บทที่ 809

บริเวณใกล้เคียงหุบเขาหินดำสั่นสะท้านเล็กน้อย บุรุษในชุดคลุมยาวสีเทาขาวผู้หนึ่งก้าวเท้าเดินออกมา

“พี่ถัง ศิษย์น้องเหมียว ไม่เจอกันเสียนาน” ชายผู้นี้ยิ้มอ่อน ๆ ประสานมือทักทาย ท่าทางมีมารยาทยิ่งนัก ไม่ได้แสดงความโอหังของแดนศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ออกมา

หลัวซิวสังเกตถึงผลการฝึกตนของอีกฝ่าย การเคลื่อนไหวอันเรือนร่างของพลังจิตแท้ บ่งบอกถึงผลการฝึกตนแดนเจ้ายุทธจักรช่วงปลายของอีกฝ่าย

“ศิษย์ที่หวู ข้าจะแนะนำให้ท่านรู้จัก ท่านนี้คือซิวหลัว เป็นยอดฝีมือที่กล้ามาแดนดารานอกเพียงลำพัง”

ถังอันหัวเราะชอบใจ กล่าวแนะนำ: “พี่ซิวหลัว ท่านนี้ก็คือศิษย์พี่หวูที่ข้าเอ่ยถึง หวูเจิ้ง”

เมื่อได้ยินว่าหลัวซิวมาที่ แดนดารานอกเพียงลำพัง ดวงตาของหวูเจิ้งก็เป็นประกายขึ้นมา จากผลการฝึกตนแดนเจ้ายุทธจักรช่วงปลายของเขา แม้จะนับว่าร้ายกาจมากแล้วในแดนดารานอก แต่ก็ไม่กล้าเดินทางเพียงลำพัง

“พี่ซิวหลัว” หวูเจิ้งประสานมือทักทาย

“พี่หวู” หลัวซิวประสานมือทักทายกลับ

หลังจากที่พูดคุยตามมารยาทอยู่สักพัก หวูเจิ้งก็ได้เข้าสู่ประเด็นสำคัญทันที หันไปกล่าวกับถังอัน: “ในเมื่อพี่ถังได้เชิญข้ามา และยังได้เชิญพี่ซิวหลัว บ่งบอกได้ว่าสถานที่ที่ท่านพบเข้านั้นไม่ธรรมดา ยอดฝีมือยิ่งมากยิ่งดี”

“พอดีข้ายังมีสหายอยู่ในที่นี้อีกคน หากพี่ถังไม่รังเกียจ เดินทางร่วมกันเป็นอย่างไร?”

กล่าวไป ภายในการชี้นำของหวูเจิ้ง ทุกคนก็ได้เข้าสู่ค่ายกลแห่งหนึ่ง มาถึงด้านในของหุบเขาหินดำ

ที่นี่คือสถานที่ฝึกตนของหวูเจิ้งสร้างเป็นถ้ำขึ้นด้วยหินประหลาดสีดำ หลังจากที่ทุกคนได้เข้ามาในถ้ำ ก็พบว่ายังมีอีกคนอยู่ด้านใน

ชายผู้นี้มีหนวดขาวผมขาว ดูท่าจะมีอายุไม่น้อย รัศมีของผลการฝึกตนสูงกว่าหวูเจิ้งอีกในระดับหนึ่ง

“ศิษย์พี่หวูเย๋?” เมื่อเห็นคนผู้นี้ ถังอันและเหมียวยี่หรงก็ได้เข้ามาทักทาย เห็นได้ชัดว่ารู้จักกันมาก่อน

เมื่อหวูเย๋ผู้นี้ได้ยินว่าหลัวซิวเป็นผู้แข็งแกร่งที่เดินทางเพียงลำพัง แสงแพรวพราวได้แวบเข้ามาในดวงตาขุ่นมัวของเขา “ไม่ทราบสหายเป็นศิษย์สำนักใดหรือ?”