บทที่ 2614

“ข้าไม่มีบุญคุณความแค้นอะไรต่อพวกเจ้า เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องวางแผนลอบทำร้ายข้าเช่นนี้ด้วย?”หงหวู้พูดด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ไอ้แก่มึงหน้าด้านเกินไปหรือเปล่า? เมื่อครู่ผู้ใดเป็นคนบอกว่าต่อให้ข้ามีสามเศียรหกกร วันนี้ก็อย่าคิดว่าจะหนีรอดออกไปจากที่นี่ได้?”หลัวซิวยิ้มเยาะพลางถาม

“หากมึงบังอาจจะต้องตัวกู ตระกูลหงไม่มีทางจบกับมึงแน่!”หงหวู้ตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว

“พูดมากมากชิบหาย”

หลัวซิวง้างมือปล่อยวิกลหนึ่งออกไป ถัดจากนั้นเพลาไหลรวยก็พรั่งพรูออกมา ก่อนจะมีพลังเต๋าของเกณฑ์เวลาไหลไหลเวียนออกมา ทำการผนึกร่างหงหวู้เอาไว้แน่น ๆ ภายในพริบตา

ตู้มม!

ร่างกายลาร์เคลื่อนไหวครั้งหนึ่ง ร่างเนื้อที่ทรงพลังกดอัดปริภูมิโดยตรง แล้วไปถึงตรงหน้าหงหวู้ภายในชั่วพริบตาเดียว ภายใต้ผลกระทบจากพลังเต๋าเกณฑ์เวลา หงหวู้ไม่ทันได้ต่อต้านอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกลาร์ตบจนระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด

ทันทีที่หงหวู้ตายไป ธงค่ายนับพันผืนจึงตกอยู่ในการควบคุมของหลัวซิวโดยสิ้นเชิง เขาหลับตาลงและเริ่มอนุมาน เนื่องจากก่อนหน้านี้หงหวู้ได้จัดวางทุกอย่างไว้แล้ว เพราะฉะนั้นหลัวซิวจึงใช้มันเป็นพื้นฐานในการอนุมานต่อ ก่อนที่เขาจะเริ่มชำนาญคล่องแคล่วต่อธงค่ายทั้งหลายอย่างรวดเร็ว

“อยู่ที่นี่ ตามข้ามา!”

ผ่านไปไม่นานนัก หลัวซิวก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมากะทันหัน จากนั้นเงาร่างก็กระพริบทีหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าไปในภูเขาถูหลิง

และในเวลานี้เอง ม้วนหยกวิญญาณชีวีของหงหวู้ก็แตกสลาย ทำให้ทั้งเบื้องบนและเบื้องล่างของตระกูลหงต่างช็อกเป็นอย่างยิ่ง ผู้อาวุโสไท่ซ่างทุกคนในตระกูลหงล้วนออกจากการปิดขัง ต่างพากันมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของภูเขาถูหลิงโดยที่มีนายแห่งตระกูลหงเป็นผู้นำ

……

เมื่อกลุ่มคนตระกูลหงที่โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่งย่างกรายมาถึงภูเขาถูหลิง จอมยุทธ์ที่ฝึกฝนเก็บเกี่ยวประสบการณ์อยู่ในละแวกใกล้เคียงของภูเขาถูหลิงก็ต่างหวาดหวั่นพรั่นพรึงมาก สัมผัสได้ถึงอานุภาพอันมากมายมหาศาลที่ตลบฟุ้งไปทั่วแผ่นฟ้า

แต่พวกคนจากตระกูลหงกลับเห็นเพียงภูเขาถูหลิงที่ระเกะระกะ เงาร่างของหลัวซิวและมหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งนรกภูมิทั้งสามคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว