บทที่ 413 ช่วยชีวิต

ทักษะยุทธ์ระดับเก้าเหมือนกัน ด้วยการสำแดงผลการฝึกตนจักรพรรดิยุทธ์ออกมา ไม่ใช่สิ่งที่วิชาภูตผีเซินหลัวของหลัวซิวสามารถเทียบได้เลย

“แสงจิตห้าสี!”

หลัวซิวกัดฟันแน่น ตรากฎห้าสีปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว แสงจิตห้าสีกวาดออกไปราวกับสายรุ้ง

“นี่เป็นกลลับแบบไหน?”

ผู้อาวุโสจักรพรรดิยุทธ์ที่อยู่ด้านหน้ามีสีหน้าตกตะลึง ยังไม่ทันได้รู้สึกตัว กระบี่ยุทธ์ในมือก็ถูกแสงจิตห้าสีกวาดออกไป ลอยกระเด็นออกไปอย่างควบคุมไม่ได้ และถูกแสงศักดิ์สิทธิ์พัดพาหายไป

“ลงนรกไปถามยมบาลเองเถอะ!”

เสียงปังดังสนั่น ปีกทิพย์ไร้มลทินกางออกด้านหลังของหลัวซิว ร่างของเขาหายไปในทันที

วินาทีต่อมา หลัวซิวก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของผู้อาวุโสจักรพรรดิยุทธ์ กระบี่อาถรรพ์ฟันเสือในมือฟันลงไปอย่างดุเดือด

“โซนเทเลพอร์ต?” ผู้อาวุโสจักรพรรดิยุทธ์ร้องด้วยความตกใจ แค่เพียงเด็กหนุ่มที่มีผลการฝึกตนราชายุทธ์ เป็นไปได้อย่างไรที่จะสามารถใช้เทเลพอร์ต? และเขาไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพลังแห่งโซนเลย

เขารู้ว่ามันสายเกินไปที่จะหนี ทำได้เพียงรวบรวมพลังจิตแท้ ผลักดันตัวคุ้มกันพลังจิตแท้ให้ถึงขีดสุด ในเวลาเดียวกันก็อัญเชิญเกราะนักยุทธ์ขั้นดินล่างมาสวมไว้บนตัว

ปัง!

เกราะนักยุทธ์ระดับเดียวกัน สามารถป้องกันการโจมตีของนักยุทธ์ระดับเดียวกันได้ แต่ก็เพียงแค่เกราะนักยุทธ์ไม่แตกออก แรงกระแทกและพลังงานที่แข็งแกร่ง ยังคงพุ่งทะลุเกราะนักยุทธ์ สร้างความบาดเจ็บให้กับนักยุทธ์ที่สวมเกราะนักยุทธ์อยู่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ดาบนี้ของหลัวซิว ยังประกอบด้วยพลังแห่งกฎเบญจธาตุ บวกกับร่างเนื้อที่ดุร้ายของขีดจำกัดร่างยุทธ์ระดับราชา

ร่างของผู้อาวุโสจักรพรรดิยุทธ์ กระเด็นลอยออกไปในทันที เลือดสดไหลออกมาทางช่องว่างของเกราะนักยุทธ์ และกระอักเลือดอีกเฮือกใหญ่

“ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิยุทธ์ ไม่ได้ฆ่าได้ง่าย ๆ จริง ๆ ด้วย”

ชายชราในชุดสีม่วงถูกฟันและลอยออกไปไกลหลายสิบเมตร ด้านหลังของเกราะนักยุทธ์มีรอยดาบปรากฏอยู่

ระดับของกระบี่อาถรรพ์ฟันเสือไม่สูง ไม่สามารถทำลายการคุ้มกันของเกราะนักยุทธ์ได้

ถึงอย่างนั้นชายชราในชุดสีม่วงก็ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่น้อยภายใต้การโจมตีของกฎเบญจธาตุกับร่างเนื้อที่แข็งแกร่ง ใบหน้าของเขาซีดและไม่มีสีเลือด

การต่อสู้ระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะยาวนานมาก แต่ในความเป็นจริง มันเกิดขึ้นและหายไปในทันทีราวกับสายฟ้าและไฟจากหิน

ความผันผวนของลมปราณพลังจิตแท้ สร้างความตื่นตระหนกให้กับปรมาจารย์ส่วนมาก ที่จำศีลอยู่ในแดนตำหนักจื่อแห่งนี้

ลมปราณอันแรงกล้าแผ่กระจาย ร่างทีละคนบินออกจากหอคอยฝึกตน และลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ทั้งหมดกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงมายังที่แห่งนี้หลัวซิวฉันไม่ได้ทำอะไรกับชายชราเสื้อม่วงต่อ แต่เขาหันหลังกลับและรีบวิ่งไปที่หอคอยฝึกตนข้างหลังเขา ตัวสำนึกควบคุมพื้นที่ชั้นที่เจ็ดของหอคอยจื่อแห่งนี้

“ท่านพ่อ ท่านแม่!”

เขาไปถึงชั้นเจ็ดอย่างรวดเร็ว และมองเห็นท่านพ่อหลัวซงหลินกับท่านแม่หลิวชูหยุนถูกขังอยู่ภายในค่ายยากเย็นขั้นสอง

หลัวซิวเพียงแค่สะบัดมือ ค่ายยากเย็นก็แตกสลายเป็นผุยผง และช่วยท่านพ่อกับท่านแม่ออกมา

“ซิว? เจ้ามาได้อย่างไร” เมื่อหลัวซงหลินและหลิวชูหยุนเห็นเขา ใบหน้าที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ก็ถูกเดิมเต็มไปด้วยความประหลาดใจหลัวซิวเมื่อสังเกตเห็นว่ามีเลือดอยู่ที่มุมปากของผู้เป็นพ่อ เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับความเดือดร้อนอย่างมากระหว่างที่เขาถูกกักขัง

หากไม่ใช่เพราะคนของตำหนักจื่อ ยังมีประโยชน์ต่อเขาที่สามารถเก็บเอาไว้เพื่อให้ทรยศกันเองในภายหลังได้ ไม่เช่นนั้นเกรงว่าแม้แต่ชีวิตของพวกเขาก็คงจะไม่มีเหลืออยู่อีก

“ซิว เจ้าไม่ต้องสนใจข้ากับท่านแม่ของเจ้า เจ้ารีบหนีไป ข้าได้ยินมาว่าคนของตำหนักจื่อแห่งนี้เก่งกาจมาก เจ้าเอาชนะไม่ได้หรอก” หลัวซงหลินนอกจากจะแปลกใจแล้ว เขาพูดอย่างกังวลใจ

แม้ชีวิตตนเองจะตกอยู่ในความเสี่ยง แต่ก็ยังนึกถึงความปลอดภัยของหลัวซิว