บทที่ 607

พลังแปรเสวียนเทียน 24 เท่า!

นอกจากพลังแปรเสวียนเทียนแล้ว เขายังใช้พลังจากลูกแก้วเสวียนดำ ทำให้การฝึกตนของเขายกระดับไปถึงขั้นมกุฎยุทธ์ขั้น 7

ภายในช่วงระยะเพียงครู่เดียวพลังความน่ากลัวของเขาก็ระเบิดออกมารุนแรงกว่าก่อนหน้านี้ถึงหลายสิบเท่า

“ท่าน……”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียนเอ๋อร์หายไปทันที แววตาเป็นประกายของนางจ้องมองไปที่หลัวซิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะนางรู้สึกว่าพลังของหนุ่มชุดดำตรงหน้าที่ระเบิดออกมาแทบจะเทียบเท่าได้กลับผู้แข็งแกร่งมหายุทธ์แล้ว

แสงบัวป้องร่างได้ชื่อว่ามีพลังป้องกันแข็งแกร่งมาก เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีใครสงสัย แต่บนโลกนี้ไม่มีการป้องกันใดที่ทำลายไม่ได้ ขอเพียงแค่การโจมตีเกินขอบเขตการป้องกันที่จะสามารถรับได้ แน่นอนว่าย่อมถูกทำลายได้อย่างแน่นอน

“ออกมาเดี๋ยวนี้!”

หลัวซิวตะโกน แล้วใช้ฝ่ามือชกออกไป ราวกับมังกรแท้ที่พุ่งทะยาน

“ตู้ม!”

ฝ่ามือชกเข้าที่แสงบัวป้องร่างอย่างแรง เสียงแตกกระจายราวกระจกแตกดังสะท้อนไม่หยุด วิชายิ่งเลิศที่ได้ชื่อว่าผู้ที่อยู่ในแดนเดียวกันไม่มีผู้ใดทำลายได้ ถูกฝ่ามือของหลัวซิวทุบทำลายจนแหลกละเอียด

“สาวน้อย เจ้าแพ้แล้ว!”

เมื่อทำลายแสงบัวป้องร่างได้แล้ว หลัวซิวจึงก้มลงมองสาวน้อยผู้เฉลียวฉลาดผู้นั้นด้วยรอยยิ้ม

สาวน้อยผู้นี้อายุยังดูไม่มากนัก อายุน่าจะน้อยกว่าตนไม่เท่าไหร่ นี่เองที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจ

เขารู้อยู่แก่ใจว่าการที่จะมีระดับการฝึกตนได้เท่านี้ตอนอายุเท่านี้ได้ อย่างมากเขาคงต้องอาศัยพลังลูกแก้วความเป็นตายมาช่วยเท่านั้น

ส่วนเหลียนเอ๋อร์ผู้นี้อายุน้อยกว่าตน แต่กลับฝึกตนได้ถึงระดับมกุฎยุทธ์ขั้น 6 แล้ว พรสวรรค์ในการฝึกตนเช่นนี้ต่างหากที่เรียกได้ว่าน่ากลัวอย่างแท้จริง

“ข้าไม่ยอมแพ้หรอก”

นิสัยของเหลียนเอ๋อร์นั้นดื้อรั้น นางอ้าปากแล้วบ้วนเข็มทองเล็กๆเล่มหนึ่งออกมา เข็มทองพุ่งทะยานเข้าใส่หลัวซิวทันที