บทที่ 924

การกระทำเช่นนี้ของเศษจิตสำนึกของหงเทียน แน่นอนว่าก็เพื่อที่จะไม่ต้องเผชิญหน้าโดนตรงกับตราทวยมรณะ แต่หลัวซิวก็ชอบใจที่เป็นเช่นนี้ เพราะเขาต้องการเวลาเพื่อกลั่นแปรภูตอัคคีขั้นที่สาม

เวลาได้ผ่านไปอีกครึ่งเดือนแล้ว เทพจิตของหลัวซิวได้ถูกเศษจิตสำนึกของหงเทียนบีบบังคับจนมาถึงมุมหนึ่ง ราวกับเป็นเรื่องยากที่จะหลอมรวมพลังกฎให้มากขึ้นเพื่อใช้ตราทวยมรณะ

“เจ้าหนู เจ้าไม่มีพลังเหลืออีกแล้ว ตายไปอย่างสงบเสียเถอะ!”

เศษจิตสำนึกของหงเทียนอ้าปากปล่อยกระบี่เต๋าปราณม่วงออกมา ผ่าอากาศพุ่งมาทางหลัวซิว เขาสามารถรับรู้ได้ เจ้าหนูที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่มีพลังมาต่อต้านตนแล้ว

“งั้นหรือ?”

จากนั้นในเวลานี้เอง หลัวซิวกลับยิ้มเยือกเย็นออกมา อยู่ดี ๆ นัยน์ตาคู่นั้นก็กลายเป็นสีแดงเข้ม เหมือนกับว่ามีอัคคีเทพลุกโชนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น

“ปัง!”

เปลวเพลิงสีแดงเข้มลุกโซนระเบิดออกมาจากบนร่างของเขา หลังจากกลั่นแปรและดูดซับภูตอัคคีเสือพิฆาตจิ่วหยินแล้ว ไม่เพียงแต่กลั่นแปรภูตอัคคีขั้นที่สามได้สำเร็จ พลังทั้งหมดที่อยู่ภายในภูตอัคคี ก็ได้เติมเต็มพลังทั้งหมดที่เขาได้สูญเสียไปก่อนหน้านี้ด้วย

เพลิงสีแดงเข้มพุ่งปะทุ หลัวซิวในเวลานี้ราวกับเป็นเทพมารเพลิงอัคคีผู้หนึ่ง ก้าวเท้าก้าวหนึ่งกระโจนขึ้นไปด้านบน หอกยุทธ์มังกรดำในมือปรากฏขึ้น ปลายหอกรูปมังกรบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง

“ปัง!”

ไส้เดือนม่วงถูกโจมตีจนกระเด็นลอยออกไป เอ่ยปากร้องด้วยความตกใจ “พลังของเจ้าเหตุใดจึงแข็งแกร่งขึ้นมาเช่นนี้? เป็นไปได้อย่างไร?”

สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยเพ่งมองมายังเพลิงอัคคีแดงเข้มบนร่างของหลัวซิว “ร่างที่สามของภูตอัคคีร้อยแปร นี่เจ้าใช้เวลาระหว่างการต่อสู้ที่ยืดเยื้อกับข้าแอบกลั่นขั้นที่สามจนสำเร็จหรือ?”

นาทีนี้ จิตสำนึกของหงเทียนก็พลันมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีขึ้นมา อีกทั้งยังรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยด้วย เพราะภูตอัคคีร้อยแปรขั้นที่สามกลั่นแปรเป็นจักรพรรดิอัคคีนภาแดง มันได้มีอำนาจเหนือพลังของเศษจิตสำนึกอย่างเขาแล้ว

“ตราทวยมรณะ!”

หลัวซิวใช้ฝ่ามือเดียวฟาดลงไป เปลวเพลิงพันอยู่ระหว่างนิ้วมือ แปรเปลี่ยนเป็นวงล้อสีดำ บดขยี้ทุกสรรพสิ่ง

“สลายไปเสีย!”