว่าตัวเองจะมีโอกาสได้แสดงความในใจออกมา

เรื่องทั้งหมดทั้งมวลนี้ หากนางไม่พูด หลัวซิวก็ไม่รู้เลย