บทที่ 2703 สถานประลองยุทธ์

ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของหลัวซิว ร่างกายของถูโยวหมิงสั่นราวกับถูกฟ้าผ่า

เขาสามารถฝึกฝนจนถึงจุดสูงสุดทีละขั้นในมหาโลกาพันสาม และเขามีหัวใจและเจตจำนงของศิลปะการต่อสู้ที่เหนือกว่าคนทั่วไป

เพียงแต่ว่าหลังจากมาถึงโลกร้างแล้ว ความแตกต่างทั้งหมดมากเกินไป ยอดเขาในอดีตก็กลายเป็นมดทันที และประสบความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า ชั่วขณะหนึ่งถูโยวหมิงสูญเสียตัวธรรมของเขา

แต่คำพูดของหลัวซิวเหมือนโดนตบหัวทำให้เขาตื่น

ถูโยวหมิงเงียบเป็นเวลานาน เขาหายใจเข้าลึกๆ ยืนขึ้นอย่างกะทันหัน ถอยหลังหนึ่งก้าว และโค้งคำนับให้กับหลัวซิว

หลัวซิวนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ ยอมรับคำทักทายของเขาอย่างสงบและรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ถูโยวหมิงสามารถรู้แจ้งได้ซึ่งหมายความว่าเขายังพอจะมีทางแก้ มิฉะนั้นเขาจะเปลืองน้ำลายที่พูดอย่างนั้นไป

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขามาจากมหาโลกาพันสามด้วยกัน และเขาไม่ต้องการให้ถูโยวหมิงยังคงหมดสภาพและบดบังอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

"มาเลย ดื่ม!"

หลัวซิวรินเหล้าหนึ่งแก้ว ยกแก้วขึ้น และดื่มให้หมดในอึกเดียว

"ฮ่าๆ ดื่มสิ!"

ถูโยวหมิงเก็บสภาพหมดอาลัยตายอยากบนใบหน้า กอดเหยือกเหล้าขึ้นมาและกระดกมันในอึกเดียว

สถานประลองยุทธ์เป็นสถานที่ที่พบได้ทั่วไปในโลกของนักยุทธ์ มันยากที่จะหาทรัพยากรในแหล่งที่กว้างขวางของดารา ในความเป็นจริงมีนักยุทธ์มากมาย ยากที่จะหาทรัพยากรเพียงพอที่ต้องการสำหรับฝึกฝนด้วยตนเอง

ด้วยวิธีนี้สถานประลองยุทธ์จึงถือกำเนิดขึ้น สัปยุทธ์บางคนสามารถไปที่สถานประลองยุทธ์ได้ตราบเท่าที่ทำได้ เมื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ติดต่อกัน จะได้รับรางวัลมากมายพร้อมทรัพยากรมากมาย

แน่นอน สถานประลองยุทธ์ก็มีความเสี่ยงเช่นกัน เมื่อเจ้าเสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัสหรือพิการในสถานประลองยุทธ์ ชีวิตของเจ้าก็อาจจะจบลง ทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่า

สถานประลองยุทธ์เป็นที่นิยมอย่างมากในโลกของนักยุทธ์ การดูเกมนักยุทธ์ยังสามารถเลือกเดิมพันได้ คล้ายกับการพนัน การชนะทำให้ได้เงินจำนวนมาก และบางคนล้มละลาย เหมือนจุกอยู่ในอก

นักยุทธ์ก็เป็นมนุษย์เช่นกัน และนี่คือโลกของมนุษย์ที่ซับซ้อน

คนของถูโยวหมิงทั้งหมดถูกฆ่า นี่เป็นอุปสรรคในใจของเขา ถ้าเขาไม่สามารถข้ามอุปสรรคนี้ได้ แม้ว่าเขาจะรู้แจ้งขึ้น ตัวธรรมของเขาก็จะไม่สามารถฟื้นตัวได้

หากไม่สามารถสื่อสารความคิดได้ ตัวธรรมก็ไม่สามารถสงบได้

ตามที่ถูโยวหมิง อีกฝ่ายเป็นสมาชิกของสำนักสรรพอสูร ไม่ชัดเจนว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องบังเอิญหรือการเตรียมการโดยเจตนาของสำนักสรรพอสูร ท้ายที่สุดท่านหมี่ไปที่ดารามังกรดำเพื่อจับถูโยวหมิง

เมื่อหลัวซิวและถูโยวหมิงมาที่สถานลองประยุทธ์ด้วยกัน พวกเขาได้ยินเสียงโห่ร้องอื้ออึงทุกชนิด

บนสถานที่ประลองยุทธ์ที่กว้างขวางมีพื้นที่มากมายโดยใช้พลังของกฎพื้นที่ จากภายนอก สนามการแข่งขันมีพื้นที่มากกว่าหนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น แต่ความจริงแล้วพื้นที่จริงภายในนั้นเทียบเท่ากับพื้นที่ขนาดเล็กของห้วงดารา

ในขณะนี้ มีนักยุทธ์สองคนต่อสู้กันบนสนามการแข่งขัน คนหนึ่งเป็นผู้บำเพ็ญมาร และอีกคนเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจ

ผู้บำเพ็ญมารเกิดในเผ่าเสือขาว เขามีความเชี่ยวชาญในพลังของเกณฑ์ธาตุทอง และรุนแรงมากในการโจมตีและสังหาร ในขณะที่ผู้บำเพ็ญปีศาจมาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจดำและร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มไว้ทั้งหมดในหมอกดำเย็นเยือก การปัดมือนำพามาด้วยแรงมรณะที่ไร้สิ้นสุด

ฐานการฝึกฝนของเสือขาวคือขั้นกลางของเทพมารขั้นหก ในขณะที่เผ่าพันธุ์ปีศาจดำอยู่ที่ขั้นเริ่มต้นของเทพมารขั้นหก

หลายคนกำลังเดิมพันและหลายคนกำลังเดิมพันกับผู้บำเพ็ญมารเผ่าเสือขาว ท้ายที่สุดบุคคลนี้มีระดับการฝึกฝนที่สูงกว่าและบางคนกำลังเดิมพันกับชัยชนะของเผ่าพันธุ์ปีศาจดำเพราะเผ่าพันธุ์ปีศาจดำปลูกฝังพลังของกฎแห่งมรณะ ซึ่งมีพลังมากกว่าเกณฑ์ธาตุทองในแง่ของระดับ

ฐานการฝึกตนหนึ่งดีกว่าและเกณฑ์อื่น แข็งแกร่งกว่า เป็นการยากที่จะคาดเดาว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

"คือพวกเขา!"

ดวงตาของถูโยวหมิงกวาดไปทั่วฝูงชนของสถานลองประยุทธ์อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงชี้ไปยังทิศทางที่อยู่ไกลออกไปอย่างรวดเร็ว

หลัวซิวมองไปทางที่ถูโยวหมิงชี้ และเห็นคนหกคนมารวมตัวกัน

ฐานการฝึกตนของคนทั้งหกนี้แตกต่างกัน ห้าคนเป็นเทพมารขั้นหก และมีชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวที่อยู่ในอาณาจักรของเทพมารขั้นเจ็ด

พวกเขาทั้งหมดสวมเสื้อคลุมสีซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสำนักสรรพอสูร ในสำนักสรรพอสูร เฉพาะผู้ที่ถึงระดับที่หกของเทพมารเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมเสื้อคลุมสีจากสองสีถึงสามสีและ จากนั้นเป็นห้าสี เจ็ดสีและเก้าสี

เสื้อผ้าสีสันสดใสบนชายวัยกลางคนมีสี่สีซึ่งแสดงถึงฐานการฝึกฝนของเทพมารขั้นเจ็ด

ส่วนท่านหมี่ที่ถูกหลัวซิวฆ่าตาย เขาสวมเสื้อผ้าห้าสีและเป็นเทพมารชั้นแปด

ฐานการฝึกตนของคนเหล่านี้ไม่ได้รับการดูแลอย่างจริงจังโดยหลัวซิว สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือหัวหน้าของสำนักสรรพอสูรซึ่งเป็นยอดฝีมือเทพมารขั้นเก้า เพราะถูโยวหมิงก็เคยกล่าว เจ้าสำนักของสำนักสรรพอสูรก็มาที่เมืองเสว่น่าด้วย

แต่ในไม่ช้าการจ้องมองของหลัวซิวก็หยุลงอย่างกะทันหัน และถูโยวหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ของเขาก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันเช่นกัน

เพราะพวกเขาทุกคนเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนถัดจากชายวัยกลางคนที่มีการฝึกฝนเทพมารขั้นเจ็ดในประตูร้อยอสูร และผู้หญิงคนนี้คือซูเสว่หลันจริงๆ!

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของถูโยวหมิง เขาก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ เพราะเขารู้สึกได้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ถูโยวหมิงไม่เคยสนใจว่าซูเสว่หลันจะเอาไฟเทวชิงเทียนไป สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ เกี่ยวกับซูเสว่หลันทิ้งตัวเองไป

“ศิษย์พี่โยวหมิง นางทิ้งพี่ไปเพราะนางโลภสมบัติ ทำไมพี่ต้องสนใจผู้หญิงแบบนี้ด้วย” หลัวซิวพูดพร้อมกับถอนหายใจ