บทที่ 469

จักรพรรดิยุทธ์หลายคนในห้องพูดคุยกัน หลัวซิวเจ้าสำนักไท่เสวียนเริ่มทะเลาะกับตระกูลหยูแล้ว ราคาของยากลั่นจิตอัคคีม่วงสิบสองเม็ดนั้นสูงเกินกว่าที่ควรจะเป็น

ข้าง ๆหยูไป๋ มีผู้อาวุโสสามคนจากตระกูลหยูที่มากับเขา หนึ่งในนั้นขมวดคิ้ว “ผู้อาวุโสรอง ยากลั่นจิตอัคคีม่วงทั้งสิบสองเม็ดนี้มีมูลค่าแค่สองแสน เราจ่ายสองแสนห้าหมื่น มันมากเกินไปหรือเปล่า?”

“ในเวลาแบบนี้ ข้าจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหยูอ่อนแอลงได้อย่างไร？” หยูไป๋พูดด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า “ยิ่งไปกว่านั้น การฝึกฝนของข้ากำลังจะทะลุผ่านระดับแปดของจักรพรรดิยุทธ์แล้ว ถ้าได้ยากลั่นจิตอัคคีม่วงสิบสองเม็ดนี้ ความก้าวหน้าอยู่ใกล้แค่เอื้อม”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้อาวุโสของตระกูลหยูทั้งสามที่อยู่ข้าง ๆ เขาต่างก็ตกตะลึง เพราะหากว่าหยูไป๋บรรลุถึงระดับที่แปดของ จักรพรรดิยุทธ์ พลังของเขาเทียบเท่าระดับเดียวกับผู้อาวุโสใหญ่ยูชุนชิวเลย

แต่ตอนนี้ยูชุนชิวได้รับบาดเจ็บสาหัส ตันเถียนและเทพจิตของเขาได้รับความเสียหาย หยูไป๋มีแนวโน้มที่จะเข้ามาแทนที่ยูชุนชิวและกลายเป็นผู้อาวุโสใหญ่คนต่อไป!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ผู้อาวุโสทั้งสามของตระกูลหยูก็หยุดพูด เพื่อไม่ให้หยูไป๋ขุ่นเคือง

“หึ ๆผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลหยูเสนอราคาสองแสนห้าหมื่นสำหรับชั้นสูง ยังมีใครให้ราคาที่สูงกว่านี้ไหม？” พิธีกรผู้อาวุโสใหญ่สำนักไม้เสวียนของงานประมูลยา พูดด้วยรอยยิ้ม

สายตาของเขาทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจมองไปที่หลัวซิว ราวกับว่าเขากำลังยุยงให้เขาเสนอราคาต่อไป

โดยปกติแล้วยากลั่นจิตอัคคีม่วงขวดนี้สามารถขายได้สองแสนถือว่าสูงแล้ว ตอนนี้เกินมาห้าหมื่น เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากนี้ นี่ยังเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเฉย ๆ ข้างหลังยังมียาล้ำค่าอื่น ๆ อีกมากมายที่รอการประมูลอยู่

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่สำนักไม้เสวียนผิดหวังคือ หลัวซิวนั่งอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางสงบและไม่ได้ตั้งใจจะเสนอราคาต่อไป

“พลังเล็ก ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในกระแสก็ไม่คุ้มที่จะพูดถึง แค่สองแสนห้าหมื่นชั้นสูงก็ไม่กล้าตามแล้วหรือ?” หยูไป๋ได้ยากลั่นจิตอัคคีม่วงนี้แล้ว จึงใช้โอกาสเยาะเย้ย

หลัวซิวไม่โกรธ เขายิ้มโดยไม่พูดอะไร และแอบพูด ปล่อยให้สุนัขแก่หยิ่งผยองไปก่อนเถอะ เจ้าสำนักอย่างข้าจะไม่แข่งราคากับเจ้า เพราะต้องการให้เจ้าเก็บหินพลังจิตไว้บ้าง รอให้งานประมูลยาจบและออกจากเขาไม้เสวียน ค่อยจัดการกับแกยังได้เยอะกว่าอีก!