บทที่ 276 ผู้เฒ่าผมแดง

บนโลกนี้ อำนาจใหญ่ต่างๆ จำนวนมาก พากันแย่งชิงแหล่งฝึกตน

แต่ก็มียอดฝีมือลึกลับบางส่วน ที่ไม่ก้าวก่ายทางโลก

ปรมาจารย์หลอมอาวุธ ที่หลินเจียเอ๋อร์พูดถึง เป็นยอดฝีมือลึกลับ แม้อยู่ในเมืองร้างแห่งนี้ คนที่รู้จักเขาก็มีไม่มาก

ส่วนเหตุที่หลินเจียเอ๋อร์รู้ว่ามีปรมาจารย์หลอมอาวุธ เพราะพ่อของเธอ ซึ่งก็คือหัวหน้าหอหย่งชาง เคยเป็นเพื่อนเก่ากับปรมาจารย์หลอมอาวุธท่านนี้

เมืองร้างใหญ่มาก หลินเจียเอ๋อร์บอกให้คนอื่นกลับไปก่อน ตัวเองพาหลัวซิวเดินในเมืองประมาณครึ่งชั่วยาม จึงมาถึงในซอยเล็กๆ ที่ค่อนข้างทรุดโทรม

หน้าห้องที่มีรอยด่างดำบนกำแพง มันดูเอียง เหมือนจะถล่มได้ตลอดเวลา หลินเจียเอ๋อร์ชะงักฝีเท้าลง “ที่นี่แหละ พ่อบอกว่าเขาเป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธขั้น5 ซ่อนตัวอยู่ที่นี่เป็นเวลาเกือบร้อยปีแล้ว นิสัยค่อนข้างแปลกประหลาด ฉันก็ไม่มั่นใจว่าจะยอมหลอมนักยุทธ์ให้นายหรือเปล่า”

ระหว่างพูด หลินเจียเอ๋อร์เดินเข้าไป เคาะประตูเบา แล้วพูดเบาๆ ว่า “ผู้อาวุโสจุนหลู่ ผู้น้อยหลินเจียเอ๋อร์ มีสหายคนหนึ่งอยากให้ผู้อาวุโสช่วยหลอมนักยุทธ์ให้”

ประตูไม้ผุพังสั่นเล็กน้อย ใบหน้าที่ก่อตัวจากเปลวไฟ ปรากฏบนประตูไม้ เสียงแหบพร่า “เธอเป็นลูกสาวของหลินโยว่เทียนเหรอ แต่ข้าไม่ช่วยตามอำเภอใจหรอก”

สายตาของใบหน้าเปลวไฟ ไปหยุดลงที่หลัวซิว พูดเนิบๆ ว่า “ในเมื่อเป็นคนที่ลูกสาวของสหายเก่าพามา ให้ข้าช่วยก็ได้ นายจะหลอมนักยุทธ์ระดับไหนล่ะ ถ้าต่ำกว่าขั้นดินก็ไม่ต้องพูดแล้ว”

“ขั้นดิน” หลัวซิวเอ่ยปาก

“เข้ามาสิ” ใบหน้าเปลวไฟเอ่ยขึ้น และหายแวบไปทันที ประตูไม้ผุพัง เปิดออกช้าๆ

หลัวซิวกับหลินเจียเอ๋อร์เดินเข้ามาด้วยกัน เห็นว่าในห้องดูสร้างสรรค์และน่าค้นหา

ดูภายนอก ห้องนี้ผุพังทรุดโทรม ยากจะจินตนาการว่าเป็นที่อยู่ของปรมาจารย์หลอมอาวุธ

แต่หลังเข้ามาพบว่า ในห้องเต็มไปด้วยพลังจิตไฟอย่างรุนแรง พื้นที่ข้างในใหญ่มาก มีเตาหลอม โต๊ะหลอมอาวุธ บ่อน้ำ วางอยู่ตรงกลาง

อีกทั้งกำแพงรอบๆ มีลายเส้นและสัญลักษณ์ค่ายกล สลักเพิ่มความแข็งแกร่ง ล็อกไม่ให้ลมปราณหลุดออกไปด้านนอก

มุมหนึ่งในห้อง มีนักยุทธ์วางเรียงรายอยู่ มีทั้งดาบปืนกระบี่ง้าว อีกทั้งระดับของนักยุทธ์แต่ละอัน ล้วนอยู่ในระดับนักยุทธ์ระดับชั้นล่าง

นี่เป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธขั้น5 อย่างไม่ต้องสงสัย ถึงดีไม่เท่าราชายุทธ์ปู้เฉิน แต่ก็ไม่ห่างกันมากเท่าไร

ขณะเดียวกัน หลัวซิวก็สังเกตปรมาจารย์หลอมอาวุธขั้น5 ท่านนี้ เป็นผู้เฒ่าที่ผมแดงเหมือนเปลวไฟ บนตัวสวมชุดคลุมยาวเทา อ่านหนังสือโบราณในมือ ที่เป็นสีเหลืองจากความเก่า อย่างใจจดใจจ่อ

“ไอ้หนุ่ม เอาวัตถุดิบที่นายจะใช้หลอมนักยุทธ์ออกมา อีกทั้งข้าหลอมอาวุธให้คนอื่น ต้องมีค่าตอบแทนเป็นหินพลังจิตชั้นกลางร้อยก้อน” ผู้เฒ่าผมแดงปิดหนังสือโบราณลง วางไว้อีกข้าง แล้วเอ่ยขึ้น

หินพลังจิตชั้นกลางร้อยก้อน เท่ากับหินชั้นล่างหมื่นก้อน ค่าตอบแทนนี้ดูแพงสักหน่อย เพราะราคานักยุทธ์ระดับชั้นล่างชิ้นหนึ่ง โดยทั่วไปแค่หินชั้นล่างสองหมื่นก้อนเท่านั้น

แต่หลัวซิวต้องการสร้างนักยุทธ์ ที่ตรงตามความต้องการของตัวเอง ต้องจ่ายแพงหน่อย ก็ถือว่ายังสมเหตุสมผล

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลัวซิวไม่ครุ่นคิดเยอะ เอาหินพลังจิตชั้นกลางออกมาร้อยก้อน