บทที่ 3159 ดินแดนที่ได้รับการคุ้มครองโดยต้นไม้ปีศาจ

“นั่นเป็นพลังอมตะอะไร?”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นเปลวไฟที่ทรงพลัง มันเป็นเซียนอัคคีต่างพันธุ์หรือเปล่า?”

“ก๊าซพิษที่สามารถเผาไหม้ป่าไม้ขจีได้อย่างง่ายดายอย่างน้อยต้องเป็นเซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่ใช่ไหม?”

หลายคนที่ยืนอยู่กับศิษย์พี่หนานกงมองดูเปลวไฟสีทองที่ล้อมรอบชายหนุ่มในชุดดำด้วยความอิจฉา

เซียนอัคคีต่างพันมีทั้งหมดเก้าระดับ เซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่นั้นเทียบได้กับระดับราชาเซียนช่วงปลายแล้ว โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ในมือของผู้แข็งแกร่งระดับราชาเซียนช่วงปลายหรือปรมาจารโอสถเซียน ปรมาจารย์ภัณฑ์เซียนเหล่านั้น

พูดตรงๆ มูลค่าของเซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่นั้นประเมินค่าไม่ได้ ไม่สามารถแลกเป็นกรองแก้วเซียนชั้นสูงได้เลย ส่วนใหญ่จะแลกเป็นสิ่งของ ซึ่งสามารถแลกราชาสมุนไพรกลับมาได้หลายต้น

แม้ว่าจะมีการแลกเปลี่ยนกับกรองแก้วเซียน ก็ต้องใช้กรองแก้วเซียนชั้นยอดเท่านั้น และปริมาณก็ต้องน่าทึ่งนัก

มีความเห็นเป็นเข้าใจกันในโลกเซียนว่าเซียนอัคคีต่างพันธุ์ที่เกิดจากฟ้าดินนั้นโดยพื้นฐานแล้วไม่ได้อยู่ในระดับที่สูง โดยทั่วไปแล้วจะเป็นเพียงขั้นหนึ่งกับขั้นสองเท่านั้น และขั้นสามกับขั้นสี่นั้นหายากมาก

สำหรับเซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่ขึ้นไป โดยพื้นฐานแล้วพวกมันจะได้รับการฝึกฝนทีละขั้นโดยคผู้แข็งแกร่งในราคามหาศาล

ดังนั้นแม้ว่าเซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่จะสูงกว่าเซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสามเพียงระดับเดียวเท่านั้น ในแง่ของมูลค่า มันก็เหมือนฟ้ากับเหว ไม่สามารถเปรียบเทียบได้

แน่นอนว่า คนอย่างหนานกงและคนอื่น ๆ ไม่ได้มีระดับการฝึกฝนที่สูง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถมองเห็นออกได้ว่า หลัวซิว สามารถทนต่อต้านก๊าซพิษในป่าไม้ขจี ได้ สิ่งที่เขาพึ่งพาไม่ใช่เซียนอัคคีต่างพันธุ์ขั้นสี่ แต่เป็น วิถีไร้ลักษณ์เพื่อควบคุมก๊าซพิษ เกณฑ์ธาตุไม้ที่บรรจุอยู่ในนั้น กลายเป็นความว่างเปล่าถูกทำลายล้างไป

หลังจากนั้นไม่นาน หลัวซิว ก็มาถึงบริเวณใกล้กับพวกหนานกง สายตาของเขามองไปที่ หนานกง และก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

เมื่อพวกเขาอยู่ที่ทางเข้าป่าไม้ขจี คำเตือนที่ดีจาก หนานกง นี้ทำให้ หลัวซิว รู้สึกประทับใจในตัวเขา

หนานกงรีบยกมือขึ้นและกำหมัดคำนับ ในเวลานี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่ามีคนเก่งกว่าอยู่ โชคดีที่เขามีคำเตือนที่ดีที่ทางเข้าป่าไม้ขจีด้วยความหวังดี ถ้าตอนนั้นเขาพูดสิ่งที่ไม่ดีออกไปเกรงว่าจะพูฆ่าคนเพราะการพบปะกันด้วยความโกรธก็เป็นเรื่องปกติ

หลัวซิว เพียงยิ้มและไม่ได้พูดอะไรมาก โลกเซียนนั้นกว้างใหญ่ และบางคนถูกกำหนดให้มาพบกันโดยบังเอิญ

เขาเดินไปข้างหน้าทันทีและเดินลึกเข้าไปในป่าไม้ขจี ก๊าซพิษสีเขียวที่ฟุ้งกระจายอยู่นั้นเปรียบเสมือนหมอกควันที่บดบังสายตาทำให้หนานกงและคนอื่นๆ มองเห็นได้ยาก

“ศิษย์พี่หนานกง เขาแข็งแกร่งมาก เหตุใดถึงไม่เชิญเขามาร่วมกับเราล่ะ?” เสี่ยวถงพูดข้างๆ เขา

ศิษย์พี่หนานกงหัวเราะ “เป็นเพราะเขาเก่งกาจก็จะไม่เชิญพวกเรา"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา เสี่ยวถงก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบสนอง นางก้มศีรษะลงด้วยความอับอาย

หลังจากเข้ามาในป่าไม้ขจี นางยังล้อเลียนชายคนนั้นที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวกล้าที่จะบุกเข้าไปในป่าไม้ขจีไปตายเพียงลำพัง

ส่งผลให้ตอนนี้นางตระหนักได้ว่านางเป็นเพียงกบในกะลา แล้วอีกฝ่ายแข็งแกร่งขนาดนี้จะพาคนอย่างนางที่ช่วยอะไรไม่ได้ได้อย่างไร?

ยิ่งป่าไม้ขจีลึกลงไป ก๊าซพิษสีเขียวที่แทรกซึมอยู่รอบๆ ก็น่ากลัวมากขึ้น

โดยทั่วไปแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพบสมบัติล้ำค่าในเขตนอกของป่าไม้ขจีเนื่องจากมีนักยุทธ์จำนวนมากเข้ามาในสถานเบญจธาตุทุกปี พื้นที่รอบนอกของป่าไม้ขจีได้รับการสำรวจโดยผู้คนนับไม่ถ้วน

โซนสุญญากาศสูงสิบฟุตที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ หลัวซิว ได้หดตัวลงเหลือเพียงหกฟุตเท่านั้นโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าเมื่อพลังของก๊าซพิษเพิ่มขึ้นความยากลำบากของวิถีไร้ลักษณ์ของเขาในการแก้ไขเกณฑ์ธาตุไม้ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ทันใดนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เพราะในการรับรู้ทางตัวสำนึกเขาพบโอสถเซียนขั้นดินส่วนหนึ่ง

มีโอสถเซียนขั้นดินเจ็ดหรือแปดชนิดเติบโตร่วมกัน แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาเลย แต่เมื่อพบโอสถเซียน หมายความว่าเขามาถูกที่แล้ว ตราบใดที่เขายังคงเจาะลึกต่อไป โอสถเซียนระดับสูงจะต้องสามารถพบได้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็ทิ้งโอสถเซียนขั้นดินเหล่านี้ออกไปและเร่งความเร็วของเขาทันที

หลังจากนั้นประมาณสี่ชั่วโมง หลัวซิว ก็พบโอสถเซียนขั้นฟ้าต้นแรก และเมื่อเขาเดินลึกลงไป เขาก็พบโอสถเซียนขั้นฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ

“มีโอสถเซียนเหล่านี้ การเก็บเกี่ยวจากการเดินทางครั้งนี้ก็ดีมาก ข้าอาจจะสามารถสกัดโอสถเซียนได้สิบเตา เตาหนึ่งเตาสามารถผลิตยาได้ระหว่างหกถึงเก้าเม็ด ซึ่งเพียงพอสำหรับข้าที่จะฝึกฝนเป็นเวลานาน”

หลัวซิวคิดอย่างลับๆ ในใจ และเดินไปที่โอสถเซียนขั้นฟ้าต้นหนึ่งแล้วเด็ดขึ้นมาเก็บไว้

"บูม!"

ทันใดนั้น ต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่านธรรมดาที่อยู่ข้างๆ ก็ขยับตัว ในแสงสีเขียว มันกลายร่างเป็นมนุษย์ต้นไม้ที่สูงหนึ่งร้อยฟุต มือใหญ่ของเขาปกคลุมไปด้วยเปลือกไม้ก็ตบลงมาที่ หลัวซิว

“ต้นไม้ปีศาจ?”

หลัวซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วชกเข้ากับต้นไม้ปีศาจขนาดใหญ่

"บูม!"

คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายออกไป พัดก๊าซพิษสีฟ้ารอบๆ ออกไป ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านถูกดึงขึ้นมาจากพื้นดิน และรอบๆ หลายร้อยไมล์ถูกปกคลุมไปด้วยความรกร้างและเกือบจะพังทลายลงกับพื้น

เท้าของ หลัวซิว จมลงไปในดิน หมัดของเขาเต็มไปด้วยเลือด และกระดูกนิ้วของเขาแตก แต่ปีศาจต้นไม้นั้นไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ด้วยดวงตาสีแดงสดคู่หนึ่งที่ดูดุร้าย

“พลังอันทรงพลังอะไรเช่นนี้”

หลัวซิว อุทานด้วยความประหลาดใจ เขามีความมั่นใจมากที่สุดก็คือร่างยุทธ์ร่างเนื้อของเขามาโดยตลอด แต่เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะต้นไม้ปีศาจนี้ได้

พูดตรงๆ พลังบริสุทธิ์ที่มีอยู่ในฝ่ามือของต้นไม้ปีศาจเมื่อกี้นี้เทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังจากผู้แข็งแกร่งราชาเซียนช่วงปลาย