บทที่ 744

“น้องโรว่……”

เสียงที่ดูแก่ๆ ดังเข้ามา จากนั้นก็มีร่างอันแก่ชราปรากฏขึ้นในหุบเขา มองดูหญิงสาวที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางหุบเขาด้วยใบหน้าอันเมตตา

สาวงามเมืองลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย “อาจารย์ ท่านมาได้อย่างไรหรือ?”

นางรีบลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปพยุงหญิงชราไว้

“ฮ่าๆ อาจารย์ก็มาดูเจ้าไงล่ะ” หญิงชรายิ้มเบาๆ แล้วถามว่า “บัดนี้วิชาแห่งชะตาฝึกไปถึงไหนแล้ว?”

“ฝึกสำเร็จแล้ว ข้าระลึกชาติเห็นความทรงจำชาติที่แล้วที่ข้าฝึกถึงระดับมกุฎยุทธ์” หญิงงามเมืองไม่ได้จะปิดบังอะไรไว้เลย

“ฮ่าๆ ถ้าเจ้าอยากระลึกชาติเห็นความทรงจำมากกว่านี้ ก็จะต้องฝึกให้มีระดับสูงกว่านี้” หญิงชรายิ้มๆ แล้วพูดว่า “แบบนี้ เจ้าก็จะเหมือนมีประสบการณ์ที่ฝึกถึงระดับมกุฏยุทธ์ถึงสองครั้งเลย แถมยังได้รับความเข้าใจในความเป็นมนุษย์ถึงสองครั้ง มีส่วนช่วยในวิชาแห่งชะตาของเจ้าอย่างมาก”

“แต่อาจารย์ก็สงสัยเหมือนกันว่า ชาตินี้เจ้าอายุ22ปีฝึกได้รับมกุฏยุทธ์ แล้วชาติก่อนเจ้าฝึกถึงระดับมกุฏยุทธ์ได้ในตอนอายุเท่าไร?” หญิงชราถามอีก

สาวงามเมืองก็กะพริบตาปริบๆ แล้วยื่นนิ้วมือสามนิ้วออกมา

“อายุ30งั้นหรือ?” หญิงชราอึ้งเล็กน้อย ถ้าชาติก่อนนางฝึกได้ระดับมกุฏยุทธ์ตอนอายุ30ล่ะก็ พรสวรรค์ของนางคงจะไม่ธรรมดาเลย

“แต่ว่าท่านอาจารย์ เหมือนว่าชาติก่อนข้าอายุ3ขวบก็ถึงระดับมกุฏยุทธ์แล้ว” หญิงงามเมืองพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจ

เพราะว่าตอนที่นางมองเห็นอดีตชาติผ่านวิชาแห่งชะตานั้น ก็ไม่ยากที่จะเชื่อได้

“อะไรนะ 3ขวบงั้นหรือ?” หญิงชราอึ้งตาค้างไป