บทที่ 1021

“ฉันเอง เจอรัลด์!”

ก่อนที่เจอรัลด์จะทันได้พูดอะไร ประตูห้องของเขาก็ถูกผลักเปิดออก และฮาเวนก็ยื่นหัวของเธอเข้ามาก่อนจะเข้าไปในห้อง

“คุณกลับไปที่ห้องของคุณเพื่อพักผ่อนแล้วไม่ใช่เหรอ ฮาเวน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่อีกล่ะ?” เจอรัลด์ถามด้วยรอยยิ้มจำนนบนใบหน้าของเขา

ฮาเวนได้ตามหาเขาทันทีที่เขากลับมาที่คฤหาสน์ โดยตั้งใจจะรู้ให้ได้ว่าเขาแข็งแกร่งมากอย่างไร

เมื่อไม่เห็นเหตุผลใด ๆ ที่จะซ่อนตัวจาากเธอ ก่อนหน้านี้เจอรัลด์จึงคุยกับเธอสักพักก่อนจะส่งเธอไป

เขาไม่ได้คาดคิดที่จะพบเธออีกครั้งเร็วขนาดนี้เลยจริง ๆ

“เอาล่ะ ยิ่งฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนอยู่ในห้องของฉันมากขึ้นมเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง! ฮึ่ม! คุณไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีเลย! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเราตกลงเป็นเพื่อนกันในตอนนั้นเมื่อพวกเรายังคงอยู่บนรถไฟน่ะ? ฉันใช้เวลาสักพักเลยนะกว่าจะรู้ตัวได้ แต่สุดท้ายคุณก็ไม่เคยมามองหาฉันเลย! คุณคิดที่จะอธิบายตัวเองยังไง?” ฮาเวนกล่าว ขณะที่เธอนั่งลง

“ฮ่าฮ่า…ยอมรับตามนั้นแหละครับ!” เจอรัลด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ บนใบหน้าของเขา

เมื่อจ้องมองเขาได้สักพัก จากนั้นฮาเวนก็ยิ้มหวานก่อนจะถาม “งั้นก็ตอบมาอย่างจริงใจ คุณปฏิบัติกับฉันเหมือนเพื่อนคนหนึ่งอย่างแท้จริงไหม?”

“ครับ แน่นอนสิ!”

“ดีมาก! งั้น…คุณช่วยสอนวิธีปากริชให้ฉันได้หรือเปล่า? ฉันก็อยากจะเรียนรู้วิธีการทำแบบนั้นเหมือนกัน!”

“พวกเราอาศัยอยู่ในสังคมแบบไหนกันตอนนี้? ทำไมคุณถึงต้องการจะเรียนรู้ทักษะที่อาจใช้ฆ่าคนได้ล่ะ?”

“อืม เป็นเพราะตอนนี้ฉันได้พบกับคนที่มีกำลังและมีฝีมือมากมายหลายคน ที่มีความสามารถเกินขีดจำกัดของคนธรรมดาทั่วไปแล้ว! ฉันเลยต้องการเป็นเหมือนพวกเขาเหมือนกัน!”

“คุณจะมีโอกาสของคุณในอนาคต…ได้ ทำไมพวกเราไม่ทำแบบนี้ล่ะ? พรุ่งนี้ผมจะสอนเคล็ดลับสองสามให้คุณอย่างภายใต้เงื่อนไขว่าคุณจะต้องกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้พวกมันอย่างเต็มที่ เพื่อที่คุณจะได้บรรลุผลนั้น คุณควรออกไปตอนนี้ดีกว่า และพักผ่อนให้เพียงพอ!” เจอรัลด์ตอบกลับขณะที่เขายิ้ม

“ตกลง! อย่าลืมคำพูดของคุณนะ ไม่อย่างนั้นคุณก็ไม่สามารถเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายได้อีกต่อไป! เอาล่ะ ฉันจะขอตัวก่อนแล้วกัน!” ฮาเวนกล่าวก่อนจะกระโดดอย่างมีความสุขไปทางประตูเพื่อออกไป

ทันทีที่เธอเปิดประตู อย่างไรก็ดี เธอก็พูดขั้นมาฉับพลันด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “พี่สาว? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“งั้นเธอก็อยู่นี่เหมือนกัน ฮาเวน! ฉันมาเพื่อคุยเรื่องบางอย่างกับคุณคลอฟอร์ดน่ะ เช่นนั้นก็ออกไปก่อนเถอะ!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจอรัลด์ก็ตระหนักได้ว่าเป็นคราวของซารีนาที่มาพบเขา ฮาเวนเองก็ยุ่งกับการฝันกลางวันมากเกินไปเกี่ยวกับการเรียนรู้ทักษะใหม่ในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเธอจึงเพียงจากไปโดยไม่ได้คิดอะไรมากนักเกี่ยวกับแรงจูงใจของพี่สาวของเธอที่มาอยู่ที่นี่