บทที่ 3113 หลงอ้าวจวิน

หลินเทียนมองหน้าหลัวซิวอย่างหวาดผวา เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเข้าสู่โลกเซียน ก็จะสามารถแสวงหาวิถีเซียนของตัวเองได้แล้ว แล้วกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ตั้งตระหนักอยู่จุดสูงสุดของวิถียุทธ์

อย่างไรก็ตามเมื่อเขามาถึงโลกเซียนจริง ๆ เขาถึงจะค้นพบว่าตัวเองจินตนาการทุกอย่างได้เลิศเลอเกินไป

หากไม่มีภัณฑ์เศษณ์ที่สามารถหลบเลี่ยงภยันตรายของหยุนเซวียน เขายิ่งไม่มีทางมีชีวิตรอดออกมาจากแดนต้องห้ามกระดูกฝัง

เดิมทีคิดว่าหลังจากเดินออกไปจากแดนต้องห้ามกระดูกฝัง อนาคตจะยาวไกล มีอิสรภาพตลอดกาล แต่ทว่าเนื่องจากเขาเป็นคนที่มีชีวิตรอดออกไปจากแดนต้องห้ามกระดูกฝัง จึงถูกคนในภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์จับกุม แล้วใช้อำนาจพาเขาเข้ามาในสถานที่ที่อันตรายและน่ากลัวแห่งนี้อีกครั้ง

คนในภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ถามเขาว่ามีชีวิตรอดออกมาจากแดนต้องห้ามกระดูกฝังได้อย่างไร เขาไม่ได้พูดถึงภัณฑ์เศษณ์ชิ้นนั้นของหยุนเซวียน แต่คนในภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ไม่เชื่อใจเขา จึงใช้อำนาจค้นวิญญาณของเขา

วินาทีนี้ เมื่อเขาเห็นผู้ที่สามารถควบคุมมังกรกระดูกที่น่าสยดสยองนั่นเดินตรงมาทางตนเอง จิตใจของหลินเทียนก็ทั้งตะลึงทั้งหวาดผวา ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกพ้นทุกข์ด้วย

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะยังชีวิตรอดต่อไปได้ บางทีการได้ตายแบบนี้ อาจเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่งสำหรับเขา เขาไม่มีวันลืมความรู้สึกอัปยศครั้นคนในภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ใช้อำนาจค้นวิญญาณเขาเลย

หากให้โอกาสเขาเลือก เขาก็อยากมีชีวิตรอดต่อไปเช่นกัน เช่นนั้นอนาคตหากการบำเพ็ญตนของเขาประสบความสำเร็จ เขาจะทำให้ภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ได้ชดใช้กรรมอย่างแน่นอน!

หลินเทียนไม่รู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือหลัวซิว และเขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าหลัวซิวในวินาทีนี้กำลังใช้เวทย์ต้องห้ามภูตเซียนไท่ซ่าง สอดแนมความทรงจำของเขาอยู่ ส่วนเขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าไปเถิด”

ในขณะที่หลินเทียนกำลังคิดว่าตัวเองต้องได้ตายอย่างแน่นอนอยู่นั้น ชายชุดคลุมยาวดำที่อยู่ตรงหน้ากลับพูดประโยคนี้กับเขากะทันหัน

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา กลับเห็นว่าชายชุดคลุมยาวดำนั่นเหยียบศีรษะบรรพมังกรกระดูกขาวลอยจากไปไกลแล้ว หายไปจากส่วนลึกของแดนต้องห้ามกระดูกฝัง

โฮกก!

มีเสียงคำรามที่น่ากลัวของภูตมรณะดังก้องอยู่ในแดนต้องห้ามกระดูกฝัง หลินเทียนจึงตื่นตกใจทันที แล้วรีบหันหลังหนีจากไป ไม่มีเวลาไปคิดว่าเหตุใดฝ่ายตรงข้ามจึงต้องปล่อยตัวเองไป

……

ยืนอยู่บนศีรษะบรรพมังกรกระดูกขาว หลัวซิวมาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของแดนต้องห้ามกระดูกฝังอีกครั้ง

มีหมอกมรณะที่น่ากลัวตลบฟุ้งอยู่บนท้องฟ้า แต่เมื่อกลุ่มหมอกสีเทาประชิดใกล้เข้ามา ออร่าร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ที่อยู่บนตัวเขาก็จะผลักหมอกเหล่านี้ออกไป ทำให้พวกมันไม่สามารถประชิดใกล้เข้ามา ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย

สำหรับผู้อื่นแล้ว ที่นี่เป็นแดนต้องห้ามสุดน่ากลัวที่อันตรายถึงขีดสุด และพอจะพูดได้เลยว่าเมื่อเข้ามาแล้วโอกาสในการตายก็สูงถึงร้อยทั้งร้อยเลย ทว่าสำหรับเขาแล้ว กลับเหมือนกลับมาถึงบ้านตัวเองยังไงอย่างนั้น

ไม่นานนัก หลัวซิวก็มองเห็นหุบเขาเล็ก ๆ ที่เขาได้รับต้องห้ามไท่ซ่างที่หกเมื่อครั้งก่อนอีกครั้ง

ท่ามกลางแดนต้องห้ามที่เงียบสงัด มีเพียงสถานที่ดังกล่าวเท่านั้นที่ดูมีเสน่ห์มนต์ขลัง พลังชีวิตเข้มข้น ดั่งสุขาวดี

“หุบเขาแห่งชีวีในสถานมรณะ ก็เหมือนมองเห็นสวรรค์ในนรก เจอแหล่งน้ำในทะเลทราย”

หลัวซิวรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย จู่ ๆ บรรพมังกรกระดูกขาวก็หยุดเคลื่อนไหว ลงจอดบนพื้นดิน แล้วโน้มศีรษะลงพื้นเพื่อบอกให้เขาลงไป

“ขอบคุณเจ้ามากนะ”

หลัวซิวตบ ๆ ศีรษะของบรรพมังกรกระดูกขาว ก่อนจะกระโดดลงไป

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจคือดูเหมือนบรรพมังกรกระดูกขาวจะสามารถรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของเขาได้ ส่ายหน้าไปมาเหมือนเด็กน้อยที่ถูกชม ก่อนจะพุ่งขึ้นไปลอยอยู่บนท้องฟ้าที่มีหมอกสีเทา

และในเวลานี้เอง ก็มีศีรษะขนาดใหญ่ยื่นลงมาจากท้องฟ้าที่มืดสลัว ในสายตาของหลัวซิว แค่ศีรษะดังกล่าวก็ครอบคลุมพื้นที่ของทั้งท้องฟ้าแล้ว

หลัวซิวไม่มีทางจะผิดแน่ สิ่งที่ปรากฏในวินาทีนี้ก็คือมังกรกระดูกสามหมื่นเมตรที่คุ้มกันส่งเขาออกจากแดนต้องห้ามแห่งนี้เมื่อครั้งก่อน

ธรรมลักษณ์ฟ้าดิน สามร้อยเมตรคือขั้นปฐมภูมิ สามพันเมตรคือสำเร็จน้อย สามหมื่นเมตรคือไร้เทียมทาน

ครั้นยังมีชีวิตอยู่ มังกรกระดูกสามหมื่นเมตรตัวนี้ต้องฝึกธรรมลักษณ์ฟ้าดินถึงแดนที่สูงที่สุดอย่างแน่นอน ต่อให้กลายเป็นภูตมรณะ กำลังรบร่วงหล่น แต่เมื่อมองในโลกเซียน ณ ปัจจุบัน มันก็เป็นผู้ไร้เทียมทานแห่งภูมิภาคสิบลี้ได้อย่างแน่นอน

มันเหมือนผู้พิทักษ์ที่เฝ้าดูแลรักษาอยู่ในหุบเขาเล็กแห่งนี้ที่ตั้งอยู่ใจกลางแดนต้องห้ามกระดูกฝัง ราวกับที่นี่เป็นแดนสุขาวดีของโลกใบนี้

“เวิง!”

แสงเซียนแวววาวจับตาแย้มบานอยู่บนท้องฟ้า แสงเซียนผนึกรวมกันอย่างต่อเนื่อง มังกรกระดูกสามหมื่นเมตรหายไป สิ่งที่เข้ามาทดแทนคือชายที่อยู่ในชุดคลุมมังกรสีทองคนหนึ่ง ปรากฏตรงหน้าหลัวซิว

“ข้าน้อยหลงอ้าวจวินกราบคารวะนายน้อยขอรับ!”