บทที่ 553

แต่เมื่อเขาได้ยินเจ้าตระกูลเหยียนบอกว่าเจ้าสำนักไท่เสวียน หลัวซิว ยังเป็นประธานของแก๊งนักกลั่นยาในประเทศเทียนหวู เขาก็ขมวดคิ้วอย่างอัตโนมัติ

ในฐานะคนสำนักใหญ่ของเผ่าหงส์ เฟิ่งหลิงจะรู้ดีกว่า คนๆหนึ่งในอายุประมาณยี่สิบ สามารถดำรงตำแหน่งประธานของอาณาจักรหนึ่งได้นั้น พรสวรรค์ดังกล่าวนี้ในสี่แก๊งใหญ่ จะต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างมากกับเขาแน่นอน และอำนาจจะไม่ต่ำ

“ผู้ที่ได้ปลุกเลือดหงส์โบราณมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเผ่าหงส์เรา ในเมื่อหลัวซิว เจ้าสำนักไท่เสวียน ได้รับความสำคัญจากพวกผู้ใหญ่ของสี่แก๊งใหญ่ จึงไม่สามารถแตะเขาได้ง่ายๆ” ชายวัยกลางคนชุดแดงที่อยู่ข้างๆ พูดช้าๆ

“พวกข้ามาที่นี่เพียงเพื่อนำพาผู้ที่ได้ปลุกสายเลือดหงส์ ไม่เกิดเรื่องจะเป็นการดีที่สุด” เสียงของหญิงสาวในชุดขาวนั้นเฉยเมย

เฟิ่งหลิงพยักหน้า “อย่างแรกเลยคือติดต่อกับเหยียนเยว่เอ๋อร์ ซึ่งอยู่ในสำนักไท่เสวียน เพื่อดูว่านางเต็มใจที่จะไปที่สำนักใหญ่กับเราหรือไม่”

ว่าแล้ว พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที นำโดยเจ้าตระกูลเหยียน ไปยังที่ตั้งของสำนักเขาไท่เสวียน

“แม้ว่าประตเขาของสำนักไท่เสวียนจะไม่ใหญ่นัก แต่ก็สร้างขึ้นมาค่อยข้างดีทีเดียว”

หลังจากมาถึงสำนักเขาไท่เสวียน ชายชราชุดเขียวเงยหน้าขึ้นมอง และแสดงความคิดเห็นด้วยรอยยิ้ม

“มีค่ายคุ้มกันขั้น 8 หนึ่งค่ายกลและค่ายพิทักษ์เขาขั้น 7 หนึ่งค่ายกล” ชายวัยกลางคนในชุดแดงกล่าว

“โอ้? ยังค่ายคุ้มกันขั้น 8 อีกหรือ?”ชายชราชุดเขียวเลิกคิ้วขึ้น ค่อนข้างแปลกใจ

เขารู้ว่าชายวัยกลางคนในชุดแดงนี้เป็นปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 7 ของเผ่าหงส์ และเชื่อว่าสายตาของเขาจะดูไม่ผิด

มีเพียงปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 8 เท่านั้นที่สามารถสร้างค่ายกลขั้น 8 ออกมาได้ ในโลกแสงดาวปัจจุบัน ปรมาจารย์ค่ายกลขั้น 8 นั้นหายากมาก สาเหตุหลักมาจากความหายนะของสงครามสมัยโบราณ ทำใหเการสืบทอดจำนวนมากถูกทำลายล้างไปกับฝุ่นละอองประวัติศาสตร์

“สถานที่สำคัญของสำนักเขาไท่เสวียน ผู้ที่มาคือผู้ใด?”

ศิษย์หนุ่มสองคนที่มีหน้าที่เฝ้าดูแลสำนักเขา เห็นมีคนสี่คนบินมาจากอากาศ ก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกัน