บทที่ 2977 รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ก็จะทำ

ความรู้สึกเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด แต่ก็ซับซ้อนที่สุดเช่นกัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลู่เมิ่งเหยารักหลัวซิวอย่างสุดซึ้งในใจเสมอ แต่เนื่องจากความคิดของนางเปลี่ยนไปหลังจากที่นางสัมผัสกับสิ่งต่างๆ มากขึ้น นางจึงพลาดความรักครั้งนี้

แต่เมื่อนางกลับใจ นางพบว่ามีช่องว่างระหว่างนางกับหลัวซิว และพวกเขาก็ห่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ถ้าหลัวซิวซึ่งได้รับการเคารพในฐานะจ้าวเซียนไม่ได้กลับไปที่โลกแสงดาวในปีนั้น ถ้านางไม่ได้พบกับฮู๋ชิงชิง บางทีนางอาจจะเลือกที่จะอยู่คนเดียวในโลกแสงดาวไปตลอดชีวิต เอาตัวนางเองและความรักที่ซ่อนอยู่ในใจฝังลงไปในดินพร้อมกัน

ในใจของหลัวซิว เขารู้สึกผิดเล็กน้อยต่อลู่เมิ่งเหยา

ในชาติที่แล้วเขาอุทิศตนให้กับการแสวงหาวิถียุทธ์ ตัดอารมณ์และความปรารถนาทั้งหมดออก ทำร้ายหัวใจของสตรีจำนวนนับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม เขายังคงไม่สามารถไปถึงจุดสุดยอดของวิถียุทธ์ได้ เพียงแค่ถึงแดนแดนผู้สูงส่งขั้นปฐมภูมิก็เสียชีวิตแล้ว

ในชาตินี้ เขาไม่หลีกเลี่ยงความรู้สึกอีกต่อไป แต่ในแง่ของความรู้สึก เขายังคงบริสุทธิ์เหมือนกระดาษ

จนกระทั่งต่อมา เขามีประสบการณ์หลายอย่างมากขึ้น และนิสัยทางอารมณ์ของเขาก็เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ หากคิดให้ดี แม้ว่าลู่เมิ่งเหยาจะทำเรื่องอะไรผิด ในฐานะผู้ชาย เหตุใดเขาถึงให้อภัยนางอย่างใจกว้างไม่ได้ล่ะ?

ถ้าผู้ชายไม่สามารถแม้แต่จะยกโทษให้สตรีที่ของเขาที่ทำผิด แล้วผู้ชายคนนี้รักสตรีคนนี้จริงหรือ?

เมื่อหลัวซิวเข้าใจสิ่งนี้ ลู่เมิ่งเหยาก็หายตัวไป...

ดังคำกล่าวที่ว่าไม่มีความรักที่ไม่มีเหตุผลในโลกนี้ และจะไม่มีความเกลียดชังโดยไม่มีเหตุผล ไม่ว่าจะเป็นลู่เมิ่งเหยา ยียนซีโรว่หรือเหยียนเยว่เอ๋อร์ก็ตาม หากไม่มีประสบการณ์ความเป็นความตายพร้อมกัน ความรักจะมาจากไหน?

“หลายปีมานี้ เจ้าลำบากแล้ว”

หลัวซิวถอนหายใจเบา ๆ การถอนหายใจนี้ทำให้อารมณ์ในใจของเขาได้แสดงออกมา และดูเหมือนจะปลดปล่อยภาระหนักอึ้งออกไป

ยาที่ลู่เมิ่งเหยาให้เขาได้รักษาอาการบาดเจ็บของเขาแล้วในทันที ดังนั้นหลัวซิวจึงกลับสู่สถานะขั้นสูงโดยตรง

เขาโอบเอวของลู่เมิ่งเหยาด้วยมือเดียว และระเบิดความเร็วสุดสุดขีดแล้วบินไปไกลในทันที

สำหรับลิ่งฮู๋จื่อเซวียนนั้น หลัวซิวไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ จอมมกุฎลิ่งฮู๋ได้พาเขาออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างกระทันหัน

เมื่อมองขึ้นไปท้องฟ้าที่อยู่ไกลกว่าหนึงแสนลี้นั้นมืดมิด ไม่ใช่เพราะกลางคืน แต่เป็นเพราะปริภูมินี้ถูกทำลายจนหมดสิ้น ในความมืดที่ดูเหมือนเงียบสงบนั้น เต็มไปด้วยพลังรุนแรงและพลังแห่งการทำลายล้าง

ในเวลาเดียวกัน หลัวซิวยังสังเกตเห็นว่านำโดยมกุฎเต๋าเทียนชูผู้แข็งแกร่งหลายคนจากเผ่าฟ้ากำลังร่วมมือกันโจมตีสตรีชุดเขียวอ่อนคนนั้น ผู้ที่เข้าร่วมการโจมตีต่างอยู่ในแดนประมุขเต๋า

“เป็นสมบัติเซียนที่ทำให้ผู้คนอยากได้รึ?”

ดวงตาของหลัวซิวหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อพิจารณาจากฉากนี้ มกุฎเต๋าเทียนชูต้องอยากฆ่านางแล้วยึดสมบัติ เพราะสตรีชุดเขียวอ่อนเอาภัณฑ์เซียนชั้นสูงออกมาชิ้นหนึ่งได้อย่างง่ายดาย ความมั่งคั่งบนร่างกายของนางแม้แต่ชาวเซียนก็จะเกิดความโลภขึ้นมาได้

“บูม! บูม! บูม!...”

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังก้องอยู่ในความสูงในอนัตตาอันมืดมิด และความปั่นป่วนของพลังงานที่กระจัดกระจายได้ทำลายทุกสิ่งรอบตัว ทำให้ท้องฟ้าอันมืดมิดกว่าหนึ่งแสนลี้ยังคงแผ่ขยายต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตาม หลัวซิวสังเกตเห็นว่าสตรีผู้ลึกลับและทรงพลังในชุดเขียวอ่อนได้รับบาดเจ็บ และมีท่าทางไม่ปกติ นางไปที่ใดที่หนึ่งกับมกุฎเต๋าเทียนชูและถูกลอบโจมตี

แต่ถึงอย่างนั้น สตรีชุดเขียวอ่อนก็ยังทรงพลังและน่าเกรงขาม ภายใต้การปิดล้อมของประมุขเต๋าเจ็ดหรือแปดคน นางยังคงฆ่าคนสองคนได้ในเวลาอันสั้น และประมุขเต๋าคนหนึ่งก็ตกลงมาจากอนัตตา เลือดพุ่งออกมาอย่างดุเดือด เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทันใดนั้น สายรุ้งสีฟ้าทะลุทะลวงผ่านอนัตตาอันมืดมิด สตรีที่สวมชุดเขียวอ่อนกลายเป็นแสงแล้วหายไปในท้องฟ้าอันไกลโพ้นด้วยความเร็วที่เร็วมากในทันที

“อาการบาดเจ็บของนางสาหัสมาก ให้เวลานางพักฟื้นไม่ได้ ตาม!”

เสียงเย็นชาของมกุฎเต๋าเทียนชูดังขึ้น ต่อมาประมุขเต๋าที่เหลือก็ตามไป

เมื่อเห็นสตรีชุดเขียวอ่อนหนีไปและได้รับบาดเจ็บ หลัวซิวสังเกตเห็นสีหน้ากังวลของลู่เมิ่งเหยา นางอยากให้หลัวซิวช่วย แต่นางรู้ว่าการต่อสู้ขั้นนี้ไม่ใช่แดนผู้สูงส่งจะแทรกแซงเข้าไปได้

“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยนางไหม?” หลัวซิวมองลู่เมิ่งเหยาแล้วถาม

ลู่เมิ่งเหยาพยักหน้าโดยไม่คิด “พี่หญิงตงฟางดีกับข้ามาก นางช่วยข้าปลดผนึกแห่งความทรงจำและสัญญาว่าจะพาข้าไปหาเจ้าเมื่อนางหายจากอาการบาดเจ็บ”

“แต่ถ้าเราไปช่วยก็ตายเท่านั้นแหละ ดังนั้นเจ้าอยากไปเลย”

หลังจากประสบกับหลายสิ่งหลายอย่างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ลู่เมิ่งเหยาก็ไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาอีกต่อไป

แต่สิ่งสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับคน ๆ หนึ่งจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ลู่เมิ่งเหยาไม่ต้องการให้หลัวซิวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นางก็ตัดสินใจที่จะไป

เพราะสตรีชุดเขียวอ่อนคือผู้มีพระคุณของนาง สำหรับลู่เมิ่งเหยา ความกรุณานี้ก็เพียงพอแล้วที่นางจะตอยแทนด้วยชีวิต

หากนางเพียงแค่เฝ้าดูพี่หญิงตงฟางถูกไล่ล่าและสังหารโดยไม่สนใจ เรื่องนี้ขัดกับหัวใจของนางจะทำให้นางต้องโทษตัวเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุดตลอดไป

ทันใดนั้น ริมฝีปากร้อนชื้นก็แตะริมฝีปากของหลัวซิว “สามารถได้พบเจ้าก่อนจะตาย เป็นโชคดีและมีความสุขที่สุดในชีวิตของข้า...”

คำพูดของสตรีดังก้องอยู่ในหู ลู่เมิ่งเหยากลายเป็นลำแสงแล้วบินไปยังทิศทางที่สตรีชุดเขียวอ่อนจะจากไป นางไปครั้งนี้มีความตั้งใจที่จะตายแล้ว

“เด็กซื่อ ดูเหมือนว่าเจ้าจะโตขึ้นมากแล้ว...”