บทที่ 3124 เมี่ยวหลิงกลับมา

หากไม่มีภัณฑ์เซียนชั้นยอด พวกเซียนชั้นฟ้าก็คงไม่เป็นภัยคุกคามต่อหลัวซิวมากนัก เว้นแต่พวกเขาจะเป็นจักรพรรดิเซียนที่ได้ซึ่งฝึกฝนวรยุทธ์พลังอมตะ

ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่มีคู่ต่อสู้เหลืออยู่ที่ยังคงยืนอยู่เคียงข้างหลัวซิว

ศิษย์ของตระกูลดึกดำบรรพ์ทั้งหมดถูกทุบตีจนกระดูกหักและเส้นเอ็นขาด เศษภัณฑ์เซียนหลายอย่างก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

“หยุดเถอะ”

เมื่อเห็นหลัวซิวกำลังจะฆ่าคน ราชาเซียนคนหนึ่งที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้ก็ก้าวออกมา

ออร่าอันทรงพลังล็อคตัวหลัวซิว เมื่อเขายืนกรานที่จะฆ่าคน ราชาเซียนคนนี้ก็จะหยุดยั้งเขาด้วยพลังที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน

“เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเจ้า คนเจ้าก็ถูกทุบตีแล้ว อย่าก้าวร้าวเกินไป”

นี่คือราชาเซียนคนหนึ่งที่ดูเหมือนชายวัยกลางคน เขาไม่ได้กล่าวหาหลัวซิวจากมุมมองของตระกูลดึกดำบรรพ์ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขายังคงเป็นสมาชิกของตระกูลดึกดำบรรพ์ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาไม่สามารถเพียงแค่ดู เฝ้าดูหลัวซิวสังหารศิษย์ของตระกูลดึกดำบรรพ์ต่อไปได้

“ไม่ใช่ว่าข้าต้องการที่จะฆ่าคน แต่พวกเขาต้องการฆ่าข้า” หลัวซิวมองดูราชาเซียนคนนั้นโดยไม่เกรงกลัว

“พวกเขาไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้ มีเมตตาต่อพวกเขาเถอะ” ราชาเซียนขมวดคิ้ว ไม่มีเซียนดินคนไหนกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเขา แต่อีกฝ่ายคือคนที่ได้รับเชิญจากเทพธิดา เขายากที่จะพูดอะไร

“มีเมตตาต่อผู้อื่น หากคนที่อ่อนแอคือข้าและเมื่อพวกเขาต้องการฆ่าข้า เจ้าจะก้าวออกมาและห้ามพวกเขาไหม?” หลัวซิวถาม

“ข้าไม่สามารถตอบคำถามนี้ให้เจ้าได้” ราชาเซียนที่อยู่ตรงข้ามส่ายหัวอย่างไร้ความรู้สึก

ไม่มีคำตอบ แต่จริงๆ แล้วมันคือคำตอบ คำตอบก็คือถ้าหลัวซิวไม่แข็งแกร่งพอแม้ว่าเขาจะถูกฆ่าตายก็ตาม ราชาเซียนของตระกูลดึกดำบรรพ์ก็จะไม่หยุดยั้งพวกเขา

นี่คือความจริง ท้ายที่สุด นี่คือดินแดนของตระกูลดึกดำบรรพ์ และเขาเป็นเพียงแขกรับเชิญจากเทพธิดา คนที่นี่ก็ยังรู้ว่าใครที่สนิทกว่า

แน่นอนว่า หากพวกเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของหลัวซิว พวกเขาอาจจะไม่คิดอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม หลัวซิวไม่ได้อธิบายอะไรเลย นอกจากนี้ เขายังรู้ด้วยว่าราชาเซียนเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องและมันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะฆ่าคนเหล่านี้ ดังนั้น เขาจึงหันหลังกลับและเดินกลับไปที่หุบเขา

หุบเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักของเทพธิดา หากไม่ได้รับความยินยอมจากเมี่ยวหลิง จะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ ไม่เช่นนั้นจะเทียบเท่ากับการไม่เคารพเทพธิดา

ศิษย์ของตระกูลดึกดำบรรพ์ที่โจมตีหลัวซิวได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าจะมีโอสถเซียนและยาวิเศษแต่พวกเขาก็ไม่สามารถฟื้นตัวได้ในระยะสั้น

...

หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ หลัวซิวก็มีชื่อเสียงในโลกาแดนปริศนานี้ เขาเอาชนะศิษย์แดนศักดิ์สิทธิ์เจ็ดแปดคนที่อยู่ในเซียนชั้นฟ้าช่วงปลายหรือสูงกว่าด้วยผลการฝึกตนเซียน ซึ่งทำให้หลายคนตกใจ

จื่อหลงได้รับข่าวทันที หลายคนไม่ทราบที่มาของหลัวซิว แต่เขารู้ว่าคนนี้น่าจะเป็นบุตรชายของจักรพรรดิเซียนดึกดำบรรพ์ และเขามีสายเลือดของเผ่าไท่ซ่างและตระกูลดึกดำบรรพ์

“แม้ตอนที่ข้ามีผลการฝึกตนเซียนดิน ข้าก็ยังไม่มีพลังการต่อสู้ขนาดนี้”

สีหน้าของจื่อหลงขรึมลงและน่ากลัว เขาอยากจะไปที่นั่นและฆ่าไท่ซ่างฉิงด้วยตนเองนัก

อย่างไรก็ตาม ในใจของเขาก็รู้ว่าเมื่อเขาทำอย่างนั้นจริงๆ แม้ว่าปู่ของเขาจะเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลดึกดำบรรพ์ ก็จะไม่สามารถปกป้องเขาได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังไม่ใช่เทพบุตร แม้ว่าเขาจะกลายเป็นเทพบุตร เขาก็ไม่สามารถรับผิดชอบในการสังหารบุตรชายของจักรพรรดิเซียนได้

นั่นเป็นเหตุผลที่เขายุยงให้ ฉู่หยุนเฟิง และคนอื่น ๆ สร้างปัญหาให้กับไท่ซ่างฉิง เนื่องจาก ฉู่หยุนเฟิง ไม่ทราบถึงตัวตนและที่มาของอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะฆ่าอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ เขา จื่อหลงก็ยังคงสามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์

อย่างไรก็ตาม ปัญหาในตอนนี้ก็คือขยะเหล่านั้นไม่สามารถจัดการเซียนดินคนหนึ่งได้ แต่กลับทำให้ไท่ซ่างฉิงโด่งดังขึ้น

หากตัวตนของบุตรชายของจักรพรรดิเซียนได้รับการยืนยัน แม้ว่าผลการฝึกตนของไท่ซ่างชิ่งจะไม่สูง แต่ความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นเทพบุตรจะมีโอกาสมากกว่าจื่อหลงอย่างแน่นอน

“ดูเหมือนว่าข้าต้องคิดหามาตรการตอบโต้แล้ว เมี่ยวหลิงเอ๋ยเมี่ยวหลิง เจ้าถูกกำหนดให้เป็นผู้หญิงของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถหนีจากเงื้อมมือของข้าเพราะไท่ซ่างฉิงได้หรือ?”

จื่อหลงยิ้มอย่างเย็นชา ภายนอกเขาแสดงท่าทีเย่อหยิ่งและจองหอง เขาสามารถมาถึงขั้นตอนนี้เพื่อชิงตำแหน่งเทพบุตรได้แล้วขาจะไม่มีจิตใจที่เก่งกาจได้อย่างไร?

…

“เก้าต้องห้ามสืบทอดนั้นต้องการโอกาส และไม่รู้ว่าเมื่อใดที่ข้าจะได้รับต้องห้ามข้อที่สาม”