บทที่ 2108

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“เขาคืออัจฉริยะที่มาจากโลกาชั้นฟ้า ยึดกุมเคล็ดวิชาพลังอมตะที่แข็งแกร่งอย่างมาก”

“เขาสามารถสังหารเทพปีศาจเฒ่าของตระกูลจู้ ไม่แน่ก็อาจจะมีอุบายที่สามารถสังหารกึ่งจ้าวมหาเทพคนอื่น ๆ ได้เช่นกัน”

รางวัลหมายจับกุมตัวของสำนักจักรพรรดิแห่งโลกาชั้นฟ้าหนาแน่นและน่าดึงดูดใจมากก็จริง แต่ความสยดสยองที่หลัวซิวแสดงออกมา ณ วินาทีนี้ทำให้กองกำลังทั้งหลายอดไม่ได้ที่จะคำนึงถึงความหนักเบาของเรื่องนี้

มาตรแม้นว่าสามารถใช้ของแลกเปลี่ยนที่สูงมาก ๆ มากำราบหลัวซิว แต่ถ้าหากกองกำลังของตนเองได้รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวง ถึงแม้จะได้รับการถ่ายทอดสืบสานวรยุทธ์จักรพรรดิเทพที่สำนักจักรพรรดิแห่งโลกาชั้นฟ้าประทานให้ เช่นนั้นมันก็เปล่าประโยชน์ ไม่แน่ทันทีที่ได้วรยุทธ์จักรพรรดิเทพมาไม่นาน ก็อาจจะถูกกองกำลังอื่น ๆ แก่งแย่งไปแล้ว

ในโลกใบนี้คนฉลาดไม่ได้มีเพียงคนในสำนักไท่ฉือเท่านั้น ตัวเปิดอย่างตระกูลจู้ถูกสังหารไปแล้ว จึงไม่มีผู้ใดกล้าไปเป็นตัวเปิดนั่นอย่างบุ่มบ่ามอีก

เงาร่างกระพริบ ร่างกายของหลัวซิวร่วงลงบนเรือรบทองคำ เมื่อเห็นว่าเขากลับมาจากเหวญาณปีศาจอย่างปลอดภัย สภาพจิตใจที่พะวงอยู่ของจีเสี่ยวจื่อและพวกฉียู่หรงก็ผ่อนคลายลงตามกัน

หลัวซิวไม่ได้สนใจกองกำลังจากแดนต่าง ๆ ที่หลบซ่อนอยู่ในอนัตตาบริเวณรอบ ๆ จริง ๆ เขาเข้าใจขีดจำกัดของตัวเองดีมาก ๆ หากสามสำนักหกตระกูลล้วนปลุกบรรพอาจารย์ของตัวเองให้ตื่น แล้วมารุมโจมตีเขาละก็ เขาไม่สามารถต้านทานได้ด้วยซ้ำ ทำได้เพียงคิดหาวิธีหลบหนี

แต่คนในสามสำนักหกตระกูลไม่มีทางร่วมแรงร่วมใจกัน เนื่องจากระหว่างพวกเขาเป็นคู่ต่อสู้ที่แข่งขันกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงยากที่จะบรรลุความเห็นที่ตรงกัน ดังนั้นขณะที่เขาสังหารผู้แข็งแกร่งตระกูลจู้อย่างกำเริบเสิบสาน ไม่มีคนจากกองกำลังอื่น ๆ ยื่นมือออกมาช่วยเหลือเลยด้วยซ้ำ

สำหรับหลัวซิวแล้ว สถานการณ์เช่นนี้กลับเป็นเรื่องดีสำหรับเขา

ตู้ม!

เรือรบทองคำพุ่งทะยานขึ้นฟ้า บินเข้าสู่ท้องฟ้าที่ครอบพื้นปฐพี ผู้แข็งแกร่งจากกองกำลังทั้งหลายล้วนไม่ได้มาขัดขวาง