บทที่ 1007

“นี่เป็นความผิดของนายเองที่รนหาที่ตาย! เตรียมตัวถูกฆ่าตายได้เลย!” ผู้ชายหัวโล้นคนนั้นคำรามใส่ ขณะที่หนึ่งในคนของเขาเผยดาบสั้นออกมาทันที และมุ่งเป้าไปที่หน้าอกของเจอรัลด์!

เมื่อพุ่งเข้าหาเจอรัลด์ ผู้โจมตีคนนั้นใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อตระหนักได้ว่าแม้ดาบสั้นของเขาจะพุ่งเข้าใส่ตรงจุดที่เขาเล็ง แต่ด้วยเหตุผลที่เลวร้ายบางอย่าง ใบมีดไม่สามารถแทงทะลุหน้าอกของเจอรัลด์ได้!

“อะไรเนี่ย?”

มันเป็นการตอบสนองเพียงอย่างเดียวที่ผู้ชายมึนงงคนนั้นพูดได้ ขณะที่เจอรัลด์ตอบกลับอย่างฉุนเฉียว “อย่าบอกว่าฉันไม่ได้เตือนพวกนายล่ะ!”

หลังจากกล่าวไปแบบนั้น เจอรัลด์ก็ตอบโต้ด้วยการตบหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างแรง! แม้มันเป็นเพียงการตบครั้งเดียว แต่ผู้ชายคนนั้นก็ถูกส่งบินลอยไปในอากาศ!

สิ่งสุดท้ายที่ผู้ชายคนนั้นเข้าใจได้ก็คือหัวของเขาผิดรูปไปแล้ว ขณะที่เลือดไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเขา เมื่อตกลงในแอ่งโคลนที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต ผู้ชายคนนั้นก็เท่ากับตายไปแล้ว

“…เขารู้ศิลปะการต่อสู้!” ผู้ชายหัวโล้นประกาศออกมา รู้สึกตกใจอย่างสุดขีดกับการพลิกผันของเหตุการณ์ อย่างไรก็ตามเขาปรับตัวเองได้ในทันที ขณะที่เขาแสดงท่าทางด้วยมือขนาดใหญ่ของเขาก่อนจะพูดขึ้น “อย่ายั้งมือ! กำจัดเขาให้ได้ ทุกคน!”

โดยการเชื่อฟังคำสั่ง ผู้ชายหกคนที่เหลือพุ่งเข้าใส่เจอรัลด์ในเวลาเดียวกัน ตามที่คาดไว้ ไม่มีทางที่พวกเขาคนไหนจะทันได้เข้าใกล้ เพื่อจัดการกับเจอรัลด์ได้ด้วยซ้ำ

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้สร้างบาดแผลใด ๆ ให้เขา เจอรัลด์ก็ได้โจมตีพวกเขาถึงตาย พวกเขาทั้งหกคนอย่างได้ผลดีแล้ว ภายในไม่กี่วินาที ทั้งหกคนก็นอนตายอยู่บนพื้นแล้ว สีหน้าทุกข์ทรมานของพวกเขาบ่งบอกว่าพวกเขาตายด้วยความเจ็บปวดสาหัส

“…ฮ ฮะ?” ผู้ชายหัวโล้นพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เหงื่อไหลอาบหน้าผากของเขา เขาตระหนักได้ว่าเขาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ และแม้เขารู้สึกหวาดกลัว แต่ขาของเขาก็รู้สึกเหมือนหินไปแล้ว อย่างไรก็ตามสิ่งเลวร้ายที่สุดก็ยังมาไม่ถึง

ทันใดนั้น เจอรัลด์ในตอนนี้สายตากลายเป็นสีแดงก่ำเหมือนกับปีศาจตนหนึ่ง เริ่มเดินมาหาเขา ผู้ชายหัวโล้นก็กลายเป็นแข็งทื่อคาที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างเต็มที่แล้ว

ตอนนี้เมื่อมายืนตรงหน้าผู้ชายหัวโล้น เจอรัลด์ก็พูดขึ้นมา “ทุกอย่างน่าจะจบลงด้วยดี ถ้าทุกคนแค่เป็นมิตรต่อกันไม่ใช่หรือไง? ทำไมนายถึงต้องบังคับให้ฉันทำเรื่องทั้งหมดนี้ล่ะ…?”

“ช ใช่ นายพูดถูก…ฉันสาบานด้วยชีวิตว่า ฉันจะมีอัธยาศัยดีตั้งแต่นี้ต่อไปอยู่เสมอ! สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดใหญ่หลวง!”

“ฉันยังขอร้องให้นายจากไปด้วยซ้ำ จำได้ไหม? แต่นายทำอะไรล่ะ? นายสั่งให้ลูกน้องของนายลงมือกับฉัน! นั่นไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ?” เจอรัลด์ตอบกลับ ขณะที่เขาปัดหญ้าออกจากไหล่ของผู้ชายที่กำลังตัวสั่น