บทที่ 412 การต่อสู้กับตาเฒ่าประหลาดจักรพรรดิยุทธ์

มีการซ่อนเร้นของผังค่ายซ่อนงำอยู่ กระแสสัมผัสตัวสำนึกของปรมาจารย์ยุทธ์แดนฝึกจิตไม่มีทางค้นพบได้ ผ่านไปไม่นาน หลัวซิวและมู่จื่อซิว ก็ได้มาถึงพิกัดทางเข้าของแดนปริศนาแล้ว

ส่งพลังจิตแท้ให้ไหลเข้าไปในฮู้ที่ก่อนหน้านี้ได้กลั่นเอาไว้แล้ว มีระลอกคลื่นในโซนข้างหน้า จากนั้นช่องว่างก็ค่อย ๆ เปิดออก ประตูมิติที่เต็มไปด้วยรังสีสีม่วงก็ปรากฏขึ้น

หลัวซิวและมู่จื่อซิวที่อยู่ภายใต้การซ่อนเร้นของผังค่ายซ่อนงำ ก็เดินเข้าไปในทันที

ปรมาจารย์ยุทธ์ผู้ฝึกจิตหลายคนที่รับผิดชอบคุ้มกันทางของแดนปริศนา ต่างก็สังเกตเห็นภาพนั้น การแสดงออกที่เกียจคร้านของแต่ละคนก็กลายเป็นความเคารพในทันใด

เพราะการเปิดออกของทางเข้าแดนปริศนา โดยปกติแล้วมันหมายถึงมีผู้แข็งแกร่งแห่งตำหนักจื่อต้องการออกมาจากแดนปริศนา

แต่จนประตูปิดลง กลับไม่เห็นเงาของใครเดินออกมาสักคน เหล่าปรมาจารย์ยุทธ์ผู้ฝึกจิตก็มองหน้ากันไปมา ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“พลังฟ้าดินจิตช่างหนาแน่นเหลือเกิน”

เพิ่งจะเข้ามาที่แดนตำหนักจื่อ ก็สามารถรับรู้ได้ถึง พลังจิตที่กระจายไปทั่วระหว่างฟ้าและดินที่อยู่ท่ามกลางแดนปริศนา มันหนาแน่นกว่าโลกภายนอกมาก

“คาดไม่ถึงเลยว่าเป็นแค่สำนักที่มีมกุฏยุทธ์ครองบัลลังก์ จะมีสถานที่ล้ำค่าอย่างแดนฝึกตนนี้”

ในฐานะที่เป็นผู้ลาดตระเวนของอีกพื้นที่หนึ่ง มู่จื่อซิวนั้นถือได้ว่าพบเจออะไรมามากมายนับไม่ถ้วน มีเพียงแค่สำนักเขาแห่งสี่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสมาคมเป่ยเซี๋ย ที่เขาสามารถรับรู้ได้ว่ามีพลังฟ้าดินจิตที่เข้มข้นกว่าที่นี่

“ประสิทธิภาพเหมือนกับค่ายผนึกปราณระดับหก” หลัวซิวครุ่นคิดและพูดอะไรบางอย่าง

ในสมัยโบราณในยุคที่สำนักไท่เสวียนรุ่งเรืองที่สุด ภายในแดนตำหนักจื่อต่างก็เต็มไปด้วยค่ายผนึกปราณระดับเก้าแปดสิบเอ็ดสายอันทรงพลัง เป็นดั่งที่จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำได้กล่าวไว้ หลังจากผ่านไปนับหมื่นปี ค่ายกลไม่มีการบำรุงรักษา ผลกระทบจะลดลงมากกว่าครึ่ง

ฟื้นที่ภายในแดนตำหนักจื่อไม่ได้ใหญ่มากนัก มีหอคอยเก้าชั้นแปดสิบเอ็ดแท่นอันทรงพลังอยู่หนึ่งหอ หอคอยนี้สร้างจากวัสดุสีม่วง

หอคอยจื่อทุกหอคอยนั้น ต่างก็ตั้งอยู่ใจกลางของค่ายผนึกปราณแห่งหนึ่ง เป็นสถานที่ฝึกตนที่ดีที่สุดในแดนปริศนานี้

“หอคอยฝึกตน81หอคอย อย่าบอกนะว่าต้องหาไปทีละหอคอย?” หลัวซิวขมวดคิ้ว

“สามหอคอยฝึกตนทางฝั่งซ้ายสุดนั้นได้ถูกทิ้งร้างไปแล้ว ผลกระทบจากค่ายผนึกปราณลดลงจนแทบไม่มีเหลือ ตามที่เจ้าบอกไว้ ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้ามีคุณสมบัติฝึกตน น่าจะเป็นคนธรรมดาใช่หรือไม่?” จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำพูดขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น หลัวซิวก็เข้าใจได้ในทันที คนของตำหนักจื่อจับท่านพ่อท่านแม่ของเขาเข้ามาในแดนปริศนา จะไม่เสียดินแดนขุมทรัพย์ฝึกตนอย่างแน่นอนหากพวกเขาถูกคุมขัง พวกเขาน่าจะขังในหอคอยฝึกตนที่ถูกทิ้งร้าง

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลัวซิวชี้ไปที่ตำแหน่งของหอคอยฝึกตนที่ถูกทิ้งร้างทั้งสามในทันทีและพูดว่า “พวกเราไปทางนี้”

เมื่อพูดจบ เขาและมู่จื่อซิวก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าและรีบมุ่งไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นาน พวกเขาทั้งสองมาถึงตำแหน่งของหอคอยฝึกตนแห่งแรก หลัวซิวกระจายกระแสสัมผัสพลังชีวิตออกไป ปกคลุมจนทั่วทั้งหอคอยจื่อ ไม่ได้สัมผัสรังสีพลังชีวิตใด ๆ ข้างใน

เห็นได้ชัดว่าท่านพ่อท่านแม่ของเขาไม่ได้ถูกขังอยู่ในหอคอยนี้

หอคอยฝึกตนที่ถูกทิ้งร้างที่เหลืออีกสองแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกแห่งอยู่ทางขวา ห่างกันหลายลี้

“ผู้อาวุโสมู่ เราแยกกันไปคนละฝั่ง” หลัวซิวได้หยิบเอาผังค่ายซ่อนงำออกมาอีกครั้ง ยื่นใส่มือมู่จื่อซิวพลางเอ่ยพูด

สำหรับแผนการช่วยชีวิตคนใกล้ชิดของเขาครั้งนี้ อาจกล่าวได้ว่าเขาได้เตรียมการอย่างเต็มที่ในทุกด้าน

“ตกลง”

มู่จื่อซิวไม่ได้มีความลังเลใดใด หลังจากรับผังค่ายซ่อนงำแล้ว จากนั้นจึงฝังหินพลังจิตชั้นสูงชิ้นหนึ่ง เพื่อกระตุ้นผังค่าย และบินไปทางหอคอยฝึกตนทางด้านขวาทันที

แต่หลัวซิวกลับสำแดงวิชาท่าร่างบรรลุมังกรเขียว สำแสงสีเขียวปรากฏขึ้นที่ฝ่าเท้า และมุ่งตรงไปยังหอคอยฝึกตนทางด้านซ้าย

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงรังสีพลังชีวิตในหอคอยฝึกตนด้านหน้าเขา

“ใครกัน? อาจหาญกล้าบุกรุกพื้นที่ต้องห้ามตำหนักจื่อของข้า!”

หลัวซิวเพิ่งลงไปตรงด้านหน้าของหอคอยฝึกตน จู่ ๆ ก็มีเสียงเยือกเย็นออกมาจากหอคอยฝึกตน