บทที่ 904

เห็นเพียงเตาสีดำสั่นสะเทือนเล็กน้อย มีรอยร้าวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าปรากฏออกมาในความว่างเปล่า และแสงศักดิ์สิทธิ์สีทองที่พุ่งพล่านก็แตกสลายไปหมดเพราะถูกกระแทก

แต่แสงสีทองศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ส่งเสียงก้องกังวานแล้วยังคงพุ่งออกมากระทบเตาสีดำ

“โฮก!”

ในขณะนี้ เสียงคำรามอันโหดเหี้ยมก็ดังมา ภูตมรณะเทพมารที่มีเครื่องหมายฟ้าร้องสีดำบนคิ้วก็พุ่งไปที่สนามรบที่หลัวซิวและเอริคต่อสู้กัน

เอริค เทพบุตรสุริยาขมวดคิ้วเล็กน้อย เลิกใช้วิชาแสงศักดิ์สิทธิ์ยิ่งเลิศทันที ถือไฟเทวแล้วกลายเป็นแสงพร้อมจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาเคยต่อสู้กับภูตมรณะเทพมารนี้มาก่อน และรู้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของภูตมรณะเทพมารนี้

แต่หลัวซิวไม่ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะหลบหนีแม้แต่น้อย แต่เขากลับถือกระบี่เทวมืดและยืนอยู่กลางอากาศ จ้องมองไปที่ผู้เทพมารซึ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเอริคเห็นฉากนี้ ความเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และนึกในใจ “ผู้ชายคนนี้ไม่รู้ความน่ากลัวของภูตมรณะเทพมาร รอเขาได้รับบาดเจ็บ ข้าจะใช้โอกาสนี้ลอบโจมตี ไม่เพียงแต่จะฆ่าเขาได้ในคราวเดียว ยังสามารถแย่งกระบี่เทวมืดมาได้ เท่ากับได้โจมตีความเย่อหยิ่งของค่ายมืดอย่างรุนแรง”

เมื่อนึกถึงจุดนี้แล้ว เขาไม่รีบหนีไป แต่อยู่ห่างออกไปหลายสิบไมล์และมองดูหลัวซิวจากระยะไกล

เห็นเพียงสีหน้าที่สงบของหลัวซิว ถือกระบี่อยู่ในมือขวา บีบผนึกจากมือซ้าย และยกมือขึ้นโจมตีแสงสีดำ

แสงสีดำนี้ดูธรรมดา มองอยู่ในสายตาของเอริคที่อยู่ในระยะไกล เขาแสดงสีหน้าไม่แยแสออกมาทันที การโจมตีในระดับนี้จะคุกคามภูตมรณะเทพมารได้อย่างไร?

แม้ว่าพลังโจมตีของกระบี่เทวมืดจะไม่มีใครเทียบได้ แต่ก็ยากที่จะทำร้ายร่างเนื้อของภูตมรณะเทพมารได้