บทที่ 2701 ดินแดนเก่าไท่ชู

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พูดคุย”

หลัวซิวพูดแบบนี้ ทันทีหลังจากถวายของขลังเรือเซียนหนึ่งอย่าง ก็พูดว่า "สหายลิ่งฮู๋ให้ข้าพาเจ้าไปไหม?"

"สหายหลัวสุภาพเกินไป ถ้าฉันขึ้นไป เกรงว่าเรือเซียนของเจ้าจะบินช้าลงมาก ไปเองดีกว่า"

ลิงฮู่จื่อเซวียนยิ้ม ตอนนี้เขากลัวหลัวซิวมาก แน่นอนว่าเขาไม่กล้าไปหาของขลังของหลัวซิวง่ายๆ

หลัวซิวเพียงยิ้มให้กับสิ่งนี้และไม่ได้พูดอะไร ลาร์เร่งผลการฝึกตนขับเรือเซียน และกลายเป็นกระแสแห่งแสงทันที หลบหนีเข้าไปในที่ลึกของห้วงดาราที่ทั้งมืดมนและเย็นชา

เขาฆ่าท่านหมี่และมังกรดำที่นี่ โดยเฉพาะตามฐานะนั้นของท่านหมี่ ร้อยอสูรจะสามารถทราบข่าวการล่มสลายของเขาได้เร็วที่สุดอย่างแน่นอน เขามาทุกที่ ดังนั้นแน่นอนว่าเขาต้องออกจากที่นี่เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งและปัญหาที่ไม่จำเป็น

บนโลกที่แห้งแล้งมีภูเขาแห้งแล้งภายใต้สัญญาณของหลัวซิว ลาร์จอดเรือเซียนไว้ที่นี่

หลัวซิวก้าวลงมาจากเรือเซียน ยกมือขึ้น ปัดฝุ่นบนท้องฟ้า กวาดสถานที่ที่ค่อนข้างสะอาดเรียบร้อย แล้วนั่งขัดสมาธิ

ลิ่วฮู๋จื่อเซวียนก็ตามมาด้วย ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน บรรยากาศค่อนข้างกลมกลืนไม่มีท่าทางตึงเครียด

ในตอนนี้ ลิงฮู๋จื่อเซวียนยังรู้สึกได้ว่าหลัวซิวไม่ได้เป็นศัตรูกับตัวเอง แม้ว่านี่จะไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาปล่อยใจที่ระแวดระวังของเขาโดยสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่อึดอัด ไม่เป็นตัวของตัวเองมากนัก

สำหรับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในดาราแห่งกาลเวลา ในตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นหลัวซิวหรือลิ่งฮู๋จื่อเซวียนก็ไม่ปริปากพูดกันสักคำ เรียกได้ว่าสนิทกันโดยปริยาย

“ไม่รู้ว่าสหายลิ่งฮู๋กำลังพูดถึงอะไร?”

ขณะที่พูด หลัวซิวโบกมือของเขา วิถีแห่งค่ายกลซ่อนงำและวิถีแห่งค่ายกลกำบังอย่างลวกๆ เพื่อว่าแม้มีคนผ่านมาที่นี่ พวกเขาจะไม่เห็นหรือได้ยินการสนทนาระหว่างพวกเขา

เมื่อเห็นหลัวซิวโบกมือ ลิ่งฮู่จื่อเซวียนรู้สึกตาขวากระตุก ถ้าเขาไม่รู้สึกเป็นศัตรูจากหลัวซิว เขาจะล่าถอยให้เร็วที่สุดอย่างแน่นอน

“อย่าประหม่า มันเป็นแค่สองค่ายกลเท่านั้น” หลัวซิวยิ้มเล็กน้อย

“หัวใจของข้าไม่ดี สหายหลัวอย่าทำให้ข้าตกใจเลย” ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนล้อเล่นโดยที่ปิดบังความอึดอัดไว้ สำหรับนักยุทธ์ขั้นนี้ของเขาแล้ว หัวใจแตกสลายแล้วก็ไม่เป็นเช่นไร

หลังจากนั้น ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนก็พูดว่า "ลิขิตที่ข้ากำลังพูดถึงนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ถ้าทำได้ จะทำให้สหายหลัวซิวสามารถข้ามพันธนาการได้อย่างง่ายดายและผ่านเทพมารขั้นเจ็ด สีหน้าของหลัวซิวก็เรียบเฉยเหมือนปกติ เมื่อถึงเวลาที่จะควบคุมพลังของกฎ ในโลกร้างก็จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถวางตัวเป็นใหญ่หนึ่งด้านได้"

ในขณะที่พูดคำเหล่านี้ ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของท่าทางของหลัวซิวในขณะที่พูด สีหน้าของเขายังสงบเหมือนปกติ และอารมณ์ของเขาก็ไม่มีความวุ่นวายแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสภาพจิตใจจะไม่ได้รับผลกระทบ แต่ถ้าสามารถปล่อยให้ตัวเองเข้าถึงอาณาจักรเทพมารชั้นที่เจ็ดได้โดยเร็วที่สุด จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อหลัวซิว ดังนั้น เพื่อลิขิตใหญ่ที่ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนกล่าวไว้ เขายังสนใจจริงๆ

"สหายหลัวเคยได้ยินเรื่องดินแดนลับโบราณไหม?" ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหลัวซิวก็เต้นเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับอาณาจักรลับโบราณ และเขาก็เคยอยู่ที่นั่นด้วย ว่ากันว่าสมบัติสูงสุดของหอคอยโบราณในดินแดนร้างเป็นสมบัติที่ขุดพบจากอาณาจักรลับโบราณ

เมื่อพูดถึงอาณาจักรลับโบราณ หลัวซิวจะนึกถึงเตากลั่นนภาจื่อเซียว เพราะเตาเซียนพรสวรรค์นี้โดยเป็นสิ่งที่เขาได้รับจากอาณาจักรลับโบราณ

อาจกล่าวได้ว่าอาณาจักรลับโบราณเป็นดินแดนสมบัติในฝันของผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน แต่สถานที่นั้นจะเปิดในช่วงเวลาพิเศษเท่านั้น หากอาณาจักรลับไม่ถูกเปิด จะไม่มีใครสามารถเข้าไปได้ และหาทางเข้าไม่เจอ

“เป็นไปได้ไหมว่าอาณาจักรลับโบราณถูกเปิดออกแล้ว” หลัวซิวถามด้วยสายตาจับจ้อง

“ไม่ ไม่ใช่ว่าอาณาจักรลับโบราณถูกเปิดแล้ว” ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนส่ายหัว “แม้ว่าอาณาจักรลับโบราณจะถูกเปิดแล้ว เราก็ไม่สามารถเข้าไปได้ด้วยกำลังของเรา แต่เป็นคนที่แข็งแกร่งเหนือเทพมารขั้นเก้าถึงจะสามารถเข้าเขตหวงห้าม เทพมารขั้นเก้าธรรมดาเข้าไปแล้ว ว่ากันว่าเป็นแค่ระดับตัวตายตัวแทนเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวก็พูดไม่ออก เนื่องจากลิ่งฮู๋จื่อเซวียนมีการกล่าวถึงอาณาจักรลับโบราณ ไหนๆ อาณาจักรลับโบราณยังไม่ถูกเปิด มันควรจะเกี่ยวข้องกับอาณาจักรลับโบราณด้วย

เมื่อหลัวซิวคิดถึงเรื่องนี้ ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนก็พูดต่อ "ดินเก่าไทชูชิ้นนั้นที่มหาเทพเสินหวงนำออกมาจากอาณาจักรลับโบราณเมื่อกว่าสองพันกว่ายุคที่แล้ว!"

“ดินแดนเก่าไท่ชู?”

ได้ยินลิ่งฮู๋จื่อเซวียนพูดถึงตรงนี้ หลัวซิวก็ยักคิ้วขึ้น แล้วเข้าใจอะไรบางอย่างคร่าวๆ

ดินแดนเก่าไท่ชูที่กล่าว ก็คือฟ้าดินของยุคไทซู อย่างเช่นดินแดนลับโบราณ ก็คือดินแดนเก่าไท่ชูหนึ่งแผ่นที่กว้างขวาง