บทที่ 3160 สำนักเซียนที่ก้นทะเลสาบ

หลัวซิวไม่เคยกระทำการโดยประมาท ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใช้ดาบหักเซียนและเหล็กเซียนชั้นกล้าโดยตรงเพื่อพุ่งเข้าโจมตี

แต่เขากลับใช้ไวิชาไร้ลักษณ์เพื่อเปลี่ยนออร่าของตัวเอง เพื่อให้ออร่าของเขากลมกลืนกับป่าไม้ขจี ราวกับว่าเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของป่าไม้ขจี

ต้นกำเนิดของวิถีไร้ลักษณ์เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้และลึกลับ ตามตำนาน แม้แต่จักรพรรดิเซียนไท่ซ่างจากยุคบรรพกาลก็ยังฝึกฝนวิถีไร้ลักษณ์และไม่ใช่ผู้ก่อตั้งไร้ลักษณ์

ไร้ลักษณ์สามารถพัฒนาทุกสิ่งในโลกนี้ และเปลวไฟสีทองที่เผาไหม้บนร่างกายของเขาก็เปลี่ยนเป็นเปลวไฟสีเขียว แม้กระทั่งกระจายออร่าที่คล้ายกับพลังพิษของป่าไม้ขจีออกมา

“พรึบ!”

ทันใดนั้น ร่างของหลัวซิวก็หายไปในพริบตา และเขาก็รีบกระโจนผ่านป่าไม้ขจีอย่างรวดเร็วราวกับเงาที่หายวับไป

ไม่นานนัก เขาก็ก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่ถูกปกป้องโดยต้นไม้ปีศาจอีกครั้ง ตัวสำนึกของเขาแพร่กระจาย เนื่องจากมีไร้ลักษณ์ที่มองไม่เห็น ต้นไม้ปีศาจที่นี่จึงไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของตัวสำนึกของเขาได้

ด้วยวิธีนี้ หลัวซิวสามารถจับตำแหน่งของต้นไม้ปีศาจเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำ ปรากฎว่า ต้นไม้ปีศาจเหล่านี้จะกลายเป็นรูปร่างของต้นไม้ธรรมดาหากพวกมันไม่ได้อยู่ในสถานะการต่อสู้

เขาจงใจมายังต้นไม้ใหญ่ที่ถูกแปลงร่างโดยปีศาจต้นไม้ จากลำต้นของต้นไม้ใหญ่ เขามองเห็นใบหน้าที่คล้ายกับคนชรา หลับตาลง และใบหน้าทั้งหมด

“ดูเหมือนว่าไร้ลักษณ์ของข้าได้พัฒนาออร่าของข้าเข้าสู่ป่าไม้ขจีดังนั้นต้นไม้ปีศาจที่นี่จะไม่โจมตีข้า และพวกมันจะไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของข้าด้วยซ้ำ”

ความพยายามนี้ทำให้มุมปากของหลัวซิวยิ้ม และเขาก็หยุดเสียเวลาทันทีแล้งรีบเดินลึกเข้าไปในบริเวณนั้น ขณะที่ร่างของเขากะพริบวาบ

“โอสถเซียนช่างมากมายนัก!”

หลังจากเข้าสู่ส่วนลึกของสถานที่ต้องห้ามนี้ หลัวซิวก็ตกตะลึง เขาเห็นทะเลสาบสีเขียว มีเมฆสีฟ้าและหมอกลอยอยู่เหนือทะเลสาบ น้ำในทะเลสาบไม่ใช่คนธรรมดา แต่มีชลาลัยชีวีแก่นแท้ของพืชและต้นไม้

ชลาลัยชีวีประเภทนี้สามารถทำให้ผู้คนเข้าใจความลึกลับของเกณฑ์ธาตุไม้ และยังสามารถใช้เพื่อเข้าใจความลึกลับขอเกณฑ์ชีวีนิรันกาลอีกด้วย

แต่สิ่งที่หลัวซิวสนใจจริงๆ ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ แต่เขาเห็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีโอสถเซียนเติบโตอย่างเขียวชอุ่มข้างทะเลสาบ

ที่นี่มีอสถเซียนขั้นดินซึ่งส่วนใหญ่เป็นหลายสิบต้นหรือมากกว่านั้นที่เติบโตร่วมกัน

นอกจากนี้ยังมีโอสถเซียนขั้นฟ้าอีกมากมาย ตัวสำนึกของหลัวซิว สำรวจจำนวนโอสถเซียนขั้นฟ้าอย่างคร่าว ๆ และอย่างน้อยมีหลายร้อยต้น!

"ถึงเวลารวยแล้ว"

หลัวซิวมีความสุขมาก มีโอสถเซียนเหล่านี้แล้วเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรในการฝึกฝนเป็นเวลานาน

เขารีบก้าวไปข้างหน้าและกวาดโอสถเซียนที่อยู่ข้างทะเลสาบเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขาอาจไม่ได้ใช้โอสถเซียนขั้นดินเหล่านั้นในขณะนี้ แต่ในอนาคตเมื่อพวกโรว่เอ๋อร์และยู่เอ๋อร์มาที่โลกเซียน พวกนางจะ ต้องใช้อย่างแน่นอน

"โฮก!"

ทันใดนั้น เสียงคำรามของปีศาจต้นไม้ก็ดังขึ้น และปีศาจต้นไม้ที่ไม่เด่นนักถัดจากทะเลสาบก็ลืมตาขึ้นมา และดวงตาคู่หนึ่งก็ส่องแสงเลือดล็อคอยู่บนร่างของหลัวซิว

ในตอนแรก ปีศาจต้นไม้ไม่ได้สังเกตเห็นการบุกรุกของคนภายนอก แต่เมื่อโอสถเซียนรอบๆ ทะเลสาบถูกเอาไปอย่างต่อเนื่อง ปีศาจต้นไม้ที่รับผิดชอบในการปกป้องสถานที่นั้นก็เริ่มตื่นตัวทันที

แตกต่างจากต้นไม้ปีศาจอื่นๆ ที่กลายร่างเป็นร่างใหญ่ เมื่อปีศาจต้นไม้นี้แปลงร่าง มันก็กลายเป็นขนาดของมนุษย์ปกติ ทั้งร่างของมันถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีเขียว เพียงก้าวเดียว มันก็มาถึงหน้าหลัวซิวทันที

“ผู้บุกรุก!”

รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของต้นไม้ปีศาจนี้ ทำให้หลัวซิวรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับประมุขเซียนแห่งภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังไล่ล่าเขาในสมุทรสายฟ้าจิ่วเฟิง

“หึ่ง!”

ภาชนะติ่งปีศาจมังกรปรากฏขึ้นทันทีเหนือหัวของหลัวซิว ตามด้วยดาบหักเซียนกับเหล็กเซียนชั้นกล้าที่ถืออยู่ในมือซ้ายและขวาของเขาตามลำดับ

ในเวลาเดียวกัน แม้แต่เข็มทิศวัฏสงสารก็ปรากฏขึ้นลอยอยู่ด้านหลังศีรษะของเขา และทั้งคนก็เข้าสู่สภาวะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในทันที

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเผชิญหน้ากับประมุขเซียนในสภาพนี้ แต่มันก็ไม่ใช่สไตล์ของหลัวซิว ที่จะนิ่งเฉยๆและรอความตาย

ยิ่งไปกว่านั้น แหล่งดั้งเดิมเลิศล้ำที่เก็บไว้ตัวหยั่งรู้ของเขาก็กำลังจะเคลื่อนไหวในขณะนี้ แม้ว่านี่จะไม่ใช่สมุทรสายฟ้าจิ่วเฟิง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสร้างพลังสายฟ้าเซียนอันทรงพลัออกมาได้ แต่ถ้าจำเป็น เขาสามารถซ่อนไปอยู่ในแหล่งดั้งเดิมเลิศล้ำได้

ตอนอยู่ทีสมุทรสายฟ้าจิ่วเฟิงนั้นเป็นไปได้ที่จะใช้แหล่งดั้งเดิมเลิศล้ำเพื่อสร้างสายฟ้าเซียนอันทรงพลัง และแม้แต่ลิขิตสายฟ้าเซียนห้าสี นั่นเป็นเพราะสภาพแวดล้อมโดยรอบเต็มไปด้วยเกณฑ์อัสนี

ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลัวซิวจะสามารถใช้ได้เพียงสายฟ้าเซียนสีขาวเท่านั้น และเขาจะไม่สามารถระดมพลังของสายฟ้าเซียนสีม่งวงได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ หลัวซิวประหลาดใจก็คือต้นไม้ปีศาจระดับประมุขเซียนนี้ไม่ได้โจมตีเขาโดยตรงเหมือนปีศาจต้นไม้อื่นๆ ดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายด้วยแสงปีศาจสีเลือดมองดูเขาขึ้นๆ ลงๆ ราวกับกำลังตรวจสอบเขา

“ มันไม่ง่ายเลยที่จะมาที่นี่ แต่ความแข็งแกร่งของเจ้ายังอ่อนแอเกินไป กลับไปซะ”

ทันใดนั้นต้นไม้ปีศาจก็พูดคำพูดของมนุษย์ และเสียงของเขาก็รู้สึกถึงความผันผวนของเวลา

หลัวซิวอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาคิดว่าต้นไม้ปีศาจจะโจมตีโดยตรง แต่เขาไม่คาดคิดว่าต้นไม้ปีศาจเหล่านี้จะสื่อสารได้เช่นกัน

“ ผู้อาวุโส มีโอกาสใดที่เหมาะกับข้าในป่าไม้ขจีนี้ไหม?”

เมื่อตระหนักว่าต้นไม้ปีศาจระดับประมุขเซียนตรงหน้าเขาไม่มีเจตนาฆ่าเขา หลัวซิวจึงถามโดยตรง

ต้นไม้ปีศาจเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า "มีโอกาส แต่เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้มันมา"