บทที่ 468

ชายชราในชุดคลุมสีขาวเดินเข้ามาด้วยท่าทางเคร่งขรึม มีสัญลักษณ์สลักคำว่า 'หยู' ห้อยอยู่ที่เอวของเขา และข้างหลังเขามีจักรพรรดิยุทธ์ผู้อาวุโสของตระกูลหยูอีกสามคนเดินเข้ามาด้วยกัน

“คือผู้อาวุโสรองหยูไป๋ของตระกูลหยู…”

หลายคนรู้จักตัวตนของชายชราในชุดคลุมสีขาว และชั่วขณะหนึ่งพวกเขาก็มองไปที่หลัวซิวที่นั่งอยู่ในงาน

เพราะทุกคนรู้ว่า ตระกูลหยูเดิมเข้าร่วมงานประมูลยาในครั้งนี้คือผู้อาวุโสหยูชุนชิว และเจ้าสำนักไท่เสวียนท่านนี้ ทำหยูชุนชิวบาดเจ็บ

และตอนนี้ผู้อาวุโสรองหยูไป๋มาด้วย เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ

หลังจากที่หยูไป๋เดินเข้าไปในห้องใต้หลังคา สายตาของเขาก็ตกลงไปที่หลัวซิวอย่างเย็นชา "ตระกูลหยูของข้าอยู่ในเทือกเขาเหิงหยุนมาหลายปีแล้วและเจ้าสำนักเล็ก ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในกระแส สำหรับตระกูลหยูของข้า ไม่คุ้มที่จะพูดขึ้น อ่อนแอเหมือนสุนัข!"

คำพูดของหยูไป๋ ค่อนข้างยั่วยุหลัวซิวและสำนักไท่เสวียน และค่อนข้างท้าทายมาก

“ข้าจะจำได้อย่างไรว่ามีชายชราคนหนึ่งชื่อหยูชุนชิวที่อ่อนแอมาก และเกือบตายหลังจากถูกข้าต่อย?” หลัวซิวเยาะเย้ยและโต้กลับ

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าของหยูไป๋ก็มืดมนทันที “เป็นเพียงการใช้วิธีที่น่าอับอายเพื่อทำร้ายผู้อาวุโสใหญ่ของเรา หากเจ้ามีความสามารถ และออกมาต่อสู้กับข้าสักตั้ง”

“เจ้าสำนัก อย่าหลงกลเขา” เกาเหลียนหงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

หลัวซิวรู้ว่าเกาเหลียนหงหมายถึงอะไร ความแข็งแกร่งของหยูไป๋นี้ไม่เท่ากับหยูชุนชิว แม้แต่หยูชุนชิวก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยตัวเอง หยูไป๋ยังกล้าที่จะยั่วยุให้เขาต่อสู้ มันต้องมีอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้

“เจ้าทั้งสองที่อยู่งานประมูลยา โปรดให้เกียรติสำนักไม้เสวียนของข้าหน่อย ถ้ามีเรื่องอะไร รอให้งานประมูลยาเสร็จสิ้น และหลังออกจากเขาไม้เสวียนค่อยจัดการกันเป็นไง？”

ในเวลานี้ผู้อาวุโสใหญ่สำนักไม้เสวียนซึ่งเป็นพิธีกรของงานประมูลยากล่าวแทรกออกมา

หยูไป๋กระแทกเสียง "เมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นรอหลังงานประมูลยา ข้าผู้นี้ค่อยสะสางความแค้นนี้ หวังว่าเมื่อถึงเวลา เจ้าที่เป็นเจ้าสำนักไท่เสวียนเล็ก ๆอย่าหนีไปล่ะ!"