บทที่ 2700 พบสหายเก่าอีกครั้ง

“มึง......”

เมื่อเห็นว่าไข่มุกทองกรองแก้วไม่สามารถสังหารหลัวซิวได้ ท่านหมี่จึงเบิกตากว้างอย่างควบคุมไม่ได้ ต้องท้าวความก่อนว่าเจ้าหมอนี่ถูกไข่มุกทองกรองแก้วโจมตีโดยตรงเลยนะ พลังโจมตีเช่นนี้ยังสามารถต้านทานไว้ได้ ตกลงร่างเนื้อของเขาเกะกะระรานถึงขั้นใดกันแน่ถึงสามารถทำเช่นนี้ได้?

เทพมารระดับหกคนหนึ่งแต่กลับมีร่างเนื้อที่เทียบเท่าร่างเทวระดับแปด นี่แม่งกำลังล้อเล่นอยู่หรือ?

“มันควรจบลงแล้ว!”

สีหน้าอารมณ์ของหลัวซิวดูเย็นเยือกอย่างยิ่ง เมื่อมีการเพิ่มเสริมจากพลังค่ายกล อันที่จริงขอแค่เขาระมัดระวังหน่อย ไม่ต้องได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อยก็สามารถสังหารท่านหมี่นี่ได้แล้ว

ทว่ากลับเป็นเพราะตัวเองประมาทและมั่นใจไปหน่อย ทำให้เกือบเสียเปรียบไปเลย นี่จึงทำให้หลัวซิวเบื่อที่จะปล่อยให้เวลาเสียไปแม้แต่วินาทีเดียว

“คนที่ควรจบคือมึง!”

มีความดุร้ายปรากฏบนใบหน้าท่านหมี่ อสูรกายทั้งหมดที่อยู่ข้างกายล้วนกระโจนไปทางหลัวซิวอย่างบ้าคลั่ง ในขณะเดียวกันเขาก็เรียกของขลังชีวีของตัวเองออกมาด้วย แล้วเผาผลาญพลังและเลือดโดยตรง

อย่างไรก็ตาม ขณะที่อสูรกายทั้งหมดพุ่งเข้าไปประชิดใกล้ร่างหลัวซิว ร่างกายของพวกมันก็แตกสลายจนกลายเป็นฝุ่นผงกะทันหัน จากนั้นก็กลายเป็นความว่างเปล่า

ณ ตอนนี้วินาทีนี้ ภายในเขตพื้นที่บริเวณโดยรอบเกือบสามร้อยเมตรที่มีหลัวซิวเป็นจุดศูนย์กลาง ราวกับได้กลายเป็นเขตพื้นที่ต้องห้าม ทุกสรรพสิ่งที่เข้ามาในเขตพื้นที่แห่งนี้ ล้วนจะสูญเสียหมดสิ้นไปภายในพริบตาเดียว

“นี่คือพลังอะไร?”

ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ทำให้ท่านหมี่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาสามารถยืนยันได้เลยว่านี่ไม่มีทางใช่พลังเกณฑ์ความตายแน่นอน แต่เป็นพลังประเภทหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจและยิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน

ใช้พลังและเลือดกระตุ้นของขลังชีวี จากนั้นของขลังชีวีก็พุ่งตรงไปจนเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น แต่ว่าขณะที่ประชิดใกล้หลัวซิวนั้น พลังเกณฑ์ที่แฝงซ่อนอยู่ในตราประทับบนของขลังชีวีก็สูญสิ้นไปอย่างรวดเร็ว ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกโยนเข้าไปในน้ำร้อน สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

“แผะ!”

หลัวซิวย่ำเท้าลงกลางอากาศที่ว่างเปล่า เพียงชั่วลมหายใจเดียวก็มาถึงด้านหน้าท่านหมี่แล้ว เมื่อหลัวซิวอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่ห่างกันแค่เอื้อมเท่านั้น ท่านหมี่รู้สึกว่าผลการฝึกตนในร่างกายตัวเองกำลังสลายหายไป ยิ่งกว่านั้นคือเขาสัมผัสพลังเกณฑ์ฟ้าดินที่ตัวเองฝึกไม่ได้แล้ว

ความรู้สึกนี้ก็เหมือนกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้แล้วยังไงอย่างนั้น แต่อยู่ในปริภูมิแปลกประหลาดที่ไม่มีกฎและเกณฑ์ฟ้าดินทั้งปวง

“ฟึ่บ!”

หลัวซิวยกมือขวาขึ้นมา นิ้วมือทั้งสองทะลวงหว่างคิ้วของท่านหมี่ภายในเสี้ยววินาที เมื่อเขาดึงนิ้วมือทั้งสองกลับมา ระหว่างนิ้วมือทั้งสองก็มีช่องจิตที่แวววาวจับตาหนีบอยู่หนึ่งดวง

นี่คือช่องจิตของผู้แข็งแกร่งเทพมารระดับแปดคนหนึ่ง ซึ่งมีวิญญาณดั้งเดิมที่บริสุทธิ์และมากมายมหาศาลผนึกรวมอยู่ สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับนี้ ต่อให้ร่างเนื้อจะดับสลายสูญสิ้นไปแล้ว ขอแค่วิญญาณช่องจิตดั้งเดิมไม่มอดไหม้ ก็ยังสามารถฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพปกติได้อยู่

ทันใดนั้นเอง ดวงตาทั้งสองข้างของหลัวซิวก็กลายเป็นสีทองที่แวววาวจับตาถึงขีดสุด แสงทองทั้งสองดวงราวกับกระบี่เทพที่เป็นแก่นแท้ ยิงทะลุออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเขา แล้วทิ่มแทงเข้าไปในช่องจิตดวงนี้

“มึง……มึงจะทำอะไร! มึงจะสอดแนมความทรงจำของกูอย่างนั้นหรือ?”

ในช่องจิต มีเสียงตะคอกที่แหบแห้งสะท้อนออกมาจากวิญญาณดั้งเดิมของท่านหมี่ เขา ณ วินาทีนี้เป็นเพียงวิญญาณดั้งเดิมดวงหนึ่งที่ผนึกรวมอยู่ในช่องจิต เมื่อไม่มีร่างเนื้อเป็นตัวพาหะ วิญญาณดั้งเดิมจะไม่สามารถปลดปล่อยพลังตัวสำนึกออกมาได้

มีเพียงมีตัวสำนึก ถึงจะสามารถปลดปล่อยเคล็ดวิชาพลังอมตะต่าง ๆ ออกมาได้

เพราะฉะนั้นแล้ว ถึงแม้วิญญาณดั้งเดิมที่หล่อเลี้ยงอยู่ในช่องจิตของท่านหมี่จะแข็งแกร่งมาก แต่เมื่ออยู่ในสายตาหลัวซิว มันก็เหมือนแกะอ้วนตัวหนึ่ง เหมือนเนื้อปลาที่อยู่บนเขียง

เมื่อเผชิญหน้ากับพลังญาณเทวของหลัวซิว วิญญาณดั้งเดิมของท่านหมี่ก็ต้านทานไม่ไหวเลยด้วยซ้ำ ตัวสำนึกที่เหมือนดั่งดาบกระบี่ทิ่มแทงเข้าไปในสายน้ำแห่งความทรงจำของเขา

“ต่อให้กูต้องตาย กูก็ไม่มีทางทำให้แผนชั่วมึงสำเร็จ!”

ท่านหมี่บ้าคลั่งขึ้นมา ในฐานะที่เป็นผู้แข็งแกร่งเทพมารระดับแปดคนหนึ่ง เขายอมตาย แต่ก็ไม่ยอมให้ผู้อื่นสอดแนมอ่านความทรงจำของตัวเองเด็ดขาด มิหนำซ้ำหลังจากอ่านความทรงจำแล้ว หลัวซิวนี่จักปล่อยให้เขารอดไปได้หรือ?

ในเมื่อทำอย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี ไยจึงต้องปล่อยให้เขาได้รับข้อมูลไปจากความทรงจำของตัวเองด้วย?

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ ช่องจิตของท่านหมี่ก็เริ่มลุกโชนขึ้นมาดั่งเปลวไฟ วิญญาณดั้งเดิมที่มากมายมหาศาลกลายเป็นเปลวไฟที่ลุกโชน เขาไม่รู้ว่าเหตุใดหลัวซิวถึงต้องสอดแนมความทรงจำของตัวเอง และเขาก็ไม่ทราบเช่นกันว่าหลัวซิวมีจุดประสงค์อะไร แต่เขาทราบแค่ว่าในเมื่อตัวเองต้องตาย ก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้รับอะไรไปจากตัวข้าเป็นอันขาด!

“ดื้อดึงยิ่งนัก!”

หลัวซิวทำเสียงหึอย่างเยือกเย็นทีหนึ่ง พลังญาณเทวที่มากมายมหาศาลมากกว่าก็ทะลักออกมาจากตัวหยั่งของเขา แล้วเริ่มอ่านความทรงจำของท่านหมี่อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง เมื่อช่องจิตของท่านหมี่กลายเป็นเถ้าธุลีอยู่บนมือเขา รัศมีสีทองที่อยู่ในดวงตาหลัวซิวจึงค่อย ๆ สลายหายไป

ขณะที่อ่านความทรงจำของฝ่ายตรงข้าม หลัวซิวอ่านอย่างมีการคัดเลือกอยู่ ดังนั้นก่อนที่ช่องจิตของท่านหมี่จะถูกแผดเผาจนกลายเป็นฝุ่นผงโดยสิ้นเชิง เขาก็ได้รับเบาะแสที่ตัวเองต้องการแล้ว

ถังหย่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของถังกู่สงเจ้าสำนักสำนักสรรพอสูรจริง ๆ แต่จุดประสงค์แท้จริงที่ถังหย่งไปตระกูลซูนั้น ก็เพื่อจะจับกุมตัวซูเสว่หลัน เนื่องจากจากข่าวคราวที่สำนักสรรพอสูรได้รับมา ในมือซูเสว่หลันมีสมบัติชิ้นหนึ่งที่มีพลานุภาพไม่ธรรมดา เหมือนจะเป็นอาวุธเทพระดับเก้า!

ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักสรรพอสูร ข้อมูลที่ท่านหมี่ทราบมีไม่น้อยเลย เรื่องราวน่าจะเป็นเช่นนี้ หลังจากซูเสว่หลันได้รับไฟเทวชิงเทียนแล้ว นางก็หายไปจากชีวิตถูโยวหมิง ขณะที่นางย้อนกลับไปยังตระกูลซู ได้เกิดความขัดแย้งกับศิษย์สองสามคนในสำนักสรรพอสูร ซึ่งนางก็กระตุ้นพลังของไฟเทวชิงเทียนในความขัดแย้งในครั้งนั้นนั่นเอง