บทที่ 2702 ตัวธรรมของถูโยวหมิง

สำหรับหลัวซิวในตอนนี้ สิ่งที่เขาขาดที่สุดก็คือโอกาสและลิขิตที่เหมาะสมกับตัวเอง

ร่างเทวแดนขั้นสูงอยากจะบุกทะลวงจนกลายเป็นร่างเทวขั้นแปด ต้องพึ่งพาการสั่งสมมายกระดับพลัง

ยังมีเคล็ดเทวกลั่นวิญญาณของเขาก็จะค่อยๆ เข้าสู่ดินแดนอย่างช้าๆ ถึงจะบรรลุดินแดนเทพมารขั้นเจ็ดในระยะแรก

สำหรับการฝึกฝนตัวเองของเขาก็ยิ่งต่ำลง ต้องรีบพัฒนาให้ถึงดินแดนเทพมารขั้นสูงขั้นหกให้โดยเร็วที่สุด จากนั้นก็เตรียมตัวเพื่อทะลวงเทพมารขั้นเจ็ด

เพื่อดินแดนไทชูก่อตัวเป็นแดนเทียนฮวง ต้องหาสถานที่หนึ่งดีๆ เพื่อขอโอกาสลิขิต แน่นอนว่าหลัวซิวไม่อยากจะพลาด

เพราะแบบนี้ หลัวซิวและลิ่งฮู๋จื่อเซวียนจึงต้องร่วมมืออีกครั้ง อันที่จริงลิ่งฮู๋จื่อเซวียนไม่บอกเขาเรื่องพวกนี้ ใช้ความสามารถของลิ่งฮู่จื่อเซวียน น่าจะสามารถชิงโควต้าเข้าแดนเทียนฮวงได้

แต่หลัวซิวกลับสามารถสัมผัสได้ ไอ่ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนยังมีความคิดและเป้าหมายอื่น เขาตัวคนเดียวจะไม่ได้มีความมั่นใจมาก ดังนั้นถึงได้มาเจอเขา อยากจะลากเขาเป็นพรรคพวกเดียวกัน

สำหรับการร่วมมือกัน หลัวซิวไม่ได้ถือสาอะไร แต่เงื่อนไขสำคัญคือไอ่ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนจะเล่นไม้อื่นอะไรหรือไม่ ถ้าไอ่หมอนี่ยังไม่สัตย์ซื่อ พอถึงเวลาหลัวซิวเองก็ไม่ถือสาอะไรที่จะสั่งสอนจนเขายากที่จะลืม

“การคัดเลือกอัจฉริยะรอบหนึ่งล้านปีต้องเป็นงานที่อลังการ ไม่รู้ว่าซูเสว่หลันจะไปหรือไม่” หลัวซิวครุ่นคิดเองในใจ ถ้าเขาอยากจะหาไฟเทวชิงเทียนเจอ ก็ต้องตามหาซูเสว่หลันเจอก่อน แต่ห้วงดาราใหญ่ปานนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าซูเสว่หลันอยู่แห่งใด

การรีบเดินทางไปโลกร้างอาณาจักรเหนือกับลิ่งฮู๋จื่อเซวียน หลัวซิวก็สังเกตเห็นว่ามีพรรคพวกนักยุทธ์ไม่น้อยที่รีบไปทางเขตตะวันออก เนื่องจากแดนเทียนฮวงมีแรงดึงดูด

ห้วงดาราโลกร้างใหญ่มาก จากตะวันออกไปอาณาจักรเหนือ ต้องผ่านธาตุดาวมากเท่าใดก็ไม่รู้ถึงจะถึง ทันใดนั้นสถานที่ที่มีวิถีค่ายวาร์ฟล่องหน ธุรกิจก็ยิ่งรุ่งเรืองขึ้นมา ทุกวันก็จะมีนักยุทธ์จำนวนมากมานั่งค่ายกลวาร์ฟ และต้องมีค่าใช้จ่ายของการล่องหนทุกครั้ง

หลังจากหนึ่งเดือน หลัวซิวและลิ่งฮู๋จื่อเซวียนมาถึงอาณาจักรเหนือ อยู่ในขอบอาณาจักรดาราเขตเหนือ มาถึงสถานที่ที่เรียกว่าเมืองเสว่น่า

เมืองเสว่น่าคือเมืองหลักของดาวหิมะเวหา นักยุทธ์มากมายที่มาจากอาณาจักรดาราอื่น ก็ต้องมาเหยียบณสถานแห่งนี้ทั้งนั้น

หลังจากเข้าสู่เมืองเสว่น่า หลัวซิวก็สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันมีอำนาจในทุกมุมทั้งในที่ลับและที่แจ้งในเมืองหลวง

หลัวซิวพยักหน้า เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้การเสียหายของเหตุไม่คาดคิดของอัจฉริยะ เป็นธรรมดาของกองกำลังใหญ่ทั้งหลายที่จะมีคนที่แข็งแกร่งคอยปกป้องทางอย่างลับๆ

อย่างไรก็ตาม จากมุมมองของหลัวซิว วิธีการนี้ไม่ใช่วิธีที่ฉลาด แม้ว่าสิ่งนี้จะทำให้พรสวรรค์เติบโตขึ้นอย่างราบรื่น แต่หลังจากเติบโตถึงขั้นหนึ่ง หากต้องการไปถึงขั้นสูงสุด ก็จะกลายเป็นเรื่องยากมากที่จะบรรลุและแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำ เว้นแต่จะได้รับโอกาสลิขิตที่ท้าทายสวรรค์

บางคนบอกว่านี่คือโชคชะตาของอัจฉริยะ ผู้แข็งแกร่งที่ปกป้องวิถีทางอย่างลับๆ ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตและการเดินทางที่อัจฉริยะควรประสบ การเปลี่ยนแปลงนี้จะทำให้อัจฉริยะส่วนใหญ่สูญเสียความเป็นไปได้ที่จะเติบโตเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก แต่ก็ช่วยให้อัจฉริยะสามารถอยู่รอดได้โดยไม่ต้องตายเช่นกัน

นี่เป็นแนวทางที่มีทั้งข้อเสียและข้อดี แต่ไม่มีใครสามารถบอกเหตุและผลของมันได้ และเกี่ยวข้องกับความลึกลับของโชคชะตา

อาจกล่าวได้ว่าโชคชะตาเป็นการดำรงอยู่ที่ลึกลับที่สุด บางคนบอกว่าโชคชะตาก็เป็นธรรมชนิดหนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในธรรมของจักรวาล

แต่หลัวซิวคือไท่ซ่างฉิงในชาติที่แล้ว เขาฝึกฝนจนถึงอาณาจักรสูงสุด และในชีวิตนี้เขายังฝึกฝนวิถีแห่งความไร้รูปแบบ หลุดพ้นจากวิถีอันยิ่งใหญ่แห่งสวรรค์ เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากโชคชะตาเป็นเช่นนั้น ก็เป็นเต๋าแบบหนึ่ง มิใช่เป็นของจักรวาลสวรรค์ก็มีโชคชะตา เพราะสวรรค์ในจักรวาลก็มีกำหนดเช่นกันว่าจะรุ่งเรืองหรือตกต่ำหรือแม้แต่ความพินาศ

หลัวซิวเคยจินตนาการว่าถ้าใครสามารถควบคุมชะตากรรมของตนได้ก็จะฝืนสวรรค์จริงๆ แม้ว่าวิถีแห่งการเกิดใหม่จะเกี่ยวข้องกับการกลับชาติมาเกิดและโชคชะตาก็ยังไม่สามารถควบคุมชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์

"สหายหลัว ทุกรอบคัดออกการแข่งขันคัดเลือกผู้มีความสามารถจะจัดขึ้นในเมืองเสว่น่า สองสามวันนี้เจ้าสามารถมาเดินเล่นที่นี่ได้ แต่อย่าก่อปัญหาล่ะ"

หลังจากมาถึงเมืองเสว่น่า ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนบอกว่าเขามีบางอย่างที่ต้องทำ หลังจากแลกเปลี่ยนไข่มุกสื่อสารแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว

หลัวซิวเดินเล่นรอบเมืองแบบสบายๆ เมืองเสว่น่าค่อนข้างเจริญกว่าดารามังกรดำ และร้านค้าทุกประเภทก็เฟื่องฟู ผู้คนส่วนใหญ่จะเป็นนักยุทธ์ นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับแดนเทียนฮวงที่ยังไม่ได้สำรวจและการคัดเลือกของเหล่าอัจฉริยะ

เมื่อผ่านร้านอาหาร หลัวซิวก็หยุด จากนั้นมองไปที่สถานที่ริมหน้าต่างของร้านอาหารด้วยความประหลาดใจ

"เอ๊ะ นี่ไม่ใช่ไอ้หมอถูโยวหมิงเหรอ?" ลาร์ก็หันไปมองด้วย พอเห็นเงาคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ก็พูดด้วยความแปลกใจ

"เจ้านาย ไอ้หมอนี่ไม่ใช่ไปธาตุดาราอัคคีศักดิ์สิทธิ์เหรอ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?" ลาร์พูดด้วยความสงสัย

"ข้าก็ไม่รู้ ไปดูเถอะ" หลัวซิวส่ายหัว จากนั้นสาวเท้าเข้าไปในโรงน้ำชาร้าน

พอเจอถูโยวหมิงอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้หลัวซิวนึกไม่ถึงคือเขายังคงเหงาเศร้าซิม ฝึกตนก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นเท่าไหร่ ยังคงอยู่ในเทพมารขั้นหกตอนท้าย ถึงโลกร้างนานขนาดนี้ ยังไม่ถึงขั้นสูงสุดเทพมารขั้นหกสักที

อันที่จริงแล้วตามการฝึกฝนของถูโยวหมิง ตามหลักแล้วน่าจะถึงแดนขั้นสูงของเทพมารขั้นหกตั้งนานแล้ว แต่หลังจากที่เขามาถึงโลกร้าง ก็เกิดเรื่องมากมายติดต่อกัน จึงส่งผลกระทบต่อเขาไม่น้อย ตัวธรรมก็ได้รับกระทบ ดังนั้นวรยุทธของเขาจึงไม่ได้พัฒนาไปไหน