บทที่ 395 เหยียนเยว่เอ๋อร์ตื่นขึ้นมา

เขาไม่คิดว่าหลัวว่าก็คือคิงซิวหลัว เพราะฉายาราชายุทธ์อันดับ 1 นั้น ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถทำได้ ในองค์กรนักล่ายุทธ์ อย่างน้อยก็ได้รับอำนาจขั้นฟ้า แต่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นเพียงผู้มีอำนาจขั้นดำชั้นสูง และระดับการฝึกฝนแค่ราชายุทธ์ขั้น 2 เท่านั้น

หลัวซิวก็ไม่เกรงใจ หลังจากนั่งลง เขาก็ถามด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ทราบว่าท่านหัวหน้าแก๊งเรียกผู้น้อยมา มีอะไรเล่า?”

“ฮ่าฮ่า ผู้น้อยเป็นคนฉลาดจริงๆ จริงๆแล้วที่ข้าเชิญเจ้ามา เพราะมีโอกาสที่จะส่งให้เจ้า” ลู่เจิ้งเซี๋ยงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวก็เยาะเย้ยในใจ เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครในโลกนี้ที่เต็มใจจะให้โอกาสกับผู้อื่น ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาและลู่เจิ้งเซี๋ยงไม่มีความสัมพันธ์และไม่มีมิตรภาพอะไรต่อกัน

ในใจพูดอย่างนี้ หลัวซิวจะไม่พูดโดยตรง เขาแค่ไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบถ้วยน้ำชาและดื่มชา เพราะเขารู้ลู่เจิ้งเซี๋ยงจะต้องพูดอะไรมากกว่านี้

“พูดตามตรง ข้าบังเอิญค้นพบซากปรักหักพังโบราณเมื่อไม่นานมานี้ เรียกว่าหุบเขาจิตนภา ไม่รู้ว่าเจ้าสนใจไหม?” ลู่เจิ้งเซี๋ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าฟัง

“หุบเขาจิตนภา?” หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ผู้น้อยมีฐานการฝึกฝนต่ำ หากผู้ท่านต้องการเชิญผู้อื่นให้สำรวจซากปรักหักพังโบราณ ก็ควรเชิญผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์มาด้วย ทำไมถึงอยากให้ผู้น้อยไปด้วย?”

หลัวซิวรู้สึกจากใจว่าลู่เจิ้งเซี๋ยง ลู่เจิ้งเซี๋ยงมีเจตนาไม่ดี ในขณะที่พูด เขาก็สื่อสารกับจักรพรรด์ยุทธ์เสวียนดำ

แต่จักรพรรด์ยุทธ์เสวียนดำที่ได้เห็นและรู้เรื่องราวมากมาย ก็ยังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับหุบเขาจิตนภามาก่อน

“ว่ากันว่า ก่อนหน้านี้ที่เจ้าจากไป ได้ทิ้งหญิงสาวนางหนึ่งที่สลบอยู่ในองค์กร ตัวสำนึกของข้าสัมผัสได้โดยไม่ได้ตั้งใจว่านางดูเหมือนจะเป็นผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์ ข้าคิดว่าหลังจากผ่านไปหลายวัน แม้นางจะได้รับบาดเจ็บ ก็ถึงเวลาที่ต้อง ตื่นแล้ว” ลู่เจิ้งเซี๋ยงพูดด้วยรอยยิ้ม

ดูเหมือนว่าตามความหมายของเขา คนที่เขาต้องการเชิญไม่ใช่หลัวซิว แต่เป็นผู้หญิงที่มีฐานการฝึกฝนจักรพรรดิยุทธ์หลัวซิวรู้ว่าเขากำลังพูดถึงเหยียนเยว่เอ๋อร์ ในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ ลู่เจิ้งเซี๋ยงต้องไปดูแล้ว สำหรับคำพูดที่บอกว่า ตัวสำนึกสมผัสถึงโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่จริงทั้งนั้น

เรื่องที่ลู่เจิ้งเซี๋ยงเดาได้ยังไงว่าว่า เหยียนเย่วเอ๋อร์ กำลังจะตื่น หลัวซิวค่อนข้างสงสัยเหมือนกัน เขาได้ตั้งค่ายกลไว้ในห้อง ด้วยวิธีการของลู่เจิ้งเซี๋ยง เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไปโดยไม่แตะต้องค่ายกล

“เรื่องนี้ ผู้น้อยต้องถามนาง พรุ่งนี้นางอาจจะตื่นขึ้นมา ข้าสงสัยว่าท่านรู้ได้อย่างไร?” หลัวซิวแสดงความสงสัยในใจ

ลู่เจิ้งเซี๋ยงยิ้มเล็กน้อย “เจ้าขายสมบัติมากมายและได้รับหินพลังจิตชั้นสูงมากกว่า สองแสนก้อน ไม่ว่านางจะได้รับบาดเจ็บแบบไหน ข้าคิดว่าด้วยความมั่งคั่งมหาศาลนี้ ก็สามารถซื้อยาสมุนไพรเพื่อรักษานางได้แล้ว?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวรู้สึกพูดไม่ออก เขาไม่ได้คาดหวังว่าลู่เจิ้งเซี๋ยงจะเดามั่วๆก็ถูก

ยิ่งกว่านั้น เมื่อลู่เจิ้งเซี๋ยงกล่าวถึงหินพลังจิตชั้นสูงกว่าสองแสนก้อน อารมณ์ของเขาผันผวนเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะปกปิดมันไว้อย่างดี หลัวซิวก็รู้สึกถึงมัน

เงินทำให้ใจคนเปลี่ยน!

หินพลังจิตชั้นสูงมากกว่าสองแสนก้อนก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้จักรพรรดิยุทธ์สนใจอยากได้แล้ว

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันแบบสบาย ๆ อีกสองสามประโยค หลัวซิวก็จากไปและกลับไปที่ห้อง

......

คืนนั้น หลัวซิวนั่งข้างเตียงของเหยียนเยว่เอ๋อร์ ขนตาของนางสั่นเล็กน้อย หลัวซิวก็ลืมตาขึ้นทันทีหลังจากสัมผัสได้

พลังยาส่วนใหญ่ของดอกเมฆามรณะ ได้กระจายและดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของนาง ไม่เพียงแต่เป็นพลังและเลือดที่สูญเสียไปได้ฟื้นกลับมาเท่านั้น หากพลังแห่งยาทั้งหมดของดอกเมฆามรณะได้ดูดซึมหมด การฝึกฝนของนางก็จะดีขึ้นอย่างมาก

ในแง่หนึ่ง เหยียนเยว่เอ๋อร์อาจถือได้ว่ามีความโชคดีในความโชคร้าย มิฉะนั้น หากนางฝึกฝนทีละขั้นตอน อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะผ่านแดนเล็กไปได้

“เยว่เอ๋อร์?”หลัวซิวเรียกนาง

ความถี่ของขนตาของเหยียนเยว่เอ๋อร์สั่นเร็วขึ้น นิ้วของนางก็ขยับเล็กน้อย และออร่าของพลังจิตแท้ในร่างกายของนางก็หมุนเวียนไปทั่วร่างและตัวสำนึกที่หลับอยู่ก็ฟื้นคืนชีพ