บทที่ 557

เขารู้ว่าเหยียนเยว่เอ๋อร์ได้ปลุกเลือดหงส์โบราณขึ้นมาแล้ว ไม่ช้าหรือเร็วก็จะเกี่ยวข้องกับเผ่าหงส์ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าคนในเผ่าหงส์จะมาหาถึงที่นี่เร็วขนาดนี้

“ในโลกแสงดาว เผ่าหงส์มีอำนาจไม่น้อยและมีภูมิหลังที่มั่นคง หากเยว่เอ๋อร์ไปเผ่าหงส์ จะได้รับการฝึกที่ฝนที่สำคัญ จะเป็นประโยชน์ต่อนาง”

หลัวซิวครุ่นคิดในใจ แต่ด้วยความเข้าใจเกี่ยวกับนิสัยของเหยียนเยว่เอ๋อร์ที่เขามีต่อนาง นางจะไม่ทิ้งเขาแล้วไปเผ่าหงส์แน่

สำนักเขาไท่เสวียน ตำหนักนภาเสวียน

เพราะฝึกฝนวิชาล่องหนไท่เสวียน เกาเหลียนหงรับผิดชอบสายนภาเสวียน ชื่อตำหนักผู้คุมกฎที่เขาอยู่เลยตั้งชื่อว่านภาเสวียน

ลึกลับ ประตูแห่งความมหัศจรรย์ คำว่าเสวียน มีความหมายลึกซึ้งในฝึกฝนของโลกยุทธ์

เมื่อไท่เสวียนถูกสร้างขึ้นมาในตอนแรก ตำหนักอาวุโสไร้คนเฝ้ารับผิดชอบดูแล เจ้าสำนักไม่อยู่ที่นั่น ดังนั้นจึงไม่มีใครมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าไปในตำหนักวัฏสงสาร ดังนั้นเกาเหลียนหงจึงต้อนรับพวกเขาโดยนำคนสามคนจากเผ่าหงส์ไปยังตำหนักไท่เสวียน

เฟิ่งหลิงกล่าวถึงจุดประสงค์ของการมาที่นี่โดยตรง ต้องการนำเหยียนเยว่เอ๋อร์กลับไปที่สำนักใหญ่ของเผ่าหงส์

“ภรรยาของเจ้าสำนักอยู่ในการปิดขังฝึกตน เรื่องนี้ผู้คุมกฎอย่างข้าก็ไม่สามารถให้คำตอบพวกเจ้าได้” เกาเหลียนหงส่ายหัวพร้อมกล่าวโดยไม่ลังเล

“ในเมื่อกำลังปิดขังฝึกตน เจ้าไปบอกนาง ให้นางออกมาก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?” เฟิ่งหงเสว่พูดอย่างไม่พอใจ

ในรุ่นเยาว์ของสำนักใหญ่ของเผ่าหงส์ เขาถือเป็นพรสวรรค์ที่ค่อนข้างโดดเด่น แต่เขาไม่ได้ปลุกเลือดหงส์โบราณความสามารถนี้

ดังนั้น ในใจของเขาจึงมีการต่อต้านต่อเหยียนเยว่เอ๋อร์อยู่บ้าง เพราะทันทีที่นางเข้าไปในสำนักใหญ่เผ่าหงส์ นางจะได้รับความสนใจจากผู้บริหารระดับสูงของสำนักใหญ่เผ่าหงส์ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เฟิ่งหงเสว่ต้องการเห็นแน่

และจากหางตาของเขา เขาจะสังเกตเฟิ่งเยียนหรานที่มาพร้อมเขาอยู่บ่อยๆ และแอบคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ก็น่าจะไม่อยากให้คนที่ปลุกเลือดหงส์โบราณขึ้นมาไปที่สำนักใหญ่ของเผ่าหงส์ด้วย?

ทั้งเขาและเฟิ่งเยียนหรานต่างก็ไม่มีเลือดหงส์โบราณ ทันทีที่ผู้มีเลือดหงส์โบราณกลับไปที่สำนักใหญ่ สถานะของเขาและ เฟิ่งเยียนหรานในหัวใจของผู้บริหารระดับสูงของเผ่าหงส์ก็จะลดลงอย่างแน่นอน