บทที่ 2705 ฆ่าทุกคนให้ตาย

“ไหนๆ เขาก็บ้าบิ่นขนาดนี้แล้ว พวกเจ้าไปประลองกับเขาดู!”

ผู้คุมกฎโฉวประกายความอาฆาตอันโหดเหี้ยม จากนั้นก็พูดกับอีกสี่คนที่อยู่ด้านข้าง

ในบรรดาห้าคนที่อยู่ข้างเขา เสิ่นเฟยเป็นเพียงผู้ฝึกตนเทพมารขั้นหกระยะท้ายเท่านั้น และอีกสี่คน แต่ละคนล้วนเป็นเทพมารขั้นหกแดนสูงสุดแล้ว

การควบคุมพลังแห่งเกณฑ์นั้นต่อให้แกร่ง แต่มากสุดก็สามารถทดแทนความแตกต่างของการฝึกตนเท่านั้น ชายหนุ่มคนนี้สามารถโจมตีเทพมารขั้นหกแดนสูงสุดให้พ่ายแพ้ได้ ยังจะสามารถชนะอีกสี่คนในเวลาเดียวกันได้เหรอ?

“รับทราบ!”

ศิษย์ทั้งสี่คนของสำนักสรรพอสูรตอบคำเดียวก็เดินออกไป อีกฝ่ายดูหมิ่นสำนักสรรพอสูรขนาดนี้ ทำให้พวกเขาก็ต้องเก็บกดความเลวร้ายในใจ

“ช้าก่อน!”

ในเวลานี้ หลัวซิวกลับเอ่ยปากกะทันหัน

“เป็นอะไรไป ความเย่อหยิ่ง พูดเสียงดังเมื่อกี้หายไปไหน?"

ผู้คุมกฎโฉวหัวเราะเสียงดัง "เจ้าไม่สามารถกลับคำพูดได้ เมื่อเจ้าพูดไปแล้ว ทำให้สำนักสรรพอสูรของข้าอับอาย จะปล่อยสัตว์เดนัจฉานอย่างเจ้าไปได้อย่างไร"

"เจ้าเสียสติไปแล้วเหรอ?" หลัวซิวชำเลืองมองผู้คุมกฎโฉวอย่างดูถูกและพูดว่า "ข้าพูดช้าก่อน หมายความว่าเจ้าปล่อยให้คนทั้งสี่นี้ขึ้นมาตายฟรีๆ ถ้าเจ้ามีความกล้า เจ้าก็ขึ้นมาด้วย”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาก็เกิดความเงียบอีกครั้งในสถานประลองยุทธ์ ดวงตาของทุกๆคนเบิกกว้าง มองไปที่ชายชุดดำบนสนามการแข่งขันด้วยความไม่เชื่อ

เขาบ้าหรือเปล่า? ผู้คุมกฎของสำนักสรรพอสูรเป็นยอดฝีมือเทพมารขั้นเจ็ดเชียวนะ!

เสียงหัวเราะของผู้คุมกฎโฉวก็จบลงอย่างกะทันหันเช่นกัน และเขามองไปที่หลัวซิวบนสนามอย่างเหลือเชื่อ และพูดว่า "เจ้าพูดเองนะ"

“เจ้าไม่ได้ตาบอด เจ้าไม่ได้หูหนวก ถ้าข้าไม่ได้พูด เป็นเจ้าพูดอย่างนั้นเหรอ” หลัวซิวตะคอกอย่างเย็นชา ความดูถูกในดวงตาของเขาทำให้ดวงตาของผู้คุมกฎโฉวลุกเป็นไฟ

ผู้น้อยที่อยู่ขั้นกลางของเทพมารขั้นหก แต่กลับยั่วยุเทพมารขั้นเจ็ดอย่างเปิดเผยที่สถานประลองยุทธ์ นี่เป็นการดูถูกผู้คุมกฎโฉวอย่างไม่น่าให้อภัย!

“ถ้าเจ้าอยากตาย ข้าจะทำให้เจ้าตายเอง!”

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ สายตาของผู้คุมกฎโฉวคงจะทะลุเป็นรูจนนับไม่ถ้วนแล้ว เขามองไปยังผู้รับผิดชอบสถานประลองยุทธ์ แล้วพูดว่า “เจ้าก็ได้ยินแล้ว เขาเป็นคนท้าทายข้าเอง!”

ผู้รับผิดชอบของสถานประลองยุทธ์ไม่ได้พูดอะไร ที่ผ่านมาสถานประลองยุทธ์จะเข้มงวดในกฎมาโดยตลอด มีเพียงคนที่อยู่ในแดนเดียวกันถึงจะสามารถมาประลองบนสนามได้ ปัจจุบันก็ยังไม่เคยมีสถานการณ์เหมือนตอนนี้ปรากฎ

ทันใดนั้น ในสถานประลองยุทธ์เกิดความดุเดือดแล้ว เป็นการเปิดสิ่งใหม่ๆในสถานประยุทธ์ หนึ่งคนคือเทพมารขั้นหก กลับมาประลองกับเทพมารขั้นเจ็ด!

ภายใต้สายตาของผู้ชมนับหมื่น ผู้คุมกฎโฉวเดินไปตรงสนามประลองยุทธ์ แม้ว่านี่จะเป็นผู้ใหญ่รังแกผู้น้อย แต่เขากลับสามารถใช้เหตุผลที่ว่าชายหนุ่มคนนี้เหยียดหยามสำนักสรรพอสูร ถ้าไม่ฆ่าไอ้หมอนี่จนกระดูกกลายเป็นขี้เถ้า ก็คงยากที่จะบรรเทาความเกลียดในใจ!

หลัวซิวแทบจะไม่สนใจสายตาที่ใกล้จะฆ่าคนของผู้คุมกฎโฉวแม้แต่น้อย เพียงแค่กวาดสายตามองไปที่คนของสำนักสรรพอสูรอีกสี่คนที่ยืนอยู่ แล้วพูดว่า “พวกเจ้าขึ้นมาพร้อมกันเถอะ จัดการให้หมดภายในคราเดียว จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก”

ทุกคนต่างก็รู้สึกสุดคำบรรยาย การท้าทายเทพมารขั้นเจ็ดโดยข้ามระดับก็เป็นเรื่องบ้าบิ่นมากแล้ว ไอ้หมอนี่กลับยังบวกเทพมารขั้นหกแดนสูงสุดเพิ่มอีกสี่คน นี่ไม่ใช่คนบ้าที่จะทำเรื่องแบบนี้ออกมาเหรอ คนที่ป่วยทางจิตแบบนี้จะสามารถทำเรื่องที่เหนือทั่วไปออกมาแบบนี้ได้ยังไง?

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!......

เงาสี่คนบินมาถึงบนสนามประลอง สถานการณ์ที่โห่ร้องอย่างวุ่นวายในตอนแรกก็เงียบสงบลงทันที

“ทุกคนสามารถเดิมพันได้!”

เจ้าหน้าที่ของสถานประลองยุทธ์เดินออกมา เสียงสะท้อนไปทั่วสถานประลองยุทธ์

มีวิถีแห่งค่ายกลทุกที่นั่ง ณที่แห่งนี้ วิถีแห่งค่ายกลนี้สามารถบันทึกข้อมูลของผู้ชมโดยสามารถเลือกได้ว่าจะเดิมพันข้างไหนและเดิมพันเท่าไหร่

"ไม่ต้องห่วงไป!"

บางคนส่ายหัว การเดิมพันที่นี่ไม่มีราคาต่อรอง แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าควรเดิมพันข้างไหน

“ไม่แน่นะ ชายหนุ่มผู้นี้จะต้องมีวิธีการที่ทรงพลังหากเขากล้าทำเช่นนี้” บางคนไม่เชื่อเรื่องความชั่วร้าย และเดิมพันว่าหลัวซิวจะชนะ

"พอเถอะ มีใครบ้างในบรรดาคนที่หัวร่อใรห้วงดารา ไม่มีไม้เด็ดที่แข็งแกร่ง? เขาเป็นรุ่นน้องของเทพมารขั้นหก เขามีไพ่ใบสุดท้าย ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม ไพ่ใบสุดท้ายของเขาจะทรงพลังขนาดนั้นได้อย่างไร? ศัตรูของผู้คุมกฎโฉวที่เป็นเทพมารขั้นเจ็ดอย่างผู้คุมกฎก็ไม่มีไพ่ใบสุดท้ายที่แข็งแกร่งเหรอ?”

บางคนเพิกเฉยต่อคำพูดของคนตรงหน้า และเดิมพันทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพวกเขากับชัยชนะของสำนักสรรพอสูรโดยไม่ลังเล

“เจ้าไปเดิมพันด้วยสิ” ลาร์หยิบแหวนเก็บของออกมาแล้วยื่นให้ถูโยวหมิงที่อยู่ข้างๆ

แม้ว่าหลัวซิวจะไม่ค่อยแจกจ่ายทรัพยากรที่ได้รับให้เขา แต่ในฐานะยักษ์อัสนีที่อยู่รอดมาเป็นเวลานาน ลาร์ได้สะสมทรัพย์สมบัติมากมาย

"เดิมพัน... เดิมพันใคร?" ถูโยวหมิงตะลึงงันไปแล้ว และเขาก็ยังไม่ได้สติ